38 weken zwanger

Wat een frustrerende week: ontsluiting, pijn en geen bevalling. De verloskundige had al gezegd dat je weken rond kan lopen met 1 cm ontsluiting, maar toch.. stiekem.. had ik gehoopt op inmiddels wat meer centimeters. Of beter nog, de bevalling al achter de rug hebben en kunnen knuffelen met onze kleine jongen! 

Deze week moest ik nog wat puntjes op de i zetten om voor mezelf meer rust in mijn hoofd te krijgen. Zo hebben we deze week eindelijk het adressenbestand compleet gekregen, jaja dat viel ook niet mee. Daarmee hebben we alle geboortekaartjes kunnen schrijven en de volgende dag van een geboortepostzegel kunnen voorzien. We hebben de fotocamera helemaal leeggehaald, opgeladen en klaargezet. Ook de filmcamera moest nog gebeuren. Alle filmpjes moesten eraf, maar eerst weer even kijken naar hoe slank we op de vakantiefilm waren, daarna al een stukje dikker op de bruiloft en als laatste filmpje: zeer dik, op bed, nep puffend om te kijken of de camera goed staat op een statief voor de bevallingsfilm.

Over de bevallingsfilm gesproken.. de meningen zijn zo totaal verdeeld daarin. De een vind het prachtig, mooi om later terug te kunnen zien en de ander vind het belachelijk, ranzig, waarom zou je dat in godsnaam vast willen leggen?! Ik behoor duidelijk tot de eerste groep en vind het zo raar om het er met iemand over te hebben die er totaal tegen is. De film is niet bedoeld voor het grote publiek, sterker nog, ik heb liever dat alleen ik het zie. En misschien wil ik het niet eens terugkijken, maar als ik het niet film heb ik de mogelijkheid niet. Ik heb mijn zusjes Demi en Tyara geboren zien worden, tuurlijk was het toen anders, ik was jong, niet zwanger en mijn moeder had vrij soepele bevallingen. Maar ik vond het zoiets moois! Het klinkt misschien een beetje zweverig, maar echt het mooiste wonder wat er is. Het ene moment zit de baby nog veilig in de buik en het andere moment is hij of zij er, kan je het aanraken, gaat het huilen, hoort het bij het gezin. Nou is mijn moeder een bikkel, heeft een hoge pijngrens en is niet als een debiel gaan schreeuwen. Misschien doe ik dat wel, misschien is mijn bevalling 1 groot drama, misschien scheur ik uit van voor tot achter. Ik weet het niet. Maar ik denk dat ik op zo’n moment me niet volledig besef wat er gebeurd, uiteraard wel dat ik een kind op de wereld zet, maar dat ik toch in een soort waas ben. Dat zal voor papa Roy anders zijn. Ik zal mee worden gezogen in de pijn van de weeën, hij niet. Ik denk daarom dat ik het grootste gedeelte misschien niet goed meer kan herinneren als we ons kleine hummeltje eindelijk kunnen knuffelen en dan is het toch wel fijn om zo’n film te hebben. Maar goed, omdat mijn moeder foto’s maakt en ik liever heb dat Roy naast me staat of waar dan ook, maar in ieder geval niet dat hij zich druk moet maken om de camera, hebben we gekozen voor het statief. Verschillende hoeken hebben we van de week uitgeprobeerd, omdat het toch wel heel erg zonde zou zijn als op het moment suprême de verloskundige precies in beeld zou staan.

Verder heb ik eindelijk de maxi cosi goed uitgesopt. De bekleding had ik al gewassen, maar het frame en de veiligheidsgordels waren ook zo smerig. 2015-06-03 13.22.49Flink in de weer gegaan met Shout vlekkenverwijderaar, dreft en allesreiniger. Na lang stoeien gelukkig ook weer alle bekleding erop gekregen. Alle bekleding van de Joolz kinderwagen was ook al gewassen, alleen het parapluutje en het zonnescherm moesten nog, die ook nog even flink gesopt. Er waren ook nog een aantal dingen die nodig gestreken moesten worden, zoals z’n lakens, dat is ook weer gebeurd. Ik heb zijn wiegje opgemaakt, klaar om hem erin te leggen. 2015-06-04 21.14.33Zijn ledikantje daarna ook opgemaakt, helaas zonder ledikantlaken aangezien daar zijn naam opstaat. Ben blij als straks iedereen zijn naam weet, het wordt steeds moeilijker om geheim te houden! Roy heeft een standaard gemaakt waar de babyfoon op kan staan, zodat we precies kunnen inzoomen op zijn gezichtje als hij slaapt. Al zijn kleren hangen en liggen nu op maat. En daarna zijn hele slaapkamer weer schoongemaakt, want er lagen overal weer stofjes en dat mag natuurlijk niet in een babykamer. 😉 Roy is ook goed bezig geweest trouwens, hij heeft in de tuin verlichting gemaakt en een stopcontact. Toch handig!

