Burgerlijk deluxe…inclusief kliko

Dit is mijn kans! Ik kom net terug van mijn wekelijkse behandeling Dry Needling, die iedere keer weer even onprettig zijn. Dit keer weer geprikt in beide schouders (voor nekklachten) en in beide billen (voor de onderrug). De eerste dag heb je ontzettende spierpijn, wat niet handig is met een baby van 11 kilo. Ik zou na mijn behandeling naar huis komen, Roy zou dan de auto overnemen en ik de kleine. Maar suprise… Papa had Mason stoer aangekleed en stelde voor om hem mee te nemen. Ja, heel graag!!!! Dit is 2x eerder gebeurd in 11 maanden tijd, dus ik was echt verrast en erg blij met het aanbod. Ze lopen de tuin uit en ineens besef ik me dat daar mijn leven gaat.. Wat moet ik nu in godsnaam gaan doen? Bloggen is alweer veel te lang geleden, dus hier ben ik dan! 

We wonen inmiddels alweer bijna 2 maanden in ons fantastische huis, met onze fantastische tuin! Wat is het hier lekker wonen zeg! Maar god, wat zijn we burgerlijk. Ons vorige huis was ook een koophuis, toen hadden we Mason ook, er woonde andere gezinnen in de straat etc etc Maar op een of andere manier ben ik in dit huis ECHT huisvrouw/moeder, die gek wordt van vieze vingers op de ramen of een vuiltje op de grond.

Mijn moeder woont al 25 jaar in hetzelfde huis. Ik was 3,5 toen ze daar ging wonen. Ze was nog jong, 25 jaar, maar in mijn ogen was zij echt volwassen. Nu denk ik daar heel anders over bij mensen van die leeftijd. Maar het zal vast komen omdat ze mij had en in een eengezinswoning woonde. Daar horen ook kliko’s bij. Een voor groen afval, een voor papier en een voor overig huisvuil. Toen ik groter werd, of eigenlijk niet echt veel groter, maar laten we zeggen ouder werd, moest ik ook wel eens van mijn moeder de kliko buiten zetten of ophalen. Nu ben ik die moeder, mijn moeder. Ik ben de kliko-reminder en Roy zet de bak op het pleintje waar hij (de kliko) moet wachten met zijn klikovriendjes. En straks, als Mees oud genoeg is, zal hij dat (soms) doen. Voor de meeste mensen zal dit de normaalste zaak van de wereld zijn, voor mij kwam daardoor ineens het besef dat we nu oud en burgerlijk zijn. Ik vind het opzich niet heel erg, maar toch.. Je wordt vaker ‘mevrouw’ genoemd, ik heb rimpels om mijn ogen heen en ik had zelfs 2 weken geleden mijn eerste grijze haar! Ik word oud….

Maar goed er is een hoop gebeurd, er gebeurd altijd een hoop. Maar zeker vanaf mijn laatste post.

De verhuizing….
Maandag 14 maart was de dag, de dag dat ik ziek was van de zenuwen en de dag dat we de sleutels kregen van ons nieuwe paleisje. De week daarvoor was ik bijna dagelijks aan het overgeven en ik had een ontzettend kort lontje. Ik zal toch niet zwanger zijn? Hoe graag ik ook nog een kindje wil, ik was voor het eerst in mijn leven zo ontzettend blij met een negatieve zwangerschapstest. Als ik (waarschijnlijk voor de laatste keer in mijn leven) zwanger zou zijn terwijl ik al super gestrest ben, in een huis moet leven wat nog een tijd duurt voor het af is, met bekkeninstabiliteit dus niet kunnen helpen met klussen. Nee, dat willen we niet, voor mama niet, voor het kleine wondertje niet, voor Mason niet en ook voor papa zal het niet gezelliger worden dan. De testen negatief, maar het overgeven bleef. Die maandag hadden we om 9:15 uur de eindinspectie en om 10.00 uur tekenen bij de notaris. Ik voelde me zo beroerd, ik dacht echt dat Roy maar zonder mij moest gaan, wat natuurlijk helemaal niet kon. M’n schoonmoeder bleef bij Mees en daar gingen we.. Jezus wat spannend!

