Debbie Downer

Ik ben moe, niet moe van gebroken nachten of het moederschap, maar moe van mezelf te zijn, moe van een rol spelen, moe van het leven. Ja dat is nogal een uitspraak. Maar het is niet zo dramatisch als het klinkt hoor, ik ben gewoon moe en heb nergens zin in. 

Ze zeggen 9 maanden op en 9 maanden af.. De hormoonrollercoaster die zelfs mij te lang duurt. Meessie is nu 3,5 maand, dus ik moet nog een half jaar. En niet alleen ik, maar Roy ook. Het is lastig, nu ik in deze ‘fase’ zit ben ik enorm prikkelbaar. Vorige week na het shoppen was ik zo hormonaal dat ik spontaan in janken uit barstte in de auto, zonder reden. Daarna een goed gesprek met mijn man gehad. Uitgelegd dat alles me gewoon teveel wordt, de meest onbenullige dingen voelen als een berg beklimmen. Mason en ik hebben nu ons ritme, ik weet wanneer hij slaapt, wanneer hij weer wakker wordt en daarna weer wilt slapen, hoeveel tijd er begin van de dag tussen zn voedingen zit en einde van de dag, badderen, aankleden, dat gaat allemaal goed en voelt niet als een grote opgave. Maar mezelf douchen, aankleden, m’n haar kammen, boodschappen halen, ik wordt al moe als ik er aan denk.

De ochtend na mijn jankbui in de auto werd ik voor het eerst ongesteld. Dat verklaarde waarom het prikkelbare, gejaagde, nare gevoel nu erger was. Maar eigenlijk voel ik me (bijna) iedere dag zo. Ik heb geen zin in mensen, mensen stellen vragen, mensen willen praten, mensen verwachten bepaalde dingen (bijvoorbeeld dat je aangekleed bent of fris ruikt). We hebben nog steeds niet alle kraamvisite gehad, maar ik ben er klaar mee. Ik ga geen moeite meer doen om het zo te plannen dat het die mensen goed uitkomt. Uiteraard zijn er ook de mensen die onze Mason vaker willen zien, wat begrijpelijk is, maar waar niet alleen ik, maar ook Roy geen zin meer in heeft. Dus verdelen we nu bezoekjes. Ik doe de Gouda kant, scheelt voor hem weer. Hij de Edam kant, scheelt voor mij weer. Heeft niets met de mensen te maken, maar zo is het gewoon beter te doen.

Omdat we dit jaar een hoop extra uitgaven hebben, niet alleen door de komst van Mees, door een dure nieuwe hobby, maar ook door extra rekeningen, zouden we dus niet op vakantie gaan. Maar al vrij snel na de geboorte van Mason voelde ik sterk de behoefte om eruit te gaan. Ik had via een kennis gevraagd of hij nog zijn huisje verhuurde op de camping, maar dit ging niet door. Dacht dat ik het dus gewoon maar moest laten varen. Totdat we een week of 2 geleden via Centerparcs zaten te kijken, door een bon in de babybox hadden we 50% korting, dus dat maakte het wel aantrekkelijk. Voor een mooi prijsje zitten we over een paar dagen in een VIP watersuite inclusief sauna, bubbelbad en verse broodjes ’s ochtends aan de deur. Ik kan niet wachten, ben de dagen aan het aftellen. Ik wil niet gebeld of geappt worden, ik wil gewoon (ondanks we 3 kwartier van huis vandaan zitten) even helemaal weg zijn. Geen verplichtingen, gewoon genieten met mijn gezin.

Ik snap niet waarom ik me zo voel en waarom ik zoveel behoefte aan rust heb, ik doe naast voor Mees zorgen vrij weinig. Tuurlijk ben ik nu ook bezig met leren over fotografie, maar dat doe ik snel tussendoor, als Mason nog slaapt en Roy op zijn werk is. Omdat ik iedere dag en steeds erger, last heb van mijn rug gaat het huishouden in fases. De boven en benedenverdieping in 1 keer stofzuigen gaat niet, dan lig ik de rest van de dag gestrekt. Roy helpt veel, kookt bijvoorbeeld altijd, doet de vaatwasser, haalt meestal de boodschappen. Dus waarom ben ik dan zo compleet van de kaart? Is het echt omdat ik de rustmomentjes die ik eerst wel kon pakken nu niet meer heb? Misschien wel, ik weet het niet, ik denk het niet. Zodra ik dat kleine heerlijke mannetje zie smelt ik. En ik zie hem bijna altijd, ’s nachts slaapt hij naast me, overdags in zijn ledikant maar dan hou ik hem in de gaten via de babyfoon en verder is hij ook altijd in de buurt. Toch ben ik blij iedere keer als ik hem zie, mijn hart vult zich weer met liefde, ik kan niet stoppen met kusjes geven of gekke geluidjes maken. Ik ben compleet tot aan het belachelijke aan toe verliefd op m’n kind. Dus dan kan hij me toch niet tegelijkertijd zo rot laten voelen?

Mensen zullen denken dat ik me aanstel, dat ik gewoon shit moet gaan doen, maar het lukt niet, ik ben gewoon even ‘stuk’. Als ik probeer te denken aan iets lekkers te eten, dan is het al vreselijk moeilijk om iets te bedenken, en als dat is gelukt haak ik af omdat ik echt geen zin heb om het te maken. Bedenk ik iets leuks, bijvoorbeeld op een mooie dag met gezin en fotocamera naar het bos, maar als ik dan denk aan dat ik niet in mijn joggingpak kan gaan komt Debby Downer alweer opborrelen. Wanneer ga ik weer dingen leuk vinden naast Mason en m’n fotocamera?

little-debbie-downer

Een gedachte over “Debbie Downer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.