Ik heb ook nog even wat bestellingen gedaan. Een bestelling voor een geboortesticker, wat met 2 dagen in huis was. Helemaal top! Ik had graag iets van een ooievaar in de tuin gewild, maar aangezien we geen voortuin hebben, alleen een stoepje is dat niet echt praktisch. We hebben wel een groot raam, dus een sticker it is! Hij is een meter hoog en 83 cm breed met zijn naam eronder. Wil em het liefst nu al ophangen! We hebben er gratis een kleiner exemplaar (precies hetzelfde inclusief naam) bij gekregen. Aanrader dus: www.geboortekreet.nl Verder heb ik ook nog even bij de baby dump wat dingetjes besteld. Nog een extra hoes voor aankleedkussen, een extra wieglaken, Milestone cards (ze zijn zoooo leuk!!) en nog meer kledinghangers. Ookal heb ik al een paar keer aan mijn lief beloofd niet meer te bestellen.. Nu stop ik ECHT met bestellen! 😀

Maandag hadden we een bevallingsbijeenkomst via de verloskundigenpraktijk. Gelukkig wisten we eigenlijk alles al door lezen, andere bijeenkomsten, informatie van de verloskundige etc. Maar wat herhaling is nooit verkeerd. Al heb ik geen idee wat er komen gaat, want het kan natuurlijk ook heeeeel goed anders lopen dan ‘volgens het boekje’, maar toch maak ik me niet druk en heb ik er vertrouwen in. Laat maar komen!

Dinsdag 2 juni had de kleine man ons ‘gezegd’ te komen, maar helaas, hij kwam niet. Wel kreeg ik flink wat steken, pijnscheuten, geen krampen of weeën. Woensdag kwam de pijn rond half 3 weer terug. Ik heb daarna een hete douche genomen en alles ging weer goed. Toen ik me wilde gaan afdrogen kwam het weer terug. Allemachtig wat irritant! Ik probeerde tussen de pijn door mijn haar nog even uit te kammen, maar het voelde niet goed. Roy geroepen die beneden met Chiel zat, en daarna ben ik in bed gaan liggen. In bed kwamen de tranen. Het doet pijn, maar het zijn geen weeën. Laat het dan gewoon doorzetten, dan krijg ik er in ieder geval een heerlijk ventje voor terug. In tranen mijn moeder gebeld, wat moet ik doen? Omdat ze bang was dat ze misschien het verkeerde advies zou geven, zij kan natuurlijk alleen uitgaan van haar zwangerschappen/bevallingen, zei ze dat ik toch echt de verloskundige moest bellen. Ik wilde het eerst niet, die meiden hebben wel belangrijkere dingen te doen. En ook omdat ik eigenlijk al wist dat het geen weeën waren vond ik het helemaal zo overbodig. Toch gedaan en aan de telefoon zei ze al dat hij waarschijnlijk nog meer probeerde in te dalen. Voor de zekerheid kwam ze even langs. Hij ligt al een tijdje ingedaald, maar blijkbaar wilt hij toch nog een stukje verder. Dat verklaarde de pijn. Met inwendig onderzoek bleek dat ik nog steeds op 1 centimeter zat, dat schoot dus nog niet erg op. Wel zei ze dat ze zijn hoofdje kon voelen. Heel raar idee! Toen ze klaar was ging hij weer als een dolle tekeer, mijn buik ging alle kanten op. Ik zei dat zijn ‘beweeglijkheid’ niet echt prettig was bij die pijnscheuten, maar zij zei dat ze er nog steeds erg blij mee zijn. Kindjes die het zwaar hebben gaan energie besparen door stil te liggen. Hij heeft het dus prima naar zijn zin. Fijn om te horen, maar minder fijn voor mijn lichaampje.

