Weer een dagje eerder: 13 weken zwanger

Wat een fantastische week! Ben bekaf van alle spanning en emoties, maar toch was het een feestje! Het begon al goed toen we zaterdag onder het genot van vrolijke kerstliedjes de 2 kerstbomen (en de rest van het huis) gingen versieren. Maandag had ik mijn laatste ‘normale’ rijles, Roy had brandweertraining, de cv monteur kwam (weer), alvast pasfoto’s laten maken voor mijn rijbewijs en ’s avonds kwam Annelike om foto’s te maken voor onze babybekendmaking. Begin dit jaar hadden we ergens een plaatje gezien met ‘Ice Ice Baby’, we vonden het een leuk idee om het zo bekend te maken, maar we moesten er een tijd op wachten. Nu was het dan eindelijk zover, als de uitslagen van het ziekenhuis goed zijn kunnen we het van de daken schreeuwen! Voor het slapen gaan hebben we nog even met de Angelsounds het hartje opgezocht en het was erg goed te horen. Wat is het toch heerlijk dat je gewoon lekker op de bank naar je kindje kan luisteren. 

IceIceBaby

Dinsdagochtend ging na een gebroken nacht om 06.45 uur de wekker. Om 07.55 uur stapte ik in het pikkedonker mijn lesauto in. Het leek wel alsof ik midden in de nacht moest rijden. Bij het lokkemientje, zo’n 300 meter vanaf onze voordeur zag ik een auto niet en trapte mijn instructeur op de rem, top lekker begin.. Het uurtje rijles voor mijn examen ging opzich wel goed, maar toch nog wat kleine dingetjes die ik tijdens mijn examen niet fout mocht doen. Om 08.55 uur was het zover, tafelnummer 4, een wat oudere gezellige vrouw. Nico, mijn instructeur ging dit examen niet mee, ik wist nog niet of dat wel of juist niet verstandig zou zijn op dat moment, maar ach laten we het eens proberen. Eerst kenteken lezen, daarna kreeg ik wat vragen over de binnenkant van de auto. Eenmaal onderweg waren we lekker aan het kletsen met elkaar en de tijd ging vrij snel voorbij. Toen ik op een onbekend stuk kwam in blokker reed ik stukjes 25 ipv 30 km per uur en toen zei ze dat ik wel wat harder mocht. Verder zei ze niets over hoe ik reed. Dat was de 2 examens daarvoor wel anders. Ergens in Hoorn een omkeeropdracht doen. Daarna bordjes volgen naar Amsterdam/Avenhorn/Berkhout geloof ik, de snelweg op, de snelweg af, 2 rotondes rechtdoor, turbo rotonde rechtdoor. Daar dacht ik al dat ik mijn rijbewijs waarschijnlijk wel in the pocket had, maar ik probeerde dat snel van me af te schudden. Ondanks ik de weg terug naar het CBR wist, het was nog een flink stuk rijden en er kon nog van alles fout gaan. Op de parkeerplaats van het CBR kon ik zo rechtdoor in een parkeervak rijden en ik denk dat ze die heeft gerekend als 2e bijzondere verrichting. Het maakte me op dat moment een beetje onzeker, misschien had ze halverwege al bedacht dat ik gezakt was en liet ze me daarom niet tijdens het examen een 2e bijzondere verrichting doen. Terug naar binnen waar Nico ons stond op te wachten. Mevrouw pakte haar ipad.. Waarom zegt ze het niet gewoon ?! En toen stak ze haar hand uit en zei “Gefeliciteerd, je bent geslaagd!” Jezus wat een heerlijk gevoel was dat!!!

Dolgelukkig naar huis. Ik ga de babbels en het lachen met mijn instructeur wel missen, maar ik heb liever een rijbewijs dan een gezellig praatje haha. Na dat ik mijn examenverhaal in geuren en kleuren had verteld aan mijn lief gingen we naar Volendam. Op naar het stadskantoor om mijn rijbewijs aan te vragen en een afspraak te maken om ons kindje te erkennen. Daarna snel weer door naar huis om mijn afsprakenkaart en agenda op te halen (pfff als mijn hoofd toch niet vast zat) en toen konden we eindelijk naar het ziekenhuis! De voorgaande keren was ik ontzettend zenuwachtig, bang om erachter te komen dat het hartje niet meer klopt, bang om te zien dat het kindje niet goed groeit. Nu was ik redelijk relaxed ondanks deze echo toch erg spannend was. Roy is altijd wel rustig en positief ingesteld, maar ik had nu ook wel het gevoel dat het goed zat. Al vrij snel werden we geroepen door een andere echoscopiste dan de keren hiervoor. Ze was erg enthousiast en had een bijzondere en vooral bijzonder harde lach, maar beter zo dan een zuurpruim die het onderzoek doet.

