Nog even volhouden

In mijn zwangerschap van Mason heb ik iedere week geschreven wat er gebeurde in mijn zwangerschap. Iedereen kon lezen op onze site hoe wij ons aan het voorbereiden waren op onze kleine spruit. Na zijn geboorte had ik graag door willen schrijven, maar dit ienieminie kleine mensje nam mijn hele leven over. Iedere keer hield ik mezelf voor dat het een fase was waarin hij me nog meer nodig had dan normaal, daarna zou ik het schrijven weer oppakken. Over 3 maanden wordt hij 5 jaar. Er zal nooit een perfect moment komen.

Nu komt daar ook nog bij dat dat fantastische baby’tje een jongen is geworden die vaak vastloopt door zijn autisme, een algehele ontwikkelingsachterstand heeft en een prikkelverwerkingsstoornis. Waar moet ik dan nu beginnen? Zijn autisme? Zijn ontwikkelingsachterstand? Hoe we hier gekomen zijn? Hij heeft ook een broertje gekregen. Wow die bevalling! Om dit allemaal in logische volgorde op te schrijven, wat ik heel graag zou doen, moet ik nog dagen, weken, waarschijnlijk zelfs maanden achter de laptop zitten, geen tijd voor. Ik begin wel bij het eind. Misschien dat er ooit nog eens tijd over is om alle puzzelstukjes van deze enorme puzzel uit te schrijven.

Op 24 februari 2020 mocht Mason naar zijn nieuwe school. Het is officieel geen school, het is een behandelgroep voor jonge kinderen met autisme en een ontwikkelingsachterstand die (nog) niet in het onderwijs terecht kunnen. Deze kinderen zijn grotendeels aangewezen op één op één begeleiding, ze leren niet of nauwelijks in een groepssituatie. Elk kind krijgt een aanpak op maat. In totaal zitten er 6 kinderen in een klas met 2 juffen, 3 van de 6 zitten in de klas en de andere 3 krijgen op een andere plek in het gebouw individuele training, waardoor het altijd rustig is in het lokaal.

Op deze school (zo blijf ik het noemen, praat/schrijft makkelijker) heeft Mason de beste kans om te leren. Uiteraard wil je dan niet genoegen nemen met minder. Dit ging helaas niet zonder slag of stoot. Hij heeft meer dan 2 maanden thuis gezeten, voordat de gemeente het eindelijk goedkeurde. Ik zag enorm op tegen deze tijd, want hoe graag ik hem ook bij me wilde hebben, die 3 halve daagjes op het Medisch Kinder Dagverblijf (MKD) was toch wel erg fijn om andere dingen te kunnen doen.

Voor de beeldvorming: als Mason thuis is en zeker als zijn broertje ook rondloopt, krijg je echt niets gedaan. Maar het viel mee. Hij was niet meer zo overvraagd en overprikkeld als hij was toen hij nog op het MKD zat. Hij kon wat meer hebben, hij had inmiddels geleerd door 1 op 1 met de spelbegeleider om zichzelf even (iedere minuut is winst) te kunnen vermaken, soms was hij in zijn kamer aan het spelen, soms beneden. Er waren bijna geen breaks voor mij om even iets anders dan moeder/politieagent te zijn, dat maakte het voornamelijk zwaar, niet zijn gedrag.

Alles was voorbereid, een geplastificeerd pictoblad met ochtendroutine lag klaar, zijn kleren lagen te wachten, zijn lunchtrommel en schooltas waren ingepakt. Helaas niet de rugzak die ik voor hem wilde bestellen en nu nog steeds niet gedaan heb, maar dit werkt ook, for now. Papa was thuis, dus we konden samen (zonder Dustin) gaan. Alles ging goed, we waren ruim op tijd en Mees was enthousiast. De eerste 2 dagen zou hij van 9.00 tot 12.00 uur gaan. Je zou dan denken 3 uur voor jezelf, FEEST! Maar die tijd vliegt voorbij. We wonen in een dorp, dus naar Purmerend rijden (en weer terug), even broodjes halen, kopje koffie en voor je het weet zit je weer in de auto op weg naar school. Maar zeker de eerste dag stond ik te popelen om hem op te halen. Hoe heeft hij het gehad? Heeft hij iets geleerd? Vind hij zijn juf aardig?

