Een jaar later, een jaar dood

Het is alweer een jaar geleden.. Dinsdag 5 mei 2014, zwanger en jarig, een tafel vol met babycadeautjes, wat een fantastisch jaar zou het gaan worden. Verjaardagskaarten met “Volgend jaar met jullie prinsje erbij”, maar hij was er gister niet bij. Zo oneerlijk en tegelijkertijd heb ik er nu vrede mee dat het zo is gelopen. 

Op 6 mei werd ik wakker, Roy was al naar zijn werk. Ik kreeg een smsje van mijn schoonmoeder om ons alvast veel plezier te wensen bij de echo die gepland stond op 7 mei. De 3 echo’s die ik daarvoor had gehad waren helemaal in orde, ik maakte me geen zorgen. Ik ging uit bed (al had ik graag nog langer willen blijven liggen) om te plassen, met het afvegen zag ik bloed op het wc papier. In paniek belde ik mijn moeder, wat moest ik doen?? De verloskundige bellen, oh ja. De verloskundige zei dat ze er meteen aan zou komen. Ik belde Roy om hem op de hoogte te brengen in de 5 minuten tijd dat de verloskundige er over deed om hier te zijn. Ze had een stagaire mee, die ging even voelen en met de doppler het hartje zoeken. De doppler gaf alleen wat ruis, geen hartslag. De verloskundige nam het over, toen ze voelde zei ze dat hij goed was gegroeid, al was ik bang voor wat komen ging toch voelde ik wat trots toen ze dat zei. Ook zij kon geen hartje vinden. Voor de zekerheid ging ze even bellen met een echopraktijk in Amsterdam waar ik direct naar toe moest. Tussendoor Roy bellen dat hij snel naar huis moest komen.

Op van de zenuwen zaten we samen in de auto, op weg naar de echopraktijk in Amsterdam. Zijn hartje was de dag daarvoor gestopt. Ons kindje, ons lieve, mooie, eerste kindje was er niet meer. De uren/dagen erna zijn in een waas gegaan. Ziekenhuis in en uit. Op 9 mei moest ik in het ziekenhuis in Purmerend bevallen. Helaas, na meerdere keren wee opwekkers en 13 uur in dat kamertje kwam hij er niet uit, ze moesten me alsnog curetteren. Suf van de narcose werd ik weer mijn kamer in gereden, zonder ons kindje in mijn buik. De volgende ochtend mochten we naar huis.

Ik heb me terug getrokken, veel gehuild, veel afgevraagd waarom het ons kindje moest overkomen. Na onderzoeken bleek dat ons kindje triploïdie had. Een normaal mens heeft in elke cel van het lichaam 23 paar chromosomen, 46 in totaal dus. Bij ons kindje waren die cellen niet in tweevoud, maar in drievoud. Dus in plaats van 46 chromosomen had hij er 69. De extra chromosomen veroorzaken problemen bij de aanleg en ontwikkeling. Kortom: Als hij de zwangerschap uberhaupt overleeft had, dan had hij waarschijnlijk in de eerste uren na geboorte komen te overlijden. Sommige kindjes redden het iets langer, maar uiteraard met veel ziekenhuisdrama. Ouder dan een jaar is een kindje met triploïdie nooit geworden. Hoe oneerlijk het allemaal ook is, ik ben blij dat hem (en ons) die pijn bespaard is gebleven.

Een jaar later.. er is een hoop gebeurd. Het mooiste is dat wij weer in verwachting zijn van een zoon, en gelukkig is hij gezond. Hij doet het perfect! Wij zijn aan het aftellen tot hij geboren wordt, we zijn gelukkig, maar we zullen ons eerste kindje nooit vergeten.

lichtpunt_voor_altijd_in_mijn_hart

2 gedachtes over “Een jaar later, een jaar dood

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.