Wat was het groot nu alle meubels eruit waren! Heerlijk al die ruimte!! Wel viel me op dat er nergens een radiator was in de woonkamer. Vreemd. Toen we in de hal stonden zei de oudbewoner dat achter dat ‘muurtje’ de vloerverwarming zat. Say what?? “Zei je nou dat we vloerverwarming hebben?” “Ja in de woonkamer en in de hal” Wat een superrrrrrr fijne verrassing was dit zeg! Zeker voor ons kleine kruipertje, lekker warm.

Nog zenuwachtiger dan daarvoor reden we naar de notaris. Daar aangekomen moest ik direct naar de wc rennen. Toen ik terugkwam zaten alleen de oudbewoner en de makelaar in de wachtruimte, Roy was weg. Er werd me verteld dat hij al door de notaris was geroepen. Ik liep naar binnen en wat bleek.. Het bedrag wat je naar de notaris moet storten was niet binnen, de hypotheekadviseur zou het zo regelen dat we dat alleen 1 april zouden hebben (bij overdracht oude woning). Dit was niet goed voor de zenuwen. Ik zag het allemaal al helemaal in de soep lopen. Gelukkig was telefonische bevestiging voldoende voor de notaris en mochten we alsnog tekenen. Ik stond op het punt om in janken uit te barsten, tranen van geluk, eindelijk na al die stress van de afgelopen maanden en nu is het van ons! Wat een heerlijk gevoel!!

IMG_7534 IMG_4531.2

We konden aan de slag, wat dus eigenlijk betekende dat het nog drukker ging worden, maar met de sleutel in the pocket voelde dat een stuk prettiger. De 2 weken daarna was het gekkenhuis. Roy was sowieso al iedere dag daar, ik was van de 14 dagen, 10 dagen in het nieuwe huis. Grotendeels van die dagen hadden we oppas voor Mason. Ik was/ben erg uhh hoe moet ik het noemen moederkloek? Mijn baby is van mij, voor mij, zal door mij verzorgd worden. Ik ben bang dat er van alles fout gaat zodra ik er niet bij ben, ik moet hem beschermen. Begrijp me niet verkeerd, ik denk niet dat andere mensen niet capabel zijn om op mijn kind te passen, maar ik doe het gewoon liever zelf. Nu moesten we wel, ik stond al op het punt van een nervous breakdown en ik kon niet klussen met mijn kind in de draagzak. Veel mensen hebben ons geholpen, mijn moeder, mijn schoonmoeder, oma etc. Maar mijn lieve lieve vriendin Carola heeft 4 dagen op mijn monster gepast terwijl ze zelf ook nog haar eigen baby (van 11 weken jonger) heeft. Ik heb zo ontzettend veel respect voor hoe ze het heeft geflikt. De eerste dag dat wij thuis kwamen na het klussen, zag ze er echt uit alsof ze elk moment in slaap kon vallen.

De nacht van oppasdag 3 naar oppasdag 4 voor Carola, werd ik een uur of 2/half 3 wakker en zag Medy naast me op bed lopen. Medy, mijn lieve gekke poes die ik al 10 jaar heb, was inmiddels bijna 2 weken weg. We hadden een kattenluik, dus ze kon naar binnen en naar buiten wanneer zij er zin in had. Maar ze kwam ineens niet meer thuis. Overal posters, flyers door de brievenbussen gedaan, op facebook 100x gedeeld, ga zo maar door, maar geen Medy. Totdat we een berichtje kregen dat ze gespot was, ik was bang dat het Medy niet zou zijn, maar het was haar wel.. 10 meter van de achtertuin af.. Ik snapte er niets van. Dus ook nog tussen het klussen door en ’s avonds roepen en rammelen met brokjes. En ineens was ze er weer.. Liep ze langs me over het bed. Ik ben achter haar aangelopen naar beneden. Ik stond te stuiteren en Carola lag beneden te slapen, dus die werd ook wakker. Jezus wat was ik blij! Meerdere mensen hadden al opmerkingen gemaakt over dat de kans klein is dat ze nog zou leven, dat er kattenhaters rondlopen die katten in het water gooien etc. Ik had de gedachte geblokkeerd, mijn kleine Medy. Maar ze was er weer, iets magerder dan normaal, kaal op haar poten, maar ze was niet gewond of erger nog, dood.