We zouden bij opa en oma blijven eten, maar door het hele gedoe met de verloskundige die was geweest vroeg Roy of dat nog wel verstandig was. Ja hoor, geen probleem, we moeten toch eten en bovendien was de pijn weg. Eenmaal daar kwam het weer lichtjes terug, maar ik hield mijn mond. Toen we net aan tafel gingen werd het heftiger, omdat ik nu wist dat het niets ernstigs was wilde ik doorbikkelen. Tijdens het eten ging het weer weg (misschien is dat het beste medicijn: veel eten!), maar na het toetje en fruit kwam het weer terug en flink ook. Ik kon niet meer praten en toen opa iets vroeg begon ik te huilen. Oma zei meteen dat we lekker naar huis moesten gaan, zo blijven zitten wilde ze niet. Ik voelde me mega schuldig, we eten alles op en vertrekken 1 seconde na het toetje. Thuis zijn we op aanraden van de verloskundige toch maar bij gaan houden hoe laat de steken kwamen. Ze kwamen vaak, maar zo onregelmatig als wat. De verloskundige had ook gezegd dat ik nu echt mijn rust moest nemen, goed moet bedenken wat ik boven of juist beneden wilde doen zodat ik niet onnodig de trap op en af loop etc. Ik vind het erg lastig om naar te luisteren (aangezien ze niet de eerste is die dit advies geeft), maar we zijn toch maar lekker vroeg naar bed gegaan. En dat heeft geholpen, in bed nog maar een paar steken gehad en verder de hele nacht en volgende dag niet.

Gister kreeg ik nog wel een heel leuk mailtje via het contactformulier van sjantje.com. Het was van een redacteur van Eyeworks. Ze zijn met een nieuw programma bezig genaamd Nederland in de auto. Daarin volgen ze mensen in, je raadt het nooit, de auto. Soms zijn het luchtige autoritjes en soms wat zwaardere. Nu waren ze op zoek naar iemand die bijna gaat bevallen en dan willen ze de rit naar het ziekenhuis en weer terug als kersvers gezin filmen. Ik vind het ontzettend leuk dat ze me ervoor hebben gevraagd en vooral dat ze via mijn site een bericht hebben gestuurd, het enige puntje is: ik ga (hopelijk) thuis bevallen. Misschien had het ook niet erg goed voor mijn reputatie geweest als heel Nederland mij schreeuwend en vloekend van de weeënpijn in de auto ziet zitten terwijl Roy naar het ziekenhuis aan het racen is. Maar toch.. leuk om gevraagd te worden!

Vanochtend hadden we onze wekelijkse controle bij de verloskundige. Mijn bloeddruk was iets opgelopen 120/85, maar dat was niet erg werd me verteld. Ze ging aan mijn buik voelen en had goed nieuws, de kleine man lag nu ‘diep ingedaald’. Blijkbaar heb je verschillende fases met indalen. Je hebt bbbi = bewegelijk boven bekken ingang (nog niet ingedaald dus). Dan komt bibi = bewegelijk in bekken ingang (een stukje ingedaald). Fase 3 -> vibi (bij ons noemen ze dat ‘vast’) = vast in bekken ingang (het hoofdje is volledig ingedaald). Daar houd het meestal op, want een volledig ingedaald kind is waar je voor gaat. Die van ons heeft het nog mooier gemaakt, ze noemen het bij ons simpelweg ‘diep’, hij is dus nog dieper naar de uitgang gekropen. Hoe frustrerend het van de week ook voor me was, hij heeft het me voor de bevalling makkelijker gemaakt. Die afstand zakken ze meestal tijdens de bevalling en dat hoeft bij ons dus niet meer. Ondertussen worden de baby’s van de meiden op de pufclub achter elkaar geboren, maar goed ik ben toch blij met deze ontwikkeling. Grow was nu eigenlijk niet betrouwbaar omdat er 2 weken tussen moet zitten en omdat hij zo diep is ingedaald, maar ze ging toch kijken. Ja hoor boven de bovenste groeilijn -> 3621 gram. Ik ben benieuwd…

38 weken zwanger

38 weken zwanger

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.