Kraamtijd is voorbij

Voor wie het grote nieuws nog niet gehoord heeft: op de uitgerekende datum, vrijdag 19 juni 2015 zijn wij trotse papa en mama geworden van Mason Ray! In mijn kraambed probeerde ik een stuk te schrijven over de bevalling, nadat de kraamhulp weg was zocht ik tijd om te schrijven over de eerste 10 dagen, daarna heb ik een halve poging gedaan om over mijn eerste maand moederschap te schrijven. Inmiddels is onze kleine jongen al niet zo klein meer en 6 weken oud! Wat gaat de tijd belachelijk hard!! 

Laten we bij het begin beginnen.. De bevalling!

Op donderdag 18 juni had ik telkens pijn in mijn buik en veel last van harde buiken, ik werd er zwaaaar geirriteerd van. Ik was inmiddels al 2 keer gestript, ik had al een paar dagen een goeie 3 centimeter ontsluiting, er gebeurde verder alleen nog niets. ’s Avonds ging Roy naar zijn laatste nachtdienst. Ik had gelukkig goed geslapen, want toen Roy om half 8 ’s ochtends thuis kwam begon de pijn weer. Gefrustreerd begon ik tegen Roy te snauwen (sorry lief!). Al waren het nou gewoon weeën en niet deze ‘pijn’, dacht ik nog. Paracetamol slikte ik normaal al amper, maar in mijn zwangerschap al helemaal niet. Nu toch maar genomen. Weer terug naar bed. Weer uit bed en een kruik warm maken. Eenmaal weer in bed bedacht ik me dat douchen misschien wel fijn zou zijn. Ik had om 9.45 uur een afspraak bij de verloskundige om weer gestript te worden, maar op deze manier autorijden leek me geen goed idee dus ik belde haar om 8.50 uur. Om 9:30 was Winnie (de verloskundige die altijd “vrouw” zegt) hier en toen bleek dat ik 5 a 6 centimeter ontsluiting had. Yes, het zijn wel weeën!!! Ineens was al mijn irritatie weg en was ik helemaal zen. Ik hield netjes mijn weeen bij in een app. Winnie zou nog 1 visite doen en dan terug komen. Toen ze om 10:50 uur terug was ik nog steeds erg relaxed. Ik vroeg alleen wel of ze nog even wilde kijken hoeveel ontsluiting ik nu had. Hoppa, 7 centimeter! Zo ging het lekker! Ze wilde bij me blijven omdat het allemaal vrij snel ging, maar ik voelde me hartstikke goed en Roy lag lekker te slapen dus ik heb haar weer weggestuurd. Mijn moeder en Carola waren onderweg. Om 12 uur waren ze er, tegelijk met Winnie en met Roy die ik had wakker gemaakt. Alles ging nog steeds super goed. We zaten gezellig beneden te kletsen. Ik had er inmiddels ook 2 kraamhulpen bij: Danielle, die bij ons zou blijven maar nog nooit een thuisbevalling had gezien en Coby, de lieve lieve ervaren kraamhulp. Omdat dit de laatste keer was dat Carola en ik een buikfoto konden maken hebben we dat ook even tussen de weeën door gefixt.

IMG_0023

Ik precies 40 weken, Carola de dag erna 30 weken

Om 12:40 uur werden mijn vliezen gebroken, toen werden de weeen wel heftiger. Ik had inmiddels 8 centimeter. Maar ik was nog steeds helemaal zen. Ik had zo’n ongelooflijke behoefte om mijn kind te knuffelen. En niet geheel onbelangrijk: ik was zo klaar met zwanger zijn!!! Vanaf 14:49 uur mocht ik persen en na 51 minuten, om 15:40 uur was daar ons wonder. Wat fantastisch, intens, mooi en emotioneel. Je voelt zoveel liefde op dat moment. Absoluut het mooiste moment in mijn leven!! ❤