Dinsdag 29 maart was het zo ver, de grote verhuisdag. De woonkamer en Mason’s kamer waren er zo goed als klaar voor. Eerst waren Carola en ik in het oude huis bezig de laatste spullen in te pakken en klaar te zetten voor de mannen. Na het 2e ritje (het werden er in totaal 3) zijn wij naar het nieuwe huis gegaan. Dat was voor mij zo bizar. Ineens zie je allemaal meubels in je woonkamer staan. De kleur van de bank bij de kleur van de muren. Ik was blij, heel blij. Toen we vermoeid voor het eerst saampies op de bank gingen zitten moest ik een beetje huilen. We hebben het geflikt (met een hele hoop hulp van anderen natuurlijk), dit is ONS huis, waar ons gezin zal groeien, ouder zal worden. ❤

IMG_8046 IMG_8128
R
echterfoto klopt qua kleuren niet

De volgende ochtend werden we heerlijk wakker, in ons mooie nieuwe huis op onze eerste trouwdag. Wat is er een hoop veranderd in een jaar tijd! Uiteraard konden we het niet romantisch gaan vieren, want er stonden nog een hoop dozen klaar om uitgepakt te worden. Meubels/spullen moeten nog een plek krijgen. Er is nog een hoop werk te doen. Niet alleen die dag, de weken erna werd het stukje bij beetje meer thuis. Er kwamen lampen en gordijnen in de woonkamer. In Mason’s kamer kon eindelijk het kleed verruild worden voor een verduisterend gordijn, zijn muursticker zat op de muur, de MASON letters hingen boven zijn bedje. De badkamer is ook in 2,5 week helemaal gesloopt en opnieuw gemaakt. Wat een hel was dat! Mees kon niet slapen door de herrie, overal zooi in huis en natuurlijk de 3 werkmannen waarvan 1 een beetje Nederlands sprak en de andere 2 die alleen “hallo” en “koffie” konden zeggen. Maar ook dat hebben we weer overleefd.

Op 40 meter afstand van ons huis zit een kinderdagverblijf. Ik werk niet, maar toch kom ik gewoon niet aan dingen toe. Vorig jaar oktober ofzo ben ik een opleiding Digitale fotografie en Beeldbewerking begonnen en ik heb al 1 hoofdstuk afgerond……. De maanden voor, tijdens en na de verhuizing is het logisch dat ik daar geen tijd voor had. Maar ook nu het weer een beetje ‘normaal’ begint te worden in huis heb ik gewoon geen tijd over. Alles wat ik doe, doe ik samen met Mason. Behalve naar de fysio gaan, dat plan ik zo in dat ik hem bij Roy kan laten. We hebben een half jaar geleden gekeken of het een idee is dat Roy gebruik maakt van zijn ouderschapsverlof, dat hij 1 vaste dag per week alleen is met Mason. Wat goed is voor hun band samen en dan heeft mama ook even tijd voor haarzelf. Maar helaas, dat plan ging niet door, dat zou ons honderden euro’s per maand schelen. Dus dacht ik dat een kinderdagverblijf bijna naast de achtertuin misschien een optie zou kunnen zijn. Ik heb een afspraak gemaakt, Roy is meegegaan al had hij daar helemaal geen behoefte aan, maar ik vind het toch belangrijk dat we ons daar alle 2 goed bij zouden voelen. Maar helaas, dat plan ging ook niet door, we gingen er alle 2 weg met een onprettig gevoel. We vonden het niet heel schoon, we vonden de groepen te groot (12 kinderen voor 2 leidsters), de bedden waren kooien etc. De bedden snappen we wel, het is een of ander speciaal kinderdagverblijf bed wat ze overal gebruiken, maar het voelde voor ons echt niet goed. Ik zie hem al staan in zijn kooi, schreeuwend “Mamm, UIT! Mamm, UIT!” (want dat doet tie). Nee, ik blijf gewoon lekker bij mijn kind. Je zal me alsnog horen mopperen over dat ik geen tijd voor mezelf heb, maar hij is het waard. 😀

Ook op een paar meter afstand van onze achtertuin begint het park. Voor dat we een bod op het huis hadden gedaan hadden we wel een klein stukje er doorheen gelopen, maar verder nog niet. Met het lekkere weer ging Roy een stukje brommeren en kwam er op die manier achter dat het park een stuk groter is dan we dachten. Dus we zijn op avontuur geweest haha. Kind insmeren, hup in de draagzak (wat nooit gebeurd), eten/drinken/speelgoed/kleedje mee en gaan met die banaan. Het was heerlijk! Hij vond het hartstikke leuk, lekker in het gras, allemaal bloemetjes om hem heen. Er kwamen nog een paar kleine hondjes even bij hem kijken, wat hij ook erg interessant vond. Was dus een goed idee en zulke dingen zou ik eigenlijk vaker moeten doen. Maar het is zo’n onderneming, zeker als je het alleen doet…

