33 weken zwanger

Weer een week voorbij gevlogen.. Omdat ik hoop dat ons kleine wonder mooi op tijd of nog liever ietsje eerder geboren wordt, zou je denken dat de tijd daarom voorbij kruipt. Maar niets is minder waar. Ik heb sinds het begin van mijn zwangerschap een app die me zegt hoeveel weken/dagen ik zwanger ben. Toen ik gisteravond om 00.00 uur een melding kreeg dat ik 33 weken was, had ik toch een momentje van “shit, het is al bijna zover!”. Misschien nog wel 9 weken, maar misschien ook nog maar 4…. 

d'yeZaterdagavond ging ik met oma naar het toneelstuk van mijn schoonmoeder kijken. Aan het eind van de aspergetijd. Vier actrices die 3 zussen speelden en 1 daarvan (mijn schoonmoeder) had een toneeldochter. Ik was erg benieuwd, omdat dit de eerste keer was dat ik mijn schoonmoeder zou zien spelen. Ze stond de hele voorstelling van 2 uur op het podium en deed het geweldig! Ook de andere dames, ze zaten alle 4 helemaal in hun rol, heel mooi om te zien. Ik heb ook in een toneelgroep gezeten, hoe leuk ik het ook vond, ik was er gewoon slecht in. Ik vond het heel erg moeilijk om in een andere rol te kruipen of iets te zien wat ik niet kon zien. Maar gelukkig kan mijn schoonmoeder dat fantastisch, waardoor je veel meer in een stuk wordt ‘meegezogen’.

Zondagavond heb ik de “paar” laatste spulletjes voor de kleine besteld op www.baby-dump.nl. Ik moest nog een digitale thermometer hebben, 2 omslagdoeken (zonder mutsje), kruiken, kruikenzak, krabwantjes, hoeslakens voor het wiegje, hoeslaken voor het matrasje van de kinderwagen, dekentje voor de kinderwagen en ga zo maar door. Dacht dat het wel mee zou vallen, maar al met al toch een rib uit m’n lijf.. Had gehoopt het vandaag wel binnen te hebben, maar helaas.. nog eventjes geduld!

Maandag, koningsdag, het hele land had weer een goede reden om los te gaan, te feesten en veel te veel te zuipen. Behalve wij.. Roy had het weekend nachtdiensten gehad, dus hij sliep maandag overdags. En ik kan toch niet lang waggelen, dus om Amsterdam in te gaan ofzo schiet niet op. Hier in de buurt werd niet veel gedaan begreep ik, dus zijn we lekker thuis gebleven. Vorig jaar, de eerste koningsdag, waren we ook zwanger met gammele bekken. We zijn toen even naar Monnickendam geweest, daar was een mini kermis. Volgend jaar gaat mama wel weg, met of zonder prinsje, want 3 jaar achter elkaar niet feesten op de koning zijn feestje kan natuurlijk niet. 😉

Dinsdag was het weer tijd voor een controle bij de verloskundige. Toen ik mijn mapje pakte zag ik een formulier om bloed te laten prikken. Er ging niet eens een belletje rinkelen, ideaal die zwangerschapsdementie. Wat eerder naar het ziekenhuis zodat we daarvoor nog bloed konden laten prikken, bleek voor mijn ijzer en suiker te zijn. Maar ik zag dat er op de sticker mijn meisjesnaam stond, dus ook nog eerst even naar de balie om nieuwe stickers te laten maken. Ze vond het heel raar dat ik alleen Roy zijn naam nu draag, waarom niet nieuwe naam en meisjesnaam? Serieus, moet ik me hier verklaren waarom ik dat zo wilde hebben? Ik legde haar kort uit dat je kan kiezen, of naam man-meisjesnaam of meisjesnaam- naam man of je houd gewoon je meisjesnaam alleen of je neemt alleen de naam van je man. Ik heb dus het laatste gekozen en ja, zo staat het ook bij de burgerlijke stand. Ze zei nog een keer dat ze het maar “bijzonder” vond. Roy had trouwens ook mijn achternaam kunnen dragen, dat vind ik pas “bijzonder”. Eindelijk kreeg ik mijn nieuwe stickers, met alleen mijn nieuwe naam en konden we bloed gaan prikken. Daarna kon ik meteen bij de verloskundige naar binnen om mijn bloeddruk op te meten. 123/78, een stukje hoger dan voorgaande keren, maar dat kwam waarschijnlijk omdat ik bloedprikken niet heel fijn vind en snel heen en weer door het ziekenhuis moest. Ik vertelde de verloskundige dat ik de avond ervoor beetje pijn in mijn onderbuik had, wat steekjes en alsof hij zijn hoofd er doorheen wilde drukken. Ze ging voelen en ja hoor, de kleine man is al lekker aan het indalen. Ben blij dat hij het perfect volgens het boekje doet en dat ik goed aanvoelde wat er gebeurde in mijn lichaam. Door de meting kwam onze kleine man net boven de middenlijn van de groeicurve uit, wat zou betekenen dat hij nu 2062 gram weegt.