Hij was zo blij! Niet alleen om dat ik hem weer op kwam halen, maar ook omdat hij het daar heel erg leuk had gehad. Als extra cadeautje vertelde de juf dat hij op de wc had geplast!! Op het MKD en thuis wil hij niet eens op de wc zitten. In bijna 5 jaar heeft hij 1x op het potje geplast en 1x op de wc, toeval, geluk? Zindelijkheidstraining was hij gewoon nog niet aan toe (werd ons verteld) en heeft ook geen prioriteit. Maar op zijn nieuwe school kan het blijkbaar ineens wel. Zo trots!

Schooldag 2

Dinsdag weer tot 12.00 uur. Ging weer super goed! Woensdag tot 13.00 uur (de andere kindjes in zijn klas ook), ook dat ging erg goed. De juf en ik bespraken dat we donderdag wel van 9.00 tot 15.00 uur (een hele dag) konden proberen. Papa bracht hem naar school en haalde hem ook weer op. Dit soort kleine veranderingen kunnen zorgen dat Mees van slag raakt (licht uitgedrukt). Autisten maken erg graag (en soms al heel snel) regels, bijvoorbeeld “Als ik naar school ga brengt mama mij en haalt zij mij ook weer op”. Hij zal dat niet zeggen, niet alleen omdat zijn spraak/taalontwikkeling achterloopt, maar zo slaat hij dat op. Autisten houden niet van onvoorspelbaarheid. Regels geven houvast. Als er dan iets anders is, bijvoorbeeld papa komt hem halen in plaats van mama, klopt het plaatje niet meer en dat gaat fout. Dat soort dingen vind ik erg lastig, je moet een balans vinden. Proberen zo ver mogelijk te gaan zonder dat hij kortsluiting krijgt zodat hij zo flexibel mogelijk blijft. De ene keer kan hij meer hebben dan de andere keer en dat moet je maar zo goed mogelijk aanvoelen. Lastig!

Maar ook dat papa hem haalde ging goed. Mason had een schilderijtje gemaakt en liet trots alles zien. In dat bakje staan zijn schoenen, op dat haakje hangt zijn jas, in dat vak staat zijn tas. Alles voorzien van een fotopicto. En natuurlijk zijn pictolat, waar op dat moment als laatste opstond dat Mason naar huis zou gaan. Die haalde hij trots van de lat af en stopte het in het bakje.

Vrijdag dan maar weer van 9.00 tot 15.00 uur proberen, gaat het niet dan kunnen ze me bellen. De juffen en wij merkten wel dat hij moe was, maar dat is logisch. Ook een niet autistisch kind die voor het eerst een hele week naar school gaat is daar moe van. Hij deed nog goed mee met de groep. En ook zijn ‘werkjes’ zoals met duplo blokpatronen namaken ging goed, dit deed hij zelfstandig en perfect.

Hij zou zaterdag de hele dag met zijn broertje en mij thuis zijn, een rustige dag om bij te komen. En op zondag van 10.00 tot 16.00 naar het ontzorghuis gaan. Omdat hij hier ook nog aan moest wennen leek het mij niet handig om dat tegelijkertijd met de wenperiode op school te doen. Dus ook zondag een rustige dag.