Wat ik al eerder aangaf, het fotograferen schiet er een beetje bij in. Ik maak wel ontzettend veel foto’s thuis van die kleine, maar ik ben niet echt bezig met mezelf verbeteren. Wat ik wel een mooie foto vond, die toevallig ook op die dag in het park gemaakt is:

IMG_5933.2

jarigOp 5 mei was ik weer jarig, 29 jaar alweer. Het is gelukkig maar een bescheiden groepje wat elk jaar weer lief langs komt, want wat een werk is het toch iedere keer weer. De hapjes, drankjes, taart, cadeautjes openen (jaja wat een hel haha) en dan was ik dit jaar ook nog als mama jarig. Was voor mij heel raar. Vorig jaar was ik zwanger van Mason, die verjaardag daarvoor was ik zwanger van ons vlindertje en dit jaar ben ik mama! IMG_5384.2Gelukkig gaf Roy Mason zijn eten, maar alsnog ben je de hele tijd heen en weer aan het lopen en kom je gewoon niet echt toe aan even met iemand kletsen. Dat is wel jammer. Ook al denk ik nu WEER dat ik het volgend jaar anders ga doen, ik weet nu al dat volgend jaar gewoon weer hetzelfde zal gaan. Ik kijk altijd ontzettend uit naar mijn verjaardag, maar toch ben ik super gestrest, ik koop teveel boodschappen die niet opgaan, het is een drukke chaotische dag en einde van de dag zit/lig je uitgeteld op de bank en denk je ‘hmm dit was mijn verjaardag..’ Maar het geeft niet, ik blijf er gewoon naar uitkijken 😉

Het is niet alleen maar feest hier, ik had ook eindelijk mijn oproep voor de St. Maartenskliniek in Nijmegen. Op mijn 12e ben ik daar geopereerd aan mijn scoliose en hebben ze de bovenste bocht vastgezet. Eens in de 3 tot 5 jaar moet ik langskomen om foto’s te maken en een gesprek met de arts. De laatste keer dat ik was geweest was in 2012, dus voor de zwangerschappen. Tijdens mijn eerste zwangerschap kreeg ik al heel snel last van mijn bekken, tijdens mijn zwangerschap van Mees begon het ook erg vroeg (volgens mij in week 7), mijn hele zwangerschap heb ik pijn gehad door de bekkeninstabiliteit, na de zwangerschap had ik meer pijn (dan voor dat ik zwanger was) in mijn rug, dus ik was heel erg bang dat het foute boel zou zijn. In augustus/september heb ik de kliniek opgebeld en gezegd dat ik echt langs moet komen, veel pijn, blabla. Ik kreeg te horen dat ze een wachttijd van 9!!! maanden hadden. Ik heb me er veel druk om gemaakt, op CenterParcs ingestort omdat ik echt niet meer kon van de pijn, toch nog een paar keer gebeld, maar de wachttijd bleef 9 maanden in totaal. 18 mei was het dus eindelijk zover. ’s Ochtends was ik weer zo misselijk en pijn in mijn buik, ik had geen idee hoe ik een autorit van 2 uur vol ging houden. Half 7 de deur uit, we waren nog geen 10 minuten onderweg en ik zei al dat Roy de eerste beste benzinepomp moest stoppen. Autodeur open, spugen, spugen, spugen, alles zat onder… Superrrrr, we zijn net onderweg! Daarna op nog 2 benzinestations gestopt voordat we eindelijk op plek van bestemming waren. Foto gemaakt en daarna het gesprek met de arts. En gelukkig kreeg ik goed nieuws! Qua botten gaat het goed, mijn rug is niet krommer gaan staan de afgelopen jaren. ruggoedDe meeste pijn komt van de spieren. Ik was blij, maar sommige dingen die de arts zei waren erg confronterend. Dat ik gewoon geen gezonde rug heb, dus de rest van mijn leven pijn zal hebben. Natuurlijk weet ik dat zelf ook wel, maar toch kwam het heel hard aan. We bespraken ook dat wij erg graag een broertje of zusje voor Mason willen in de toekomst. Uiteraard is dat gewoon mogelijk, maar ze gaf wel aan dat het verstandig is als ik dan hulp in huis zou krijgen. Ik zei dat Roy al heel veel doet in het huishouden, maar omdat het dan nog drukker wordt met 2 kleintjes en dus ook een ergere belasting voor mijn rug gaat zijn leek extra hulp haar verstandig. Niet leuk om te horen. Ik snap het, maar ik wil gewoon een ‘normaal’ gezin zijn. En dit zeg ik niet om eigenwijs te doen, maar ik zal ook zolang mogelijk mijn best doen om een ‘normaal’ gezin te blijven die lekker alles zelf doen. De arts vond het trouwens belachelijk dat ze me 9 maanden hebben laten wachten, ja duhhh dat probeerde ik telkens duidelijk te maken als ik belde, ze heeft me haar email gegeven zodat ik de volgende keer sneller langs kan komen.