IMG_0081 IMG_0118

Papa mocht de navelstreng knippen, vond ik ook een heel mooi moment. In mijn ogen is dat een papa-taak en gelukkig wilde Roy die taak met liefde op zich nemen. Daarna moest de placenta er nog uit. Gelukkig was ik met mijn geweldige zoon aan het knuffelen en werd ik daardoor afgeleid, want na je bevalling nog een keer bevallen is niet lekker. Roy kon even zijn zoon knuffelen (eerder dan hij had verwacht haha) omdat ik anders moest gaan liggen voor de hechtingen. Ja, ook ik ben uitgescheurd. Gelukkig hield ik rekening met een totaal ruptuur dus toen ‘alleen maar’ mijn schaamlip horizontaal gescheurd was dacht ik dat ik er goed vanaf was gekomen. Later hoorde ik dat ze op de gang een plan van aanpak hadden gemaakt, omdat dit een hele lastige plek was om te hechten, maar ook om te verdoven.. Pff lucky me! Ik vroeg nog of ze het niet gewoon zo kon laten, maar ze wilde het toch liever hechten. Ik dacht dat het hechten hel zou worden, maar door die verdovingsprikken wilde ik mijn lieve verloskundige bijna in het gezicht schoppen. Gelukkig werd kleine Mason voor het eerst aangelegd, borstvoeding, iets waar ik al mijn hele leven naar uit keek, dus daardoor vergeet je eigenlijk ook weer dat ze aan het hechten is.

Het eerste wat ik dacht toen Mason op mijn borst werd gelegd was: “Hij is veelte klein!!” Maar toen hij helemaal gecheckt werd bleek dat hij 3740 gram en 54 centimeter was, zeker geen kleintje dus. Ik was van te voren ook erg benieuwd wat zijn apgar-score zou zijn. Eerst een 9 en daarna een 10! Mama was nu al trots 😉 Papa Roy mocht ons wonder voor het eerst aankleden en ondanks Mees zo’n beetje non stop aan het krijsen was en elke stap werd vastgelegd op film en foto, ging hij ongestoord door en deed het perfect! Geweldig om te zien hoe intens gelukkig hij ook is met onze zoon. Zoveel liefde in 1 kamer door 1 klein mensje. ❤

IMG_0223

De eerste 10 dagen – de blauwe wolk

Jeetje, wat was ik verliefd. Ben ik trouwens nog steeds hoor. Maar die eerste dagen…Geweldig! Heerlijk om lekker samen naar ons slapende kind te kijken. Die geluidjes, zo lief. Iedere fase van een kind is geweldig, maar een pasgeboren baby en dan zeker je eigen baby is voor mij toch wel het mooiste denk ik.

Uiteraard kwam er veel kraamvisite en na een paar dagen ging ik dat steeds slechter trekken. Tuurlijk was ik trots en snap ik dat iedereen ons kind wil bewonderen, maar ik wilde liever gewoon samen met mijn gezin zijn. Ook als we een dag geen visite hadden, hadden we continu mensen over de vloer; naast de kraamhulp, de planner van de kraamhulp, de huisarts, consultatiebureau, meerdere keren de verloskundige. Een rusttijd aanhouden lukte dus ook niet.

