Symptomen of knettergek

Misschien omdat ik een vrouw ben, misschien omdat mijn oma en moeder ook zo zijn, maar een tikje overemotioneel zou ik mezelf wel kunnen noemen. Tijdens “The Amazing Spiderman 2” heb ik flink zitten janken. Voor wie de film hebben gezien; zeg eerlijk, het was best zielig. Daarna zagen we op tv dat er een Disney Concert zou zijn waar Jim Bakkum op zou treden, ik was al mijn tranen weer vergeten en fleurde helemaal op. Omdat R. niet bepaald staat te springen om Disney liedjes te horen en al zeker niet om een optreden van Jim bij te wonen probeerde ik hem over te halen op mijn eigen charmante manier. Hij zat tegenover me op de bank, ik sprong op zijn rug terwijl ik (niet heel goed) de kleine zeemeermin zong. Hij dook naar voren op de bank waar een pizzadoos lag, en haalde z’n hoofd open aan de punt. Hij had pijn, licht in zijn hoofd, er zal wel bloed zijn.. drama!! Dus ik legde hem snel neer, groot licht aan en onderzoeken die hap, maar ik zag niets. Omdat ik blijkbaar met grote paniek boven zijn hoofd hing op zoek naar de oorlogswond die er niet was begon hij te lachen en zei dat het maar een grapje was. Ik begon direct te huilen. Wat een stom grapje!!! Hij bleef lachen en ik huilen. Ik realiseerde me wel dat dit een beetje overdreven was om zo erg te moeten huilen, dus door de tranen door moest ik ook lachen en toen ineens… “volgens mij plas ik een beetje” Hij gooide me van zijn schoot af en ik rende naar de badkamer. Gelukkig zijn het iedere keer maar mini plasjes, maar dat maakt het niet minder genant. Terwijl ik me aan het wassen en omkleden was ging er meteen door mijn hoofd dat ik bij mijn zwangerschap ook steeds kleine druppelplasjes had en het iets minder goed kon inhouden. ’s Avonds vertelde ik mijn beste vriendin het pizzadoosverhaal en begon ik weer te huilen. Gelukkig begreep ze me volledig. Het is gewoon eng als je geliefde gewond is. En het is gemeen om zoiets te faken!

Vroeg naar bed, want de volgende dag had ik rijles. Ik bleef maar draaien en woelen, ik bleef maar piekeren. En iedere keer als ik dan even in slaap was gevallen had ik de meest bizarre dromen. Toen vriendlief uit zijn nachtdienst thuis kwam, kon ik eindelijk lekker slapen en schrok ik 11 uur wakker. Aangezien om 12 uur mijn rijles zou beginnen moest ik opschieten. Vrijwel direct nadat ik alles goed afgesteld had en aan het rijden was vuurde ik allemaal vragen af op mijn rijinstructeur. Hij vroeg: “Ben je een beetje een controlfreak?” Ik schaamde me, maar zei eerlijk dat ik wel een beetje een controlfreak en een tikje neurotisch was. Hij vroeg of R. wel iets voor me zou kunnen plannen als verrassing. Ik legde hem uit dat dat waarschijnlijk niet helemaal goed zou gaan in mijn hoofd. Ik moet van te voren altijd alles weten, wie er zijn, hoe laat we gaan, waar we heen gaan, hoe ziet het eruit, wat is de bedoeling, wat wordt er van me verwacht.. Terwijl ik het aan het uitleggen was voelde ik me rot voor mijn geliefde. Ben ik echt zo erg?! Klopt het dat hij nooit iets als verrassing voor mij kan doen omdat ik anders stroomstoring krijg?! Eenmaal thuis vroeg ik R. of ik echt zo’n controlfreak was. Daar hoefde hij niet lang over na te denken. Ik schrok en weer begonnen de tranen te lopen. Mijn schatje kwam lachend op me aflopen en zei: “Oh ja, jij bent zooo zwanger!” Zwanger of niet, ik had niet verwacht dat het zo erg zou zijn. Gelukkig zei mijn lief dat hij van me houdt zoals ik ben. Maar het blijft toch een puntje om aan te werken!

’s Nachts had ik gelukkig niet een hoop bizarre dromen, maar 1 hele duidelijke. Ik zag de babykamer, de muren waren roze en boven het ledikantje stond in grote sierlijke letters haar voornaam en 2e naam met daar achter een klein vlindertje van onze kleine man. Ik was zo enthousiast toen ik wakker werd, het liefst wilde ik meteen aan de slag in de kamer. Toen ik zwanger was had ik geen dromen over ons kindje. Ik zag geen jongetje, ik zag geen meisje, helemaal niets. Vond het heel erg, was iedere dag zo erg bezig met mijn zwangerschap, ik wilde zo graag over ons kindje dromen, maar toch lukte het niet. Nu weet ik niet eens of ik zwanger ben en droom ik over haar slaapkamer met een hele hoop details.

Voor mij is het wel duidelijk en zal de test binnenkort alleen maar bevestiging geven van wat ik al weet. Maar ergens spookt er toch door mijn hoofd dat ik me dit misschien allemaal indenk en eigenlijk gewoon knettergek ben…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.