Klagende moeder

Voor dat je gaat bevallen, of natuurlijk al voor dat je zwanger probeert te raken denk je na over hoe je leven gaat zijn met een kind. Je probeert het allemaal voor je te zien, te bedenken dat het vast niet fijn zal zijn als je kleintje huilt of als je moe bent. Maar hoe leuk (of juist niet leuk) je het ook bedenkt, je hebt geen flauw idee. Pas als je kindje is geboren weet je wat het moederschap inhoudt. 

Laat ik meteen vertellen dat ik een professionele zeiksnor ben. Mijn vader heeft altijd wat op of aan te merken en mijn moeder heeft er ook een handje van. 😉 Ik heb het dus dubbel op.. Fijn, bedankt ouders! Maar ook als ze iets wel goed, mooi, leuk, lief vinden zullen ze het zeggen. Om het positief te bekijken, ze spelen geen toneelstuk, ze zijn wie ze zijn. Veel mensen kunnen daar niet tegen, je wordt bestempeld als ‘moeilijk mens’. Ik ben ook zo’n moeilijkerd. Bij onbekende mensen of mensen die minder dicht bij me staan probeer ik wel een toneelstuk te spelen. Laten we eerlijk zijn, je maakt niet echt vrienden als je bij een eerste ontmoeting meteen begint te zeuren. Maar hoe erg ik dan ook mijn best doe om het zeurgevoel te onderdrukken, ik wil het wel, zo ben ik nou eenmaal.

Nu ben ik moeder, vandaag precies 8 weken. Moederschap is het mooiste wat me is overkomen, maar ook tegelijkertijd het moeilijkste. Ik denk dat veel moeders toneelspelen. Een soort onderlinge strijd over hoe geweldig je kind is. “Mijn kind groeit beter” “Mijn kind slaapt van zo … tot …. uur” Ergens is dat ook logisch, want je eigen kind is ALTIJD de leukste en beste. Maar ik denk dat het niet iets slechts is om gewoon eerlijk te zijn. Ja mijn kind is geweldig, knap, lief, schattig, slim, sterk. Mijn liefde voor dat kleine mannetje is zo bizar groot. Maar ik vind het moederschap ook behoorlijk pittig. En in mijn geval, een controlfreak die totaal geen structuur in het leven had, is het helemaal wennen. Als ik niet zo’n controlfreak zou zijn, zou ik mijn kind makkelijker bij iemand ‘achter laten’ en even een momentje/avondje/dagje voor mezelf nemen. Maar omdat ik het gevoel heb dat de ergste dingen zouden kunnen gebeuren als ik niet bij Mason ben, maakt het moederschap voor mij lastiger.

Om een voorbeeld te geven: Van de week hebben we Mason in zijn wieg gelegd. Wat al erg genoeg voor mij is, omdat ik hem het liefste bij me en daarna tegen me aan in bed heb zodat ik het gevoel heb dat ik hem kan beschermen voor al ‘het kwaad’. En ja ik heb er ook over nagedacht dat als er een bom op ons huis valt dat ik hem dan niet kan beschermen, maar toch heb ik hem dan liever tegen me aan. Maar goed we dwalen af, hij ligt dus netjes in zijn wieg. Hij ligt een tijdje te jengelen, ik laat hem jengelen, want dat wordt van je verwacht. “Hij huilt zichzelf in slaap” vertelde de consultatiebureau-muts. Na een kwartiertje ofzo toch maar weer even naar boven om het speentje erin te proppen en weer naar beneden. Een half uur later sliep hij nog steeds niet. Soms viel hij even in slaap en dan begon hij weer te krijsen en ik dacht nog “niet aan toegeven, niet uit bed halen, hij valt uiteindelijk wel in slaap”. Toen Roy en ik met babyfoon naar het tuinhuisje gingen om een sigaretje te roken zat het me toch niet lekker. Ik wilde toch nog even zijn speentje erin doen wetende dat hij hem er binnen 30 seconden weer uitgooit. Ik loop naar boven en zie dat zijn been uit de wieg steekt. Hij zat met zijn bovenbeen vast tussen de spijlen. Paniek! Ik probeerde voorzichtig zijn beentje terug te trekken en duwen, maar het lukte niet en ik was bang dat ik hem meer pijn zou doen. Ik schreeuwde dat Roy moest komen, binnen een nanoseconde stond hij naast me en terwijl ik de spijlen probeerde te buigen (wat niet lukte) heeft hij Mason bevrijd. Ik voelde me vreselijk, had hij nou maar gewoon bij ons beneden geweest, had ik nou maar eerder naar boven gegaan. Dat arme mannetje, daarom was hij zo aan het huilen. Dit had ook kunnen gebeuren als ik niet thuis had geweest. Hij gaat er gelukkig niet dood aan, sterker nog door dat hij van die lekkere dikke spekbenen heeft was het alleen maar rood en is het niet blauw geworden. Maar ik als moeder hoor daar dan wel te zijn om hem te troosten en te vertellen dat ik zal zorgen dat het niet nog een keer gebeurd.