Daarna kwam het borstvoedingsdrama. Ik ben altijd al bang geweest (omdat ik het zo graag wilde) dat ik geen borstvoeding kon geven. De 2e dag was Mason zo onrustig dat ik meteen al aangaf dat ik bang was dat er misschien geen of niet genoeg melk uit mijn borsten kwam. Daarnaast begon ik flinke pijn te krijgen aan mijn tepels. Op zondag, vaderdag, kwam de lactatiekundige langs met een borstkolf. Zo konden mijn tepels even rusten, de kloven verdwijnen en konden we meteen zien of mijn melkproductie hoog genoeg was. Ik was zo trots als ik 10 cc had gekolfd (voor niet ouders: dat is 1 goeie slok haha). Na een paar dagen kwam de verloskundige weer even checken en keek naar hoeveel Mason dronk. Te weinig, mijn gevoel klopte dus wel, mijn melkfabriek werkte minder goed dan zou moeten. Mijn kraamhulp, een ontzettend lieve meid, was pas 23 jaar en ontzettend onervaren. Toen ik haar leeftijd hoorde en hoelang ze bij Babymoon werkt kreeg ik het al een beetje benauwd, als ze maar geen fouten maakt. Maar jonge mensen kunnen ook gewoon hun werk goed doen en door mijn heerlijke blauwe wolk besloot ik er niet over te zeiken. Had ik dat dus in het begin maar wel gedaan 😉 Mason kreeg iedere voeding te weinig. Als hij 20 cc zou moeten kreeg hij 10 cc en ga zo maar door. De verloskundige zei dat ik moest gaan powerkolven en bijvoeden. Na iedere voeding 30 cc kunstvoeding er achter aan om weer een beetje op krachten te komen. Ik vond het vreselijk, ik wilde juist zo graag alleen borstvoeding geven.

Eerst was ik nog niet echt boos op mijn kraamhulp, maar hoe meer ik er over nadacht hoe bozer ik werd. ’s Avonds zaten Roy en ik er over te praten en toen ging de telefoon. Het was de verloskundige. Ze zei dat ze het een hele grote fout vond, de kraamhulp had dit moet signaleren en had met de verloskundige een plan van aanpak moeten maken. Ze zei dat ze het onverantwoord vond om onze kraamhulp nog in haar eentje bij ons te laten lopen en daarom had ze Babymoon gebeld, een klacht ingediend en gezegd dat er een extra kraamhulp bij moest. Ik hing op en daar belde de planner van de kraamhulporganisatie al. Ik zou de laatste 4 dagen 2 kraamhulpen krijgen. En om ons tegemoet te komen kregen we dezelfde lieve en ervaren vrouw als die bij de bevalling was, Coby. Wat was ik daar blij mee! Ik moest iedere 3 uur voeden en dan tussendoor, dus na anderhalf uur, moest ik powerkolven. En dat 24 uur lang… ’s Nachts kon ik dus net een uurtje slapen en dan moest ik er weer uit om of 20 minuten te kolven of te voeden. Wordt je niet vrolijker van, maar het was voor een goed doel. De volgende dag veranderde het plan, want dit was volgens de (ervaren) kraamhulp ‘onmenselijk’. Iedere 3 uur voeden, iedere 2 uur kolven. De dag daarna veranderde het plan weer.. Ik werd lichtelijk gek en heeeel onzeker. Iedereen heeft er een mening over, de een is pro kunstvoeding, de ander pro borstvoeding, ik had het gevoel alsof ik het hoe dan ook niet goed kon doen. Omdat er nog geen 1 dag hetzelfde was geweest qua voeden kregen we verlenging en bleef de kraamhulp tot zondag 28 juni.

Die laatste zondag dat de kraamhulp er was, was ook Lin bij ons thuis voor een newbornfotoshoot. Wat een ontzettend lieve meid. Ze deed het zo leuk met Mason, die gelukkig de hele shoot in een diepe slaap lag. Voor iedereen die nog een mooie newbornshoot wilt, bel/mail Lin! Voor meer informatie en portfolio check haar website!

