Een dagje eerder: 9 weken zwanger

Maandag kwam mijn schoonmoeder bij ons eten en ze had alvast wat voor de baby gekocht: een kinderwagen! Ze had hem in eerste instantie voor haar zelf gekocht, maar Roy vond het een beetje overdreven om voor 1 kind 2 kinderwagens te hebben en dat ben ik met hem eens. Hij was meteen erg enthousiast en zei dat wij hem dan wel zouden betalen zodat er maar 1 kinderwagen is. Los van dat het een hele mooie wagen is, alles zit erop en eraan, hij is bruin dus kan voor een meisje en voor een jongen, hij heeft een maxi cosi voor in de auto, een wagenbak waar de baby in kan liggen en je kan hem ombouwen tot buggy, hij is helemaal ideaal. Het is alleen zo leuk juist bij het eerste kindje om alles voor het eerst samen uit te zoeken voor de baby. Roy is meer van het praktische, het scheelt weer zoeken, deze heeft die meerdere standen dus we nemen hem gewoon. Maar we hebben daarna besloten dat we over een tijdje gaan kijken, als we een mooie wagen zien voor een mooie prijs kopen we die en heeft oma zoals bedoeld gewoon haar eigen wagen. En als we toch financieel niet uitkomen, want er zullen nog een hele hoop kosten aankomen, of we zien geen mooie deal dan betalen we deze alsnog en houden we het gewoon op 1 kinderwagen.

wpid-img-20141109-wa0024.jpgwpid-img-20141109-wa0021.jpgwpid-img-20141109-wa0003.jpg

Dinsdag was het dan eindelijk weer zover, we mochten onze kleine frummel weer zien. De dagen ervoor was ik helemaal niet zenuwachtig. Maar toen ik wakker werd kreeg ik het ineens spaans benauwd, wat nou als het hartje ineens niet meer klopt, wat als ze nu zien dat er iets niet goed is. Roy zegt dat ik niet zo moet denken, en daar heeft hij gelijk in, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. We hadden om 9.15 uur een afspraak, iets later werden we geroepen door de echoscopiste. Het was dezelfde vrouw als die ons begin mei de bevestiging had gegeven dat ons kindje was overleden en die ons liet zien waardoor dat kwam inclusief nekplooimeting. Ik stond stijf van de zenuwen, zoals ik al had verwacht werd het weer een inwendige echo in verband met de cyste, maar we zouden eerst naar de kleine frummel kijken. En daar was ons kindje dan, perfect gegroeid, een kloppend hartje en geen afwijkingen te zien, wat een opluchting! Ze liet ons zelfs even het hartje horen, wat een magisch geluid. Ookal zagen we het de vorige keer ook kloppen, als je het hoort is het ineens meer echt. Ze liet het dooierzakje zien, hoe het amnionvlies mooi om het kindje zat, hoe de navelstreng goed naar de placenta liep. En ik had dit keer ook geen vergrootte moederkoek zei ze, al zagen we dat vorige zwangerschap volgens mij pas op een latere echo. Beter nieuws hadden we niet kunnen krijgen, alles is goed met ons kleine kindje. Hij/zij is 1,87 cm. Ik had als uitgerekende datum 20 juni, maar zij kwam met de meting op 19 juni. Ik ben dus 1 dagje verder in de zwangerschap dan ik dacht, daarom vanaf nu mijn nieuwe weekblog op vrijdag!

2014-11-11 09.30.40 2014-11-11 09.31.30

Na de echo moesten we weer even in de wachtkamer wachten. Het wachten vond ik nu een stuk minder erg, het engste en tegelijk het mooiste was achter de rug. Voordat de gynaecoloog tijd voor ons had werd ik eerst een ander kamertje ingeroepen door een assistent die mijn bloeddruk op ging meten. 115/65, ik liet me vertellen dat dat prima was, geen idee heb dat bloeddruk gedoe nooit begrepen. Daarna konden we eindelijk naar de kamer van de gynaecoloog, een half uur later dan onze afspraak was.

Hij zei dat de echo er goed uitzag, wat wij uiteraard met hem eens waren. Hij zei dat de cyste van 6,5 centimeter alsnog aan de grote kant was, dus dat ze dat nog in de gaten blijven houden. Ik heb er minder last van, dus ookal is hij maar een halve centimeter kleiner, ik ben er minder gestresst over dan de vorige keer. Verder vroeg hij of we nog nagedacht hadden over de combinatietest. Ik zei dat hij tegen ons had gezegd de vorige keer dat hij zou navragen of de NIPT test in ons geval vergoed zou worden, anders kost het 750€! Hij was het vergeten, dus ging meteen even zijn collega opbellen, die blijkbaar in Spanje zat maar alsnog rustig de tijd nam om het uit te leggen. In eerste instantie wordt NIPT in ons geval niet vergoed. Als we kiezen voor de combinatietest wat het geval is, en daar komt een verhoogde kans op downsyndroom uit dan gaan ze alsnog de NIPT test doen. Ik heb ook gevraagd of ze nog gaan kijken naar mijn schildklierwaardes, hij keek even in het systeem en oh ja dat zouden ze de volgende keer ook gaan prikken. Ik weet hoe irritant ik kan zijn als ik mensen die ergens veel meer verstand van hebben dingen ga vragen, maar toch ben ik blij dat het heb gedaan.

De nieuwe afspraken zijn gemaakt: op 24 november om 9.45 uur hebben we de termijnecho (10w3d) en gaan ze bloedprikken ivm de combinatietest en schildklier. En 2 weken later op 9 december om 13.30 uur krijgen we weer een echo waar ze de nekplooimeting gaan doen en we krijgen de uitslagen van de bloedonderzoeken. Erg spannend allemaal!