Op de manier hoe het nu gaat ben ik dus 24/7 100% (een overbezorgde) moeder. Maar soms heb je gewoon even tijd nodig. Tijd voor jezelf, tijd voor je partner/relatie. Ik weet dat dat niet erg is en toch voelt het egoïstisch. Ik heb samen met Roy de bewuste keuze gemaakt om ouder(s) te worden. Ik heb een leven waar menig vrouw jaloers op zou worden, ik hoef niet te werken, ik kan 100% genieten van alles wat kleine Mees doet. Om dan te kiezen voor mezelf voelt dan gewoon niet goed. Ik zal het moeten leren. De ene moeder zal dat waarschijnlijk makkelijker kunnen dan de ander. Je kan niet altijd 100% moeder zijn. Je moet soms ook even bijtanken. Voor niet ouders zal dat raar klinken. Waarom moet je dan bijtanken? Van alle liefde die je voelt voor je kind? Van die heerlijke babygeluidjes en lieve lachjes? Maar het is niet altijd rozengeur en maneschijn. Je moet wennen aan je nieuwe leven, je hebt gebroken nachten, je baby huilt, je wordt totaal geleefd door kraamvisite etc etc.

Nou ik toch zo lekker aan het klagen ben… Kraamvisite! Voordat onze bundle of joy geboren werd hadden we niet stil gestaan bij het feit dat we een ontzettend grote kring mensen om ons heen hebben. Ik heb wel nagedacht of ik alles de eerste week meteen wilde, of wilde ik dan liever alleen genieten van mijn gezin en de mensen de 2e week laten komen als de kraamhulp weg is. Een kraamfeest leek me overdreven en eerlijk gezegd lijkt het me ook niet prettig als iedereen dan je kind wilt knuffelen en je ziet je zoon van arm tot arm gaan. Dat is niet goed voor het moederhart van de controlfreak. Maar nu 8 weken na zijn geboorte nog steeds mensen in te plannen op momenten dat het hun het beste uitkomt, dan kijken of het bij ons uitkomt naast de andere afspraken en werktijden van Roy. Zeer regelmatig zeggen mensen dan toch af, wat ook nog te begrijpen is want soms kan er nou eenmaal iets tussenkomen. Maar dan moet je dus weer met die mensen opnieuw gaan plannen voor een afspraak. En zo ook bij de volgende.. en de volgende.. Dat begint toch wel erg vervelend te worden. Ik ben een trotse moeder, dus natuurlijk mag iedereen ons kind komen bewonderen, maar stiekem baal ik nu wel dat we niet toch voor een kraamfeest hebben gekozen. Al die tijd dat we hier mensen over de vloer hebben gehad hadden we zelf kunnen genieten van ons gezin. Want ook al ben ik een zeikerd en klinkt het dramatisch, de tijd vliegt echt met een kleintje en die tijd krijg je niet meer terug!!

IMG_1358

Een gedachte over “Klagende moeder

  1. Ik word ook zo’n moeder denk ik! 🙂 wat is de kans dat die ene keer dat je hem anders te slapen legt dat er zoiets gebeurd, maar het is gebeurd en heeft ervoor gezorgd dat je het terug op de ‘oude’ manier doet. Met dat kraambezoek zit ik ook ng in mijn maag. Ergens wil ik iedereen ik het ziekenhuis zien zodat ik thuis op mijn gemak ben, maar zoiets is onmogelijk. En ergens wil ik ook de eerste dagen niemand zien, gwn samen genieten. Ik ben benieuwd! Hopelijk laag iedereen iets weten en heeft mijn schoonmoeder door dat ze niet elke dag kan komen 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.