Onze kleine grote jongen ging ook ineens als een trein. In de klusperiode ging hij staan in zijn bed. Ik was zo trots, maar vond het ook levensgevaarlijk. Oke een tikje overdreven, maar hij stond niet altijd even sterk op zijn dikke spekpootjes. Zo is hij dus ook gevallen met zijn tandjes op de rand van zijn ledikant. Tand door zijn lip, janken, janken, janken, bloed all over the place. Ziet er natuurlijk altijd veel erger uit dan het daadwerkelijk is, maar het was zo zielig. Later kwam ik erachter dat er ook een klein stukje van zijn voortand is afgebroken. Hij heeft inmiddels 8 tanden, die hij graag OOOOOOVERAL in zet. Zo is zijn bed echt niet meer om aan te zien. Maar goed sinds hij heeft ontdekt hoe hij kan gaan staan, is het feest. Slapen was in het begin een drama. Wij legden hem neer in bed, hij ging weer staan, wij legden hem weer neer, hij ging weer staan.. Pff wat een gedoe was dat. Op 31 maart, toen we hier 2 dagen woonden kon hij ineens zitten. Dat heeft heel lang geduurd! Veel kindjes van zijn leeftijd zaten al een hele tijd. Maar Mason viel telkens om als we hem neerzette. Nu niet meer en wat was het schattig om te zien! Omdat we hier natuurlijk alweer een tijd wonen is het nu de normaalste zaak van de wereld dat hij overal staat, zit, kruipt, rond de tafel loopt.

IMG_4865.2 IMG_4889.2

Niet alleen het zitten, staan, dansen, lopen met zijn knuisjes om je vinger is schattig. Zijn gebrabbel is ook echt superrrrschattig! Hij vind het erg leuk om in verschillende toonhoogtes te brabbelen en te fluisteren. Het is nu 2 keer gebeurd dat we met zijn 3tjes op de bank zaten en dat Mees me aankeek en “Hey mam” zei. De eerste keer was ik helemaal flabbergasted! “Hey Mees” ❤ Zijn nieuwe favoriete woordje is nu “uit”. Als hij niet in zijn bed wil zijn, of uit zijn box of wiegschommel wilt dan hoor je het van hem! Ik weet niet meer waar ik laatst heen reed, maar hij zat achterin in zijn autostoel (natuurlijk) en was de hele tijd gezellig aan het brabbelen. Veel “mam” en natuurlijk ook “uit”. Ik moest zo lachen, niet zo zeer omdat hij iets grappigs zei, maar omdat hij nu al in een fase is waarin hij duidelijker kan maken wat hij zelf wil in plaats van wat wij voor hem beslissen. Betekend niet dat we er altijd naar moeten luisteren haha. Maar het is al zo’n mensje, no more baby. Hij woog trouwens op 19 mei: 11,28 kilo en 75,4 cm. Nog steeds een stevig kereltje dus, maar niet veel te dik. Gewoon een lekker spekkig kind! ❤

IMG_6164.2 IMG_6138.2

Nog een paar weken en dan is hij alweer 1 jaar oud! De uitnodigingen zijn verstuurd (veeeeeel te veeeeel). Zijn verjaardagscadeau is inmiddels binnen, het is groot, weegt ongeveer 15 kilo en verder blijft het nog even een verrassing! Het is heel erg dubbel voor me. Ik jank vaak zat omdat ik vind dat het allemaal veel te snel gaat. Maar tegelijkertijd ben ik zo trots op wat hij allemaal kan, op wat hij allemaal probeert en wilt leren. Hij is fantastisch!

DSC_4085-bewerkt

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.