Lachgas tijdens de bevalling

Steeds meer vrouwen kiezen tegenwoordig voor pijnbestrijding tijdens de bevalling. In Amerika bevalt bijna iedereen standaard met verdoving. In België is dit 64% en in Nederland is dit maar 10%. Ik neem het ze niet kwalijk, iedere vrouw moet dat voor zichzelf weten, maar ik heb altijd gezegd dat ik dat niet wil. Vroeger hadden ze ook geen ruggenprik en toch werd de klus geklaard. Nu een bevalling toch iets dichterbij komt dan het de andere jaren is geweest begin ik er stiekem een beetje zenuwachtig om te worden. 

Toen de datum vastgesteld stond voor de bevalling van onze kleine man was ik daar niet echt bang voor. Ik wist dat ik wee opwekkers zou krijgen en dan zou ik bevallen. Ik had verwacht omdat het een heel klein kindje was, de weeën ook minder zouden zijn. Mini-weeën, wist ik veel. Op 9 mei om 10.15 uur kreeg ik 4 wee opwekkers ingebracht. Al vrij snel begon de kramp. Het voelde alsof ik ongesteld werd. Een uurtje of 12 zaten R. en ik (in een rolstoel) in het tuintje van het ziekenhuis, de pijn werd steeds heftiger. Ondanks mijn lief probeerde de rolstoel zo voorzichtig mogelijk naar mijn kamer te rijden deed ieder drempeltje ontzettend veel pijn. Toen ik bij de kamer de rolstoel uitkwam voelde ik bloed lopen. Ik ging snel op de po zitten die ze in de toilet voor me klaar hadden gezet. Ik raakte in paniek, veel bloed in mijn onderbroek, bloed op mijn been en een hele hoop bloed zag ik nog uit me stromen. Ik riep dat mijn vriend snel de verpleegkundige moest halen. Ze kwam direct en naar haar volgde een grote stolsel. Ik schrok omdat ik dacht dat het ons kindje was, achteraf gezien had ik graag gewild dat het ons kindje was. De verloskundige kwam ook en ik moest in bed liggen. Ik begon ineens te zweten en erg over te geven, alsof de weeën nog niet pijnlijk genoeg waren. Het voelde alsof ik moest poepen, iets blokkeerde een doorgang, welke wist ik niet. Ik deed wat van me gevraagd werd, als ik moest persen perste ik. Ons kindje kwam niet, alleen maar meer stolsels en veel bloed. Om 14.15 kreeg ik nog eens 2 wee opwekkers ingebracht, in de hoop dat hij dan wel zou komen. De pijn werd ontzettend heftig, ik wist me geen houding te geven. Wist niet hoe ik moest liggen of hoe ik moest zitten. Na de lunch mocht ik niet meer eten of drinken i.v.m. een eventuele narcose. Ondanks ik luisterde was ik vastberaden om hem er zelf uit te persen. Ik kreeg gelukkig eindelijk een pijnstiller en dat werkte, wat heerlijk als je de pijn voelt afnemen. Om 18.30 heb ik nog eens 2 wee opwekkers ingebracht gekregen, maar de weeën kwamen niet meer terug, alle pijn was weg. Helaas kwam rond 23.00 uur de gynaecoloog vertellen dat het het verstandigst was om alsnog tot curettage over te gaan, omdat ik teveel bloed aan het verliezen was. Ik had geen keus, en liet het met ontzettend veel pijn in mijn hart toe. Uiteraard heb ik daar ook geen pijn van gevoeld, omdat ik toen onder narcose was.

Na deze eerste eigen ervaring van bevallen kan ik me helemaal voorstellen dat vrouwen kiezen voor pijnbestrijding. Een goeie uitleg heb ik niet voor de pijn, ik denk dat hele hele hele heftige menstruatiekrampen het beste in de buurt komt. Maar ook als mijn vriend tegen het bed aankwam en mijn bed amper bewoog deed het pijn, alles deed pijn. Ondanks de verloskundige vertelde dat de weeën die ik had, dezelfde weeën zijn als dat je van een volgroeid kindje bevalt, ben ik toch bang voor nog veel meer pijn. Maar omdat ik graag thuis wil bevallen zit een ruggenprik er voor mij niet in. Nu bedachten mijn vriend en ik gister dat het misschien wel met lachgas kon.

In eerste instantie dacht ik dat als ik lachgas zou inademen dat mijn kindje dan misschien geen zuurstof zou krijgen of andere enge dingen. Dit blijkt niet zo te zijn!! Sinds 2011 mag in Nederland onder voorwaarden lachgas toegediend worden in ziekenhuizen en geboortecentra. Eind vorige eeuw wees 1 enkel Nederlands onderzoek uit dat blootstelling aan lachgas eventueel ongunstige effecten zou hebben op de baby en op de vruchtbaarheid van omstanders. Maar in Brits onderzoek, waar lachgas al decennia lang veelvuldig wordt gebruikt, is dat nooit aangetoond. Daar rijden de verloskundigen gewoon met een tankje achterin de auto naar een thuisbevalling. Dat leek mij een fantastisch idee, maar helaas wordt daar in Nederland nog een beetje moeilijk over gedaan. Remifentanil, pethidine, of een ruggenprik zijn langdurende medicijnen, ze worden direct het lichaam ingespoten en ze hebben bijwerkingen. Lachgas werkt maar 1 tot maximaal 5 minuten en is daarna weer uit je systeem verdwenen. Je kan je eventueel alleen een beetje misselijk voelen, maar dat had ik bij mijn vorige bevalling toch al dus dat overleef ik wel.

Als ik de keuze heb en er dus geen complicaties zijn, wil ik gewoon thuis bevallen op de natuurlijke manier. Het idee dat er een tankje lachgas in de andere kamer staat geeft toch een prettiger gevoel voor als ik het niet meer trek. Lachend een kind uitpersen zit er alleen niet in, daar is uiterste concentratie voor nodig. Maar lachend door de weeën heen fietsen klinkt al top! Al met al gaat mijn stem dus naar lachgas, al duurt het waarschijnlijk nog even voordat het ook gebruikt mag worden bij thuisbevallingen.

2 gedachtes over “Lachgas tijdens de bevalling

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.