Daar was ons kindje weer, met een kloppend hartje en een flink stuk gegroeid. Hij/zij lag lekker te slapen met opgetrokken beentjes. We konden de vingertjes tellen, dat kleine schattige neusje zien, het maagje wat betekend dat hij/zij kan slikken, een blaasje wat betekend dat er niertjes aanwezig zijn, alles zag er perfect uit! De enthousiaste echoscopiste wilde de nekplooimeting gaan doen, maar ons kindje lijkt nu al op mij, hij/zij bleef lekker doorslapen. Ze porde een aantal keer in mijn buik om het kindje wakker te schudden. Ze hield het apparaat op mijn buik zodat we konden zien wat het gepor voor effect had, het kindje schudden een beetje maar bleef lekker doorslapen. Het kindje moest toch echt nog een klein stukje naar boven schuiven dus ze vroeg of ik even wilde hoesten. Toen ik dat deed schoot ons kindje als een stuiterbal door mijn baarmoeder. Misschien had ik dat beter niet kunnen zien, voel me schuldig iedere keer als ik nu moet niezen dan zal het kindje helemaal door elkaar geschud worden. Zij was er in ieder geval blij mee en kon verder gaan met haar werk. De nekplooi was 1,2 mm meen ik en ze zei dat dat erg gunstig was. Van kop tot kont was ons kindje nu 6 cm en inclusief de beentjes 7,5 cm. De officiële uitgerekende datum is nu vastgesteld op 19 juni 2015, dus weer een dagje eerder.

Na deze fantastische echo moesten we met de 5 nieuwe foto’s nog even wachten op de gynaecoloog. Ook voor de uitslagen van de bloedonderzoeken was ik niet zenuwachtig. Eerst werd ik door iemand anders een kamertje ingeroepen om de bloeddruk weer te checken, 120/60, weer helemaal goed. Vervolgens werden we geroepen door een oudere versie van Dr. Knauff. Blijkbaar was Knauff zijn vrouw aan het bevallen, dus we hadden weinig keus. Hij was erg kort van stof, zei dat de uitslagen goed waren en dat ze dus geen verdere onderzoeken meer gingen doen. Ik had verwacht dat hij wel iets meer zou vertellen over de uitslag van de combinatietest en vroeg naar wat de kansberekening nou was. Hij zei dat als ik echt aantallen wilde weten dat ik op het A4’tje voor hem kon kijken. Maar er waren mensen met een verhoogd risico en mensen met normaal/laag risico, in de laatste categorie vielen wij. Ik vond het alsnog wat vaag dus kijk op het A4’tje. Trisomie 21 (Down syndroom) had door het bloedonderzoek een kans op 1 op 800 en door de nekplooimeting erbij te doen werd de kans 1 op 16000. Het waren niet zulke ronde getallen, maar het lijstje werd al snel weer weg gehaald, dus de exacte getallen weet ik niet meer. Trisomie 13 en 18 zagen er ook rooskleurig uit, dus ik besloot om me er bij neer te leggen. Hij zei dat we 4 weken later weer terug konden komen voor een controle en dat was dat. Wat een heerlijke dag! De roze wolk ging een beetje weg toen we er in de auto achter kwamen dat Roy zijn telefoon daar had laten liggen en hij daardoor meerdere smsjes en telefoontjes had omdat er een vriend bij ons voor de deur stond. Voelde me lichtelijk opgehaast, snel naar huis terwijl we onze moeders nog het goede nieuws moesten brengen, maar we konden het ook niet uitleggen omdat hij ook nog niet wist dat we zwanger waren. Thuis aangekomen stond hij voor de deur te wachten en hebben we hem het goede nieuws verteld. Daarna samen Roy’s moeder gebeld, en toen de 2 mannen weggingen heb ik mijn moeder en nog een aantal andere op de hoogte gebracht van de goede uitslag van de combinatietest.