Ik heb er maanden naar uitgekeken, op woensdagavond hadden we partneravond op de pufclub! Roy had het tegenovergestelde, die was al 3 dagen ziekte aan het faken.. Kuch Kuch.. Uiteraard ging mijn schatje (met gezonde tegenzin) wel mee. Als eerste vroeg “Juf” Annemieke of de mannen zich voor wilde stellen, wat voor werk ze doen, hoeveelste kindje dit is, hoever ze in de zwangerschap zijn en waar ze willen bevallen. Bij man nummer 1 moesten we al heel erg lachen. Zijn vrouw is zwanger van een tweeling. “Dit is kindje nummer 3 en 4, dus dit is ECHT de laatste keer dat we hier zijn!!” Gelukkig hebben we 2 uur lang een hoop met z’n allen gelachen, waardoor het voor de mannen waarschijnlijk ook een stuk leuker was. Alle informatie die wij (zwangere meiden) hebben gehad, werd nu ook weer verteld. Hoe de bevalling begint, wat weeën zijn en wat er dan gebeurd, wat ontsluiting is, wat de placenta is en dit allemaal inclusief foto’s. Ook deed onze lieve, maar 61 jarige juf alle houdingen na voor het opvangen van weeën en voor het bevallen. Roy vond dat een tikje ongemakkelijk. Daarnaast gaf ze de mannen goeie tips over dat de man tijdens de bevalling bijvoorbeeld het beste ieder uur even aan zijn vrouw kan vragen of ze wil gaan plassen en daarna of ze wel goed uit is geplast. Ook dat de man goed in de gaten moet houden hoe het met zijn vrouw gaat de dagen na de bevalling betreft het navloeien. Ze heeft de mannen geleerd hoe ze met verschillende soorten weeën kunnen masseren. Ik was proefkonijn, erg lekker! En omdat Roy het natuurlijk ook moest oefenen, werd ik daarna weer gemasseerd. Daarna nog even op de foto met z’n allen met dikke buikjes en mannen, op volgorde van de uitgerekende datum! Volgende week is de laatste les alweer. Over een tijdje gaan we nog een keer afspreken en dan wordt er weer een foto gemaakt, alleen dan zonder dikke buikjes en met een baby in onze handen! ❤

11162039_10205271266874314_8243761379795416044_o

Gister heb ik Roy naar zijn werk gebracht en ben ik daarna doorgereden naar mijn tante. Na een paar uurtjes weer terug naar huis, want het was alweer tijd voor de wekelijkse zwangerschapsgym. Ik kwam tegelijkertijd aan met iemand die 8 maart bevallen is, ik had haar nog niet gezien sinds de bevalling. Ik feliciteerde haar met haar zoontje en vroeg hoe de bevalling was gegaan. Ze begon te vertellen en het bizarre verhaal kwam me zo bekend voor, redelijk laat realiseerde ik me dat het geen toeval kon zijn. Ik vroeg haar of ze mijn juf vd pufclub kende en ja die woonde bij haar in het dorp. Haar bizarre, maar mooie bevallingsverhaal: Zwanger van eerste kindje, 2 weken voor de uitgerekende datum kreeg ze ’s avonds rond half 9/9 uur een beetje kramp. Ze had niet het idee het de bevalling begonnen was dus ging nog gewoon even douchen en wat in huis doen. Omdat een eerste bevalling normaal gesproken aardig lang kan duren, was ze daar op ingesteld. Het kraamhotel was op de hoogte. Rond half 12 kreeg ze toch wel erg last en wilde ze naar het kraamhotel gaan, eerst nog even plassen.. Op de wc voelde ze dat hij eruit moest en dat ze het kraamhotel in Purmerend niet meer ging redden. Snel de verloskundige bellen, die nam niet op. Dan 112 bellen, die gaven papa aan de telefoon opdrachten om te checken hoever de bevalling was en stuurde een ambulance. In de ambulance op de oprit van hun huis had ze persweeen, maar de ambulancebroeders zeiden haar de benen bij elkaar te houden, omdat ze wilden wachten op de verloskundige. Gelukkig was de verloskundige er een paar minuten later die zich voorstelde en daar direct achteraan zei ‘Je mag persen bij de volgende wee!’, met de 2e wee was haar zoontje geboren. Maar 3 uur na haar eerste ‘krampjes’. Het mooie is dat het hele gesprek wat haar man met 112 had is opgenomen, daarna is hij door alle hectiek vergeten op te hangen en heeft hij zijn telefoon in zijn zak gestopt. Alles wat daarna kwam, de ambulancebroeders, de verloskundige die zich voorstelde en in dezelfde zucht zei dat ze mocht persen, het eerste huiltje, alles is opgenomen. Daarna hebben ze een cd’tje gekregen, waar het hele gesprek/de hele bevalling te horen was. Ik snap dat dat niemands droom is om te bevallen in de ambulance op je oprit, maar een bijzonder verhaal is het wel! Op 1 van de avonden van de pufclub werd dit verhaal dus aan ons verteld, dat het ook zo snel kon gaan, ik had alleen nooit verwacht dat dat het vrouwtje uit mijn zwangerschapsgym was!!

33 weken zwanger

33 weken zwanger

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.