10525898-843E5D71172616179D45  10525914-C6C9610D9B761618AD97

10525930-DEC368BBECF61618B48C 10525918-D0571CF297061618BED9 10525926-A2D83924F4761618A67F

6 weken moederschap

De weken zijn voorbij gevlogen, Mason is vandaag alweer 6 weken oud en nog steeds het geweldigste wonder. Ookal weet je van te voren wel dat je leven gaat veranderen, je hebt geen idee hoe erg. We proberen nog steeds een beetje ons nieuwe ritme te vinden. We hebben ons zo goed mogelijk proberen voor te bereiden, maar sommige dingen komen we nu pas achter. Bijvoorbeeld wat een volksverhuizing het is als je ‘even’ weg wilt, of dat iedereen, en dan ook echt iedereen, ongevraagd goedbedoelde adviezen gaat geven. Of dat je relatie bijvoorbeeld best onder druk komt te staan. Je bent beide moe, een huilende baby helpt dan niet en dan ga je afreageren op de persoon die het dichtsbij staat.. je partner! En wat ik nu ook weet is dat douchen echt een luxe is. Ik heb van de week dat Carola een dag bij Mason en mij was voor het eerst sinds de bevalling mijn nagels geknipt.. Ik weet dat het belachelijk klinkt, maar als je even een momentje voor jezelf hebt dan is het fijn om gewoon even dom voor je uit te staren totdat je weer geroepen wordt door het schattigste babyhuiltje wat je ooit hebt gehoord.

Want ja, ons kleintje huilt, soms door darmkrampjes, soms omdat hij een hongerige baby is en soms ook gewoon omdat hij niet kan praten. Maar ondanks huilbuien, gebroken nachten en geen tijd voor jezelf is hij nog steeds het aller allermooiste in mijn leven. Begrijp me niet verkeerd, ik hou zielsveel van Roy, maar de liefde die ik voor Mason voel is zo…..geen idee…anders. Ik voel hem, in mijn hart, in mijn alles. Eergister heb ik hem voor het eerst 10 minuten ‘achter moeten laten’ bij mijn moeder. Die navelstreng zit er nog steeds, ik was blij dat ik weer bij hem was. Hij is mijn alles! ❤

IMG_0795 IMG_1047

IMG_0038 IMG_0062

Ik was niet de enige zwangere, mijn 2 lieve vriendinnen Carola en Larissa ook. Carola moet nog 4 weekjes en dan kan ze lekker met haar kleine mannetje knuffelen. En Larissa die een week na mij (op vrijdag) was uitgerekend is precies een week eerder bevallen. Zij beviel op vrijdag 12 juni van een ontzettend mooie dochter Miah om 15:40 uur.. en ik beviel vrijdag 19 juni om 15:40 uur.

IMG_1200 IMG_1206

Nu is mijn kraamtijd officieel voorbij. Maandag nog een keer naar de verloskundige voor nacontrole. Waarschijnlijk weer kijken naar de gehechte plek, wat niet heeft gehecht.. pff top! En daarna ben ik ‘gewoon’ moeder en is mijn kind niet meer een pasgeboren baby, maar ‘gewoon’ een baby. De slingers zijn inmiddels weg, nu alleen de raamsticker en romperslinger nog. Het klinkt misschien een beetje dramatisch, maar ik vind het jammer dat mijn kraamtijd voorbij is. Deze 6 weken zijn zo snel gegaan. Als ik terug kon had ik nog meer genoten, nog meer foto’s en filmpjes gemaakt. Maar ik kan niet terug en ik wil ook niet terug, want Mason kan steeds meer en het is geweldig om die groei te zien. ❤ ❤

6 gedachtes over “Kraamtijd is voorbij

  1. wat leuk om dit allemaal te lezen!Ik zeg altijd, thuis bevallen is leuk, maarin het ziekenhuis is beter, dan krijg je in ieder geval je rust.Ik weet nu niet zo goed of WIJ op kraamvisiete wel op dat tijdstip wel waren gewenst, of het niet te vroeg voor je was.Maar als trotse overgrootje vond ik toch wel dat ik naar mijn achterkleinzoon verlangde, en dat je het toch wel fijn zou vinden.Het is een prachtig mooi exemplaar geworden die jullie hebben.Heel veel geluk met jullie gezinnetje.Liefs,oma.xxxxxxxxx

    • Wimmert! Dank je wel!! Ik ben zo verliefd op die kleine smurf, het is belachelijk.

      Hoe gaat t met je? We moeten weer eens bijpraten, is 100 jaar geleden. Wat leuk dat je mn site hebt gevonden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.