Rond half 9 ging ons bezoek weg en konden wij eindelijk mijn oma gaan bellen om te vertellen dat ze voor de eerste keer overgrootmoeder wordt. Dit werd ons eerste telefoongesprek in 5 jaar, dus ik was best een beetje zenuwachtig en wilde dit daarom graag samen doen. Mijn oma reageerde erg verrast en enthousiast op mijn telefoontje en was volgens mij in shock toen ik vertelde dat ik in verwachtig was. Het was ineens helemaal stil aan de andere kant en daarna vroeg ze of het echt zo was. Ze vond het hartstikke leuk en dat deed me goed. Daarna kon ik eindelijk ons babynieuws op facebook gaan gooien. Had niet verwacht wat een gekkenhuis het ineens zou zijn. Facebook bleef aan alle kanten plingen, likes, reacties, prive berichtjes, whatsappjes, telefoontjes. Kreeg reacties van mensen die ik echt in geen tijden meer had gesproken. Superleuk al die reacties!

Eindelijk een autosleutel aan mijn sleutelbos!

Eindelijk een autosleutel aan mijn sleutelbos!

Woensdag 10 december, gister was al een top dag, maar had ook echt zin in vandaag! Eerst om 11 uur naar de fysio. Daarna om 12 uur bij het stadskantoor mijn rijbewijs ophalen en daarna naar een kamertje zodat we of eigenlijk Roy het kindje kon erkennen. Ik wist helemaal niet dat dat allemaal zo officieel ging. Ik moest toestemming geven dat mijn kind zijn naam mag dragen, alsof ik dat ooit anders had gewild. Met veel trots kan ik dus nu zeggen dat het een Scheers baby is 😀 We hebben allemaal getekend, de achternaam van dit kindje en van onze toekomstige kinderen ligt vast. Daarna kreeg ik de autosleutels en mocht ik eindelijk rijden! Ik werd ineens een beetje geïrriteerd en zenuwachtig, ik was allemaal maar bezig met ‘oh shit please niet de hele tijd de auto uit laten vallen’. Toen na een half uur alle spiegels gecheckt waren en de stoel in standje “ik zit tegen het raam” stond was ik er klaar voor. Ik reed de brug van het stadskantoor over naar links en ik voelde me echt zo ongelooflijk goed. Wat een heerlijk gevoel, ik reed zonder hulp, met een rijbewijs. Wat een vrijheid! Daarna heb ik een rondje Volendam gedaan, toen richting Purmerend. Mijn bedoeling was de bekende weg te nemen naar de Mc Donalds, ik nam alleen een totaal verkeerde afslag waardoor ik ineens op een industrieterrein was en later door heel het centrum van Purmerend reed. Fietsers, voetgangers, auto’s all over the place, pff wat een drukte. Een stuk later dan gepland bij de Mc Drive aangekomen, heerlijk dat ik nu hier lekker eten kan halen zonder bij Roy te hoeven smeken. “Mag ik uw bestelling opnemen?” “Uh ja ik wil een cheeseburger… wat wil jij ook alweer? Oh ja en een cola” “Dat wordt dan 4,20€ en dan mag u doorrijden naar het 1e raam” “Okee, ik kom eraaan!!” Geen idee waarom ik dat zei en kreeg acuut de slappe lach, schaamde me dood. Maar het maakte allemaal niet uit, ik had mijn cheeseburger en een rijbewijs in the pocket! Daarna weer terug naar Volendam om boodschappen te doen bij de Stient. Met boodschappen weer op naar huis en ja hoor.. waar ik zo bang voor was.. toen ik de auto voor de deur wilde parkeren sloeg de motor af.. Zo jammer weer! Een uurtje of 4 wilde ik weer rijden! Ik had vanmiddag al 1,5 uur/2 uur zonder doel gereden, wat ging ik nu eens doen.. Op naar Hoorn waar mijn vader woont. Zo kon ik mooi weer iets meer dan een uur rijden inclusief een stuk snelweg en daarna voor de 2e keer door de mc drive. 😉

13 weken zwanger

13 weken zwanger

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.