7 weken zwanger + 1e echo

Wat een spannende week weer!! Hoe erg ik ook uitkeek om de kleine frummel te zien, ik was doodsbang voor deze echo.

Zondag nadat we mijn zusje hebben weggebracht hebben we Melvin opgehaald. Het ene moment nog vol met energie, de keuken opgeruimd en schoongemaakt en het andere moment diep in coma. Ik dacht ik doe even op bed een spelletje op mijn telefoon en het volgende moment stapt Roy de ineens donkere slaapkamer binnen. Blijkbaar had hij me al geroepen, maar ik heb er niets van mee gekregen. Het 1e officiële middagdutje is een feit! 🙂 

Dinsdag barstte ik weer (tijdelijk) van de energie. Heb de muren van de wc beneden schoon geborsteld, licht opgeschuurd, weer schoongeborsteld en geverfd. Alle tape verwijderd, alle tegels en plafond flink staan schrobben (blijkbaar toch vaker uitgeschoten met de kwast en roller dan ik dacht), de vloer schoongemaakt en het vloertje er weer ingelegd etc etc. Het is maar een klein hokje, dus het lijkt niet veel werk. Maar ik was net voor Roy uit zijn werk kwam klaar en bek af. Eigenlijk moeten de muurtjes nog een keer een laag verf hebben, dat wordt dan de 4e keer pff. Er moet nog een plintje tussen de muur en tegels, nog een kitlaag op bepaalde plekken etc. Dus ondanks het nog niet helemaal af is, ben ik toch trots op het eindresultaat. Weer een project (redelijk) afgerond!

’s Avonds op tijd naar bed, want morgenochtend is het eindelijk zo ver! Wat was ik zenuwachtig zeg!! Draaien en woelen. Wakker schrikken met de gedachte dat ik de wekker niet gehoord zou hebben en zien dat je dan pas net 3 uur slaapt. Ik werd helemaal gek. Om half 8 ging de wekker en ik was er meteen uit. Hup onder de douche, hup aankleden.. en toen hing ik boven de wc over te geven. “Dit is van de zenuwen toch?” “Ik denk omdat ik zwanger ben!!!” “Hoef je niet zo kattig te doen, dit is toch van de zenuwen?!” “Ik denk omdat ik zwanger ben en het ’s ochtends vroeg is BARF” Wat een kutgevoel zo op de vroege morgen, of eigenlijk is het altijd een pijnlijk en vies gebeuren, maar ’s ochtends vroeg is helemaal geen pretje. Gelukkig was ik er vrij snel vanaf en zaten we op tijd in de auto op weg naar het ziekenhuis.

Helaas moesten we alsnog 20 minuten wachten, ookal hadden we zo vroeg een afspraak. Ik was echt op van de zenuwen, toch nog maar een keer naar de wc. Toen de gynaecoloog voorbij liep richting zijn kamer begonnen de tranen ineens te prikken. Vrij snel daarna kwam hij weer terug lopen en zei mijn naam. We gaven hem een hand en hij zei dat we in de 1e kamer links gingen zitten. Ik liep alsnog naar de 2e kamer links. Ik ging zitten (in de juiste kamer) en pakte mijn briefje met vragen uit mijn tas, nog voor ik wat kon zeggen begonnen de tranen te lopen. Hij zei dat het niet erg was en dat hij zag hoe zenuwachtig ik was dus stelde voor om als eerste maar de echo te maken. Ik vroeg of ik eerst mocht vertellen over de pijn die ik had gehad, met het idee dat hij het misschien zou kunnen zien met de echo. Al een lange tijd, maand, maanden, geen idee heel lang, pijn links onderin. Paar weken geleden stond ik me uit te rekken en voelde het alsof er iets scheurde op die plek. Met sex doet het ontzettend veel pijn, met niezen/hoesten etc. En donderdag was het toppunt, of eigenlijk dieptepunt. Ik vertelde dat ik al had gekeken op internet of het iets met mijn blinde darm kon zijn, maar die zat aan de andere kant. Hij zei dat het misschien een liesbreuk kon zijn, maar bij de echo zou hij gaan kijken.