En toen was het woensdag, de dag waar ik erg tegen op zag, de condoleance. Ik wist meteen dat ik er heen zou gaan, wilde gaan, maar wat moet je zeggen op zo’n moment? Ziektes en dood bestaan voor mij niet, ik weet dat het heel kinderachtig klinkt, maar ik kan er absoluut niet goed mee omgaan. Arme Nelly, die net zo oud was als mijn moeder, die vroeger op mij paste, de moeder van mijn vriendin, was helaas wel ziek, die kutkanker zat overal. Ik zag er als een berg tegen op, maar ik moest wel.

Eerst dus naar Gouda, naar mijn moeder. Daarna hebben we samen de wieg opgehaald waar mijn kleine, inmiddels grote zusjes van 14 en 16 vroeger in hebben gelegen. Ik heb altijd gezegd dat mijn moeder die wieg niet weg mocht doen, omdat ik graag wilde dat mijn kindje er ook in zou liggen. Nu 16 jaar later zie ik dat er heel wat moet gebeuren om hier weer een mooie wieg van te maken. Er moet een nieuw matrasje in, nieuwe kussens aan de zijkant, nieuwe bekleding, nieuw dekentje, de wieltjes ontbreken. Dit wordt een flink project en aangezien ik totaal niet kan naaien hoop ik dat het wat gaat worden, ik heb gelukkig nog 7 maanden. Zondag als we met Carola & Alex hebben afgesproken in Amsterdam dan nemen zij de wieg mee en vervolgens nemen wij het weer mee naar huis.

2014-11-12 19.54.47

Daarna was het toch echt tijd om naar de condoleance te gaan. Bij binnenkomst werd ons verteld waar wij de familie konden vinden, die ik direct al had gezien, waar we iets in het register konden schrijven en in welke kamer Nelly lag. Bij het schrijven in het condoleanceregister ging het bij mij al fout, kreeg het warm, begon te huilen en het kostte me ontzettend veel moeite om te herinneren wat mijn adres was. Daarna even naar buiten gelopen om af te koelen. Haar man en kinderen hielden zich allemaal zo goed, ik wilde niet jankend haar familie condoleren. Als eerste Asu, haar man met wie ze denk ik ookal een jaar of 30 getrouwd was, meer dan “gecondoleerd” kon ik niet uitbrengen. Wat moet je tegen iemand zeggen die de liefde van zijn leven kwijt is? Daarnaast stond Melissa, mijn vriendin, ik gaf haar een knuffel, begon te huilen en liep vast in mijn woorden. Daarna wilde ik het liefst verdwijnen, maar dan moet je door, Nelly haar andere dochter, haar zoon, zijn vriendin, de man van Melissa, de man en dochter van haar zusje en ga zo maar door. Ik snap dat het hoort, maar ik vond het vreselijk en ik kan me voorstellen dat ookal hebben de nabestaanden er steun aan dat het voor hun op een bepaalde manier ook vreselijk moet zijn om de hele tijd te moeten staan terwijl er zo belachelijk veel mensen langskomen. Het was zo druk, er waren geen stoelen meer dus we besloten om eerst naar Nelly’s kamer te gaan. Van te voren had ik proberen te bedenken of ik wel of niet wilde kijken en ik was er nog steeds niet over uit. Toen ik naar haar kamer liep zag ik haar al liggen dus besloot naar binnen te lopen. Ze zag er niet meer uit als de Nelly die ik kende, die klote ziekte had haar veranderd. Haar kist was beschilderd door haar kinderen en kleinkinderen, heel mooi, maar ook heel moeilijk om te zien. Daarna weer de zaal in, aan een tafel zitten, ik wilde naar Melissa toe, maar ik wist niet wat ik moest zeggen dus bleef zitten. Bij het afscheid vertelde Melissa’s zusje die ook zwanger is, dat ze nog net achter het geslacht waren gekomen en nog de naam van de baby hebben kunnen zeggen tegen Nelly. Ze waren ook nog snel getrouwd zodat haar moeder erbij kon zijn. Het is zo dubbel, zo mooi, maar zo verdrietig. Daarnaast stond Melissa, ik gaf haar een knuffel en wenste haar veel sterkte. Ze zei dat het haar speet dat ze vergeten was terug te smsen, ookal heeft ze wel teruggesmst, ze gaf de zwangerschapsdementie de schuld. Het kwartje viel niet meteen bij me. “Huh ben je zwanger??” “Ja!” “Ik ook!” En weer stonden we te knuffelen en moest ik huilen. Ze is 11 weken zwanger en heeft het dus ook gelukkig nog kunnen vertellen aan haar moeder.

De volgende dag donderdag was het zover. De moeder van mijn ene vriendin werd begraven en de moeder van een andere vriendin ging trouwen. In beide gevallen een speciale dag.

Betreft de zwangerschapskwaaltjes, de pilletjes tegen de misselijkheid en het overgeven hebben 5 dagen goed hun werk gedaan. Helaas hing ik daarna weer boven de pot, en gisteravond was het weer zo ver. Het is vervelend, maar het is nu een stuk beter te doen omdat ik niet meer de hele dag door misselijk ben. Verder ben ik 2 kilo aangekomen, aangezien de baby nog maar 2 cm is en mijn borsten geen meloenen zijn geworden (ookal voelen ze wel zo), zal het waarschijnlijk gewoon vet zijn! 😀

9 weken zwanger

9 weken zwanger

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.