Consultatiebureau

Veel mensen zeggen als ze horen dat je naar het consultatiebureau moet “Laat ze maar lullen hoor!” of “Gewoon je eigen ding doen”. Blijkt dat veel mensen niet zo’n fijne ervaring hebben met het consultatiebureau. Ik vind het eigenlijk juist wel fijn dat ze er zijn. Je krijgt geen gebruiksaanwijzing bij je kind. Vaak moet je maar een beetje aankloten om te kijken wat werkt en daar kan je best onzeker van worden. 

Afgelopen maandag was Mason 4 maanden en we hadden een afspraak bij het cb, helaas kon papa dit keer niet mee omdat hij vanochtend uit zijn nachtdienst is gekomen. Om 11:40 uur hadden we een afspraak en de avond ervoor probeerde ik al een plannetje te maken om niet straks met een jengelende baby daar te zitten. Uiteindelijk heb ik Mason om 10.15 uur uit bed getrokken, hij had het liefst nog veel langer willen slapen, maar helaas.. Snel in bad en aankleden, naar beneden en de fles erin. Toen hij daarna vrolijk geluidjes aan het maken was ben ik de kinderwagen in de auto gaan zetten en de maxi cosi voorin. So far so good! Hup de auto in met mijn vrolijke mannetje, arm kind wist nog niet dat er weer 2 prikjes op hem lagen te wachten. De straten waren hier afgezet dus ik moest keren en weer terug. Daarna was het bij het stoplicht afgezet. Zal je altijd zien! Een paar minuutjes te laat kwam ik binnen.. Story of my life!

IMG_3559Zoals wel vaker was ik zo chaotisch als de pest. Snel uitkleden op de daarvoor bestemde aankleed- of in dit geval uitkleedkussens. Ik bedacht me ineens dat de muts bij de weegschaal/meetbak waarschijnlijk wel Mason’s Groeigids wilde hebben. Terwijl ik het vroeg pakte ik het meteen uit de tas en toen ze ja zei wilde ik het meteen brengen. Ik zag dat ze schrok en iets wilde zeggen met dat ik bij het aankleedkussen moest blijven. Zo ontzettend stom!! Ik ben altijd bang dat ik iets fout doe in mijn nieuwe bestaan als moeder. Nooit laat ik Mees alleen op het aankleedkussen en ik denk dat ik het al zo’n 100 keer tegen Roy heb gezegd dat we dat echt niet moeten doen. Ik ben als de dood dat hij er vanaf valt. In mijn hoofd breekt hij meteen iets of valt hij zo verkeerd dat hij er de rest van zijn leven iets aan over zal houden.. Doemdenker.. En dan laat uitgerekend ik, Mason bijna alleen liggen om zo’n stom boekje te geven. Pff schaamde me dood!

Op naar de weegschaal. Zijn schattige tijgertje badjas uit, luier af, kind in de bak en ineens krijsen.. zo hard krijsen.. Kreeg het spaans benauwd. Door het spartelen moesten we even wachten om het juiste gewicht af te lezen. Mijn ‘kleine’ jongen, 7685 gram.. Weer 1085 gram aangekomen in 4 weken. Daarna de meetbak in (geen idee hoe ik het anders moet noemen) 64 centimeter, precies op het gemiddelde van de groeicurve.

Nadat z’n bolle koppie opgemeten werd mochten we naar het kamertje van de verpleegkundige. Hele leuke meid, toen Mees 2 weken oud was kwam ze bij ons thuis voor een kennismakingsgesprek. Ze zei meteen dat ze het leuk vond om hem weer te zien, wat een ontzettend leuk mannetje het is en dat hij nu meer op zijn papa begint te lijken. Wat ik erg knap vond van haar, aangezien papa niet mee was en het 3,5 maand geleden is dat zij hem voor het laatst heeft gezien. Maar toch leuk, beter zo dan dat ze doen alsof je een vreemde bent. Ik had een hele lijst mee met vragen. Ik had meteen ook maar even gevraagd of ik het gesprek mocht opnemen, aangezien mijn geheugen ontzettend slecht is en mijn extern geheugen (Roy) niet mee is.

Het eerste puntje op de lijst was dat Mason eenkennig begint te worden. Ik dacht dat hij dat pas zou krijgen als hij een maand of 9 zou zijn. De ene keer kan hij wel bij iemand anders op schoot zitten, maar dan blijft hij continu naar mij of naar Roy kijken van “Ga je me nog pakken?!”. De andere keer zet hij het op het schreeuwen, niet leuk voor degene die juist lekker met hem wilt zitten, maar voor mij ook niet leuk. Ik schaam me dood. Omdat ik niet altijd even fan ben van de buitenwereld en omdat iemand laatst zei dat ik dan misschien meer met hem op visite moet gaan zodat hij meer mensen ziet, was ik bang dat hij misschien door mij eenkennig werd. Maar gelukkig zei ze dat als kindjes van deze leeftijd niet eenkennig zijn dat ze zich dan meer zorgen maken. Het is goed dat hij nu weet wie zijn papa en mama zijn en dat hij daar veilig is. Ik vroeg ook aan haar of ik hem juist daar moet laten zitten (bij wie hij dan ook zit te knuffelen) zodat hij minder eenkennig wordt of mag ik hem wel pakken. Ze was er erg relaxed over, zei dat ik hem gewoon mocht pakken, het is een fase en daar groeit hij vanzelf weer uit. Dat vond ik wel erg fijn om te horen. Hopelijk duurt die fase niet zo lang.