We liepen de kamer in, ik stond te shaken als een rietje. Achter het gordijn moest ik mijn broek en slip uitdoen en daarna op de stoel gaan zitten. Please please please laat het goed nieuws zijn!! Toen de echostaaf (of hoe dat ding ook heet) ingebracht werd zag je meteen een hele grote zwarte bal, ik dacht dat het mijn baarmoeder was en het eerste wat ik dacht was “mijn baarmoeder is leeg!!!”. Hij zei dat het een cyste was van 7 cm bij mijn eileider, maar dat we eerst even naar mijn baarmoeder gingen kijken. Verschil was achteraf duidelijk te zien wat de cyste was en wat de baarmoeder, ik was gewoon even flink in de war. Hij zei dat het goed nieuws was en feliciteerde ons, ik begon nu nog meer te huilen. Kleine frummel was 5,1 mm groot!! Hij zei dat als ik mijn adem inhield, wat erg moeilijk was door het huilen, we het hartje konden zien kloppen. Het was zo ontzettend klein, maar inderdaad zijn/haar hartje klopt!!!! Niets had mij gelukkiger kunnen maken dan dit kleine kloppende hartje. Ik was zo bang geweest als ik buikpijn had, bij het afvegen op de wc, die mega pijn waar ik overtuigd was van een miskraam. Maar alles was in orde met ons kleine mini-mensje!

2014-10-29 09.31.42

Toen we weer terug in zijn kamer waren zei hij dat we over 2 weken weer een echo zouden maken en dat ze ook de cyste in de gaten gaan houden. Hij zei dat het vaker voorkomt bij zwangere vrouwen, en als hij groeit moet hij voor dat ik 20 weken zwanger ben uitgezogen worden. Ik dacht eigenlijk dat het iets hards was, want zo voelt het, maar het is een zak met vocht. Zodra die cyste beweegt geeft het een pijnscheut, maar soms draait hij ook om zijn as/mijn eileider heen en dat geeft helse pijn. Ik voel het continu zitten, en ondanks de gynaecoloog er niet paniekerig over deed heb ik liever dat dat ding weggehaald of uitgezogen wordt. Maar we wachten af. Hij heeft er blijkbaar een foto van gemaakt, wat ik niet heb gemerkt, ik hoorde het later van Roy. Dus ze zullen het vast goed in de gaten houden.

Verder vertelde de gynaecoloog over de NIPT test, hij wist nog niet of dit in ons geval vergoed zou worden, maar hij zou er navraag naar doen. Sowieso willen wij dit keer wel een combinatietest, dit geeft aan of er een chromosomenfout is. Bij een combinatietest maken ze een kansberekening. Bij een verhoogde kans kan je dan kiezen voor een vervolgonderzoek, dit is een vlokkentest (tussen 11 en 14 weken) of een vruchtwaterpunctie (na 15 weken zwangerschap). Maar sinds 1 april 2014 kunnen zwangere vrouwen meedoen aan de NIPT studie. Ze nemen dan bloed af om het DNA van de foetus te onderzoeken. Het bloed wordt getest op downsyndroom (trisomie 21), edwardssyndroom (trisomie 18) en patausyndroom (trisomie 13). Al had ons kindje iets anders, alle chromosomen keer 3, toch is het een prettig idee dat ze het gaan onderzoeken. Bij deze test lopen vrouwen geen risico op een miskraam, dus een groot pluspunt!! Meer informatie: www.meerovernipt.nl

’s Avonds kwam m’n schoonmoeder bij ons eten en we werden lekker verwend met cadeautjes. Ik kreeg een mooi felroze ICE watch en Roy kreeg een BLOND papa mok en baby’s eerste Hilfiger shirtje!!

  2014-10-29 19.02.39 2014-10-29 19.04.32 2014-10-29 19.01.53

Donderdag voor ik mijn 1e rijles na mijn verpestte examen zou hebben was ik weer misselijk. Dit keer niet ’s ochtends, maar ’s middags en huppekee daar hing ik weer boven de pot over te geven. ’s Avonds een uurtje of 8 was de misselijkheid weer terug. Bah bah! Wat heb ik een mazzel gehad dat ik dit de eerste zwangerschap niet had. Gister, vrijdag, de hele dag misselijk. ’s Avonds om 11 uur weer spugen. Van ochtend naar middag naar avondmisselijkheid. Maar goed het is allemaal voor een goed doel!!

7 weken zwanger

7 weken zwanger

Een gedachte over “7 weken zwanger + 1e echo

  1. Wees voorzichtig met echo’s. Ze raden tijdens de zwangerschap maximaal 2 echo’s aan waarvan de eerste zal plaatsvinden vanaf 12 weken en 2de na een periode van 20 maanden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.