Familie

Mijn moeder was nooit echt een familiemens, nu ik ouder ben snap ik haar beter. Omdat mijn ouders uit elkaar zijn gegaan toen ik een baby was, vond ik het altijd wel leuk om de ene kerstdag bij de familie van mijn moeder te vieren en de andere kerstdag met de familie van mijn vader’s kant, of meestal werd dat stiefmoeders kant te vieren. Maar met moederdag verplicht bij oma zitten, of op nieuwjaarsdag weer verplicht bij oma te melden. Daar had ik een flinke hekel aan. Ik snap het, het is fijn als je hele familie bij elkaar is, maar mensen moeten het wel willen en zich niet verplicht voelen. Uiteraard heb ik het toen ik jonger was wel gedaan, maar uiteindelijk gaan ook de kleintjes uit de familie een eigen leven leiden. Daarnaast kreeg ik 5 jaar geleden ruzie met mijn oma en heb ik haar sindsdien niet meer gezien. Nu loopt het contact met de rest van de familie voornamelijk via Facebook, ik heb er geen problemen mee en volgens mij zij ook niet. Ik heb geen ruzie met mijn oom, tantes, neefjes of nichtjes, we hebben gewoon ons eigen leven allemaal. Mijn tante B. (van mijn vader’s kant) en ik hebben wel goed contact, maar als we elkaar maanden niet spreken is het ook goed. Ik vind het heerlijk om geen verplichtingen te hebben, we verwachten niets van elkaar en we bellen elkaar als we wat te lullen hebben.

Schoonfamilie krijg je er uiteraard ook bij, of je nou wil of niet.. Maar ik heb het gelukkig getroffen met de mijne. Ik heb een schoonmoeder die in de straat naast ons woont en alles voor haar zoons en schoondochters zou doen, die van deze tijd is en waar je alles mee kan bespreken. Mijn zwager en zijn vriendin wonen daar de straat achter, het contact is goed en ook hier weer hebben we gewoon allemaal een eigen leven en geen verplichtingen. Verder had mijn vriend geen behoefte aan zijn familie, zijn moeder en broer zijn het belangrijkst. Maar ik was natuurlijk wel benieuwd naar opa en oma van de ene kant, en uiteraard ook de familie van zijn vader’s kant. Toen we gingen samenwonen heeft mijn vriend mij meegenomen naar zijn oma en opa (moeder’s kant). Wat een ontzettend lieve mensen, opa is 82, bijna 2 meter en wil ik eigenlijk de hele tijd knuffelen. Oma is eind 60, heeft veel modellenwerk gedaan op latere leeftijd, is nog steeds ontzettend mooi en is echt een vertroeteloma. Ze doet me aan mijn eigen oma denken. “Wil je nog wat te drinken lief?” “Weet je zeker dat je genoeg gegeten hebt?” en ook altijd heerlijk om te horen: “Kind, wat zie je er beeldig uit!” Ik zeg wel ‘u’, maar ze zijn lekker normaal en je kan er gewoon jezelf zijn. Mijn schoonmoeder heeft nog een zus, een man met een heerlijke aanstekelijke lach en 3 leuke kinderen. Ik voel me helemaal welkom in de familie.

Maar dan heb je ook nog de kant waar je totaal niets mee hebt.. Mensen die anders in het leven staan, waar je niet op lijkt, waar je niets mee hebt, maar het is toch familie, de kant van mijn vriend’s vader. Alsnog ben ik er benieuwd naar. Zijn vader heeft hij al jaren geen contact mee en dat is prima zo. Maar toen we zaterdag mijn oude rommel op de rommelmarkt aan het verkopen waren, kwamen einde van de dag ineens zijn andere opa en oma voorbij. “Ja opa en oma, hier moet u zijn” Ik lachte leuk naar de mensen, omdat ik dacht dat dat zijn verkooptruc was. Maar het waren ze echt! Totaal ander type mensen dan zijn andere opa en oma. Ze kwamen heel aardig over, geen idee hoe ze in het echt zijn, maar het deed me goed dat ik ze heb ontmoet. Er zit zelfs een hele kleine kans in dat we daar met de hele familie kerst gaan vieren. Ik heb begrepen van voorgaande jaren dat dat niet altijd even soepel verloopt, maar nogmaals ik ben benieuwd, bring it on!

Dit hele familiegebeuren doet me wel nadenken over wat ik wil voor ons kind. Wil ik dat het net zo opgroeit als mijn vriend en mij? Verjaardagen waar geen of weinig familie is? Contact via facebook of helemaal geen contact? Nee, ik wil dat ons kind naar familie kan als hij/zij dat wil. Ik begreep van mijn oom (moeder’s kant) die vorige week spontaan een bakkie kwam doen hier dat het niet goed gaat met mijn oma. Hij zei dat ze waarschijnlijk geen 2 jaar meer haalt, ookal is ze niet ziek. Ik weet niet hoe serieus ik het moet nemen, maar het zit me wel dwars. Het is een rare, ik haat het dat ze alcoholist is, maar ze blijft mijn oma en ik wil niet dat ze dood gaat. Ik was haar eerste kleinkind, en ons kind zal haar eerste achterkleinkind worden, dat wil ik haar sowieso niet afnemen. Daarom denk ik dat we, mijn vriend en ik, meer ons best moeten gaan doen om contact te krijgen met de familie. Ik krijg al jeuk van de verplichtingen, maar voor je kinderen wil je het beste. Nou nog hopen of contact met alle families wel het beste is…

familie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.