Volgende puntjes waren slapen en voeding. Omdat hij gemiddeld 17 uur per 24 uur slaapt kom ik niet aan zijn 5 voedingen. Als hij ’s avonds tussen 8 en 9 naar bed gaat, vraagt hij pas 12 uur later om zijn eerste fles. Ze zei dat hij qua aantal uren slapen wel iets boven het gemiddelde zit, maar dat het niet raar was. Ik weet dat ik niet mag klagen, want er zijn genoeg moeders die het fijn zouden vinden als hun kind zoveel zou slapen. Maar het is niet erg gezellig.. Na een uur, maximaal anderhalf uur wilt hij weer terug naar zijn bed. Ik vroeg of er niets mis met hem was, niet omdat hij regelmatig die 5e voeding mist dat hij daarom gewoon geen fut heeft en zoveel slaapt. Maar ze vond hem helder en actief, dus daar hoefde ik mij geen zorgen om te maken. Naast zijn flessen mochten we ook gaan beginnen met de oefenhapjes. Ze gaf als advies om met groente te beginnen, fruit is een stuk zoeter en als je daar mee begint kan het zijn dat ze geen groente meer willen eten. Prima, wortelhapje it is! Ze adviseerde me zelf koken en potje af te wisselen, zodat hij beide eet. Ik begin wel met een potje 😉 Hij mag ineens van alles, groente, fruit, een stukje (volkoren) brood in zijn knuisje, zelfs een beetje gepureerde vis of gemalen vlees… WTF! Ik heb het al vaker gezegd, maar damn wat gaat de tijd toch snel! Ze zei dat ik zo snel mogelijk moest beginnen met de oefenhapjes. Hoe meer smaken je probeert tussen die 4e en 6e maand, hoe makkelijker hij later wordt met eten. Laten we hopen dat het waar is! Ik dacht trouwens dat hij meteen een heel potje moest krijgen, maar het gaat maar om 4 of 5 hapjes. De bedoeling is in ieder geval 4 dagen achter elkaar hetzelfde hapje te geven zodat hij er aan kan wennen. Ben benieuwd of er echt zoveel verschil zit tussen dag 1 en dag 4,  maar uiteraard ga ik het allemaal braaf doen.

Ik vroeg ook wanneer Mason in de buggy mag. Op internet zei de een dat het pas vanaf 6 maanden mag, de ander zei als je kindje echt zelfstandig kan zitten en weer een ander zei dat hij de wagenbak uit moet groeien. Maar de verpleegkundige van het consultatiebureau gaf het beste antwoord: hij mag er al in! Hij moet alleen niet teveel rechtop zitten, beetje in een lighouding. Veel leuker als hij in de buggy zit, kan hij tenminste lekker rondkijken.

Helaas moest hij na alle vragen toch echt zijn prikjes.. Zij gaf de prikjes liggend, ik hield zijn hoofd vast en gaf er kusjes op. Zodra hij begon te huilen toen de naald er in ging, begonnen bij mij ook de tranen te lopen. Supersnel was het gebeurd, zaten de pleisters erop en mocht ik hem weer pakken. Hij stopte meteen met huilen, mama bleef nog even doorgaan.. Ik weet dat het belangrijk is dat hij zijn inentingen krijgt, maar ik vind het vreselijk om te zien, te horen, te voelen dat m’n kind pijn heeft.

Omdat ik nog helemaal van slag was toen ik hem weer aan mocht kleden, had ik niet door dat er tegen me gepraat werd. Er was verder niemand anders, maar ik ging er toch vanuit dat ze het tegen iemand anders had. Ik hoorde een tijd, weer even stil, ik hoorde een datum, er werd nog wat gezegd, weer even stil.. “Hallo? Mama van Mason??” Hoppa, lekker bezig mama van Mason..

Eenmaal thuis is Mason meteen als een blok in slaap gevallen. Toen hij weer wakker werd begon het drama. Hij was warm en jengelig. Na zijn fles vielen zijn ogen weer dicht, dus toch weer terug in bed. Helaas, wilde graag meteen zijn wortelhapje proberen, maar dat ging em echt niet worden. ’s Avonds lag hij heel zielig te kreunen van de pijn in zijn slaap. Ontzettend zielig! ’s Nachts is hij 2 keer wakker geworden voor een fles. Dat is al 2 maanden niet meer gebeurd. Hij had net geen koorts, maar wel 38,4 graden, dus ik heb hem toch een zetpil gegeven. Arm klein schatje! De volgende dag was hij nog steeds niet lekker, maar we konden hem gelukkig toch zijn 1e wortelhapje geven.

Dag 1: Kokhalzen

IMG_1822.2IMG_1834.2

IMG_3606 IMG_1837

Dag 2: Niet meer kokhalzen

IMG_3652 IMG_1925.2

Dag 3: Ook niet meer kokhalzen, maar doorslikken doet hij ook nog steeds niet

IMG_3699 IMG_3701

En als we dan toch zo lekker bezig zijn, kan er ook nog wel een broodje in..

IMG_3660IMG_3663

Zo ben je zwanger, zo eet je kind brood en voor je het weet zijn ze het huis uit! 😦

IMG_1781.3

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.