Communicatieskills

De 3e dag op rij met een pesthumeur. Geen idee wat er met me aan de hand is, het is in ieder geval niet die tijd van de maand waarin een slecht humeur hier en daar veroorloofd is. R. wordt wakker, gaat douchen en komt terug met de vraag ‘Als je vandaag die piercing wilt moet je nu uit bed komen’ Ik denk dat het daar al fout ging. Als ik wakker moet worden kost dat zeker zo’n half uur voordat ik een beetje spraakzaam en misschien zelfs vrolijk ben.

Irritatiepunt 1) Als ik wakker wordt probeer ik zo zachtjes mogelijk te doen (niet doortrekken, wachten met douchen) omdat R. lekker ligt te slapen en evt andere dagen al vroeg op moet staan. Als R. wakker wordt is hij ook meteen flink wakker. Douchen, eten, aankleden.. hop hop hop.. actie.. That means: ik word wakker met een nog groter ochtendhumeur.

Snel klaarmaken en naar beneden, we gaan naar DE stad. Ik hoef niet per se altijd naar Amsterdam, het is mij te druk, te chaotisch, te groot. Maar nu was het een goeie combinatie omdat we al meerdere keren niet konden slagen voor schoenen voor mijn lief. En ik kon dan in een echte piercingshop mijn extra oorbel laten zetten (ter ere van ons samenwonen). Het plan was op 28 januari 2014, als we een jaar verkering hebben, om een tattoo te laten zetten. Ik wilde eerst een sleutel met daarin een hartjes vorm, maar hoe meer tijd er over heen ging des te mooier R. het idee vond. Het laatste plan is dus nu dat ik het slot neem en hij de sleutel (van mijn hart).

Oorspronkelijke idee:

372f23cb2cc8b3fd349ab0b1923ea808

Laatste plan:

images (1) couple-tattoo-Matching-Lock-_-Key-Tattoos_large 0ca2bd0a7fce126be34486dc893985ab

en dan nog onze eigen draai er aan geven….. lastig!

Anyhow eenmaal in Amsterdam aangekomen vraagt mijn lief of we eerst wat gaan eten, maar asap dat gat in m’n oor jassen leek me verstandiger. Ik weet dat het voor veel mensen geen big deal is, maar ik werd met de minuut zenuwachtiger. Piercing/extra oorbel zit erin! Nog even gevraagd beneden bij het tattoo deel van de shop hoe dat in zijn werking gaat als je nog niet precies weet wat voor tatoeage je wilt. Het is voor ons beide onze 1e, dus extra spannend. Met een roodgloeiend oor, een nieuwe oorbel en wat meer informatie gaan we weer op pad en ik voel me even weer happy. Zal dan nu eindelijk dat pesthumeur weg zijn? Ik vraag of R. eerst wilt lunchen of eerst voor schoenen wilt kijken. Hij geeft als antwoord ‘Ik heb er een hard hoofd in’ waarna ik zelf invul dat dat over zijn schoenen gaat en dat we dan daarna wel gaan eten. Ik vroeg verder niets of zei verder niets, wat niet erg handig is als je beter moet worden in communiceren. Na het schoenen kijken loopt mijn lief direct richting parkeerplaats en ik ben teleurgesteld. Irritatiepunt 2) ‘We zouden toch nog wat gaan eten?’ Achteraf gezien had ik beter gewoon kunnen zeggen ‘Kom, we gaan nog even een broodje halen’ of ‘Zullen we nog even een hapje gaan eten?’ Maar ik ben (nog al snel) teleurgesteld, mijn gezicht spreekt boekdelen en ik geef duidelijk een negatieve vibe. Hij raakt geïrriteerd van mij, wilt weer teruglopen, ik ben er dan klaar mee en besluit dat het beter is dat we dan toch maar gaan anders zitten we daar alle 2 met een grafsmoel. Vervolgens zitten we alle 2 zwijgend in de auto.

Nu alle 2 geirriteerd en hup door naar de supermarkt. Hij is al binnen als ik een karretje aan het halen ben. Als ik hem heb gevonden loopt hij met een mandje verder, dus ik vraag nog of ik die even weg moet zetten. Lijkt me een beetje overbodig om een karretje en een mandje te hebben. Irritatiepunt 3) Hij wilt zijn mandje houden en vraag me nu af of hij wil dat ik weer naar buiten ga om het karretje terug te zetten. Maarrrrr ik vraag niets.. dit keer niet omdat ik gewoon echt totaal niet kan communiceren, maar omdat ik zeker weet dat ik de sfeer dan nog alleen maar erger maak. We lopen beide onze eigen route, en ik zie in de aanbieding gehaktbrood met ham en kaas, in de oven en klaar.. Omdat ik ook nog zo kippig ben als wat, duurt het even voordat ik mijn wederhelft heb gespot in de winkel. Irritatiepunt 4) Ik dacht dat hij me zag en expres de andere kant op liep, zodat ik moest omlopen. Achteraf gezien weet ik heus wel dat hij dat niet expres zou doen, zou behoorlijk kinderachtig zijn. En dat was het ook van mij om dat te denken, maar toch was dat het wat ik dacht. Hij wilt geen gehaktbrood, vraagt wat we dan gaan eten, ik moet zo werken dus eten zie ik alleen maar als zonde van mijn tijd. Omdat ik geen antwoord heb gaat hij zelf eten pakken, shoarma. Heerlijk maar ik hou ook heeeeel erg van knoflooksaus en dat is niet het slimste om te doen voordat je als gastvrouw in een restaurant gaan werken. Arme mensen..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.