Maandag begon hij weer enthousiast, dus ook maar weer tot 15.00 uur proberen. Het klinkt misschien voor een buitenstaander erg relaxed, maar ik was zo moe. Je moet met ALLES rekening houden als je een autistisch kind hebt en zeker als zijn hoofd zo vol zit. Dan gaan dingen die hij daarvoor wel kon ineens niet meer of moeilijker, warrig praten, erg kort lontje. Dus in het kader van de tijd gebruiken die je hebt, ging ik slapen. Roy kon Mason gelukkig ophalen, maar kwam met minder goed nieuws terug. Mees was ondanks het rustige weekend (waarin hij amper wat gedaan heeft behalve bankhangen en moederhangen) alsnog enorm moe. Hij had kindjes geduwd, had veel gehuild en er was gewoon geen contact met hem te maken.

De juf en ik hebben daarna overleg gehad en waren het eens met elkaar, dit is toch veel te veel voor hem. Zijn enthousiasme won het de eerste week, maar zijn autisme haalde hem nu dik in. Afgesproken dat hij de komende weken op ma/di/do/vr van 9.00 tot 12.00 uur naar school gaat en op de woensdagen tot 13.00 uur. Dinsdag heb ik hem thuisgehouden. Woensdag wel naar school tot 13.00 uur. Z’n emmertje (hoofd) zat nog steeds veel te vol. Dus donderdag weer thuisgehouden.

Op vrijdag had ik van 9.00 tot 12.00 uur ABC Circuit op zijn school. Dat zijn allemaal opdrachten die je kan doen om te begrijpen hoe een autist de wereld ziet. Ik doe echt mijn best om (ergens in een vrije minuut) zoveel mogelijk te lezen, op te zoeken, filmpjes te kijken, maar ik vind het alsnog erg moeilijk om ECHT te begrijpen hoe onder andere Mason de wereld ziet. Deze opdrachten hielpen erg goed en vind ik echt een aanrader.

Ik denk dat dit het voor Mees ook makkelijker maakte, ik was in de buurt. Ben tussendoor even bij hem gaan kijken. Dat deed hem goed, hij was nog steeds enthousiast en dan kon ik nog een keer zeggen (herhalen, herhalen, herhalen) dat ik ook daar op school zat, dat ik nu weer naar mijn juf moet, maar hem na het fruit eten op kom halen. Dat ging goed en hij ging om 12 uur weer blij mee naar huis.

Blij of niet, op zaterdag mee naar een verjaardag nemen is geen goed idee. Op een goeie dag zou dat al heel veel van hem vragen, veel te veel prikkels. Maar in deze wenperiode is dat een recept voor heel veel drama. Een verjaardag ‘verpesten’, papa en mama uitgeput en Mees zwaar overprikkeld. Dat is voor niemand goed. Dus papa ging na zijn werk alleen naar de verjaardag. Mason, Dustin en mama thuis, proberen om alles zo rustig mogelijk te houden. Maar wat een draken kunnen het zijn! Mees was een tikkende tijdbom, hij kon niets hebben, moeilijk contact mee te maken, luisterde niet, gooide veel. Hij was op een gegeven moment zo boos en zo hard 2 speelgoedjes tegen elkaar aan het slaan dat ik hem maar heb laten gaan, ik wist het niet meer. Eerst ging dat goed, daarna zat zijn vinger er tussen en was het huilen. De hele tijd super alert zijn dat Mees zijn broertje geen pijn doet, dat Dustin niet Mees zit te irriteren. Ben ik een (gezellige) moeder of een (gefrustreerde) politieagent? Duidelijk het laatste op dit moment. Nog even volhouden…

Toen ik ’s avonds nog even in Mees zijn bed lag, wilde hij gaan tekenen op zijn whiteboard. Leek me niet handig, hij had nog maar 2 minuten voordat zijn schaapje (sleeptrainer) rood zou worden. Maar hij heeft gelijk, hij heeft nog 2 minuten de tijd. Hij tekent nooit echt, hij krast, maakt een soort van cirkel of een kruis (2 strepen door elkaar). Maar dit keer tekende hij zichzelf. Hij gaf Engelse uitleg: ‘the face’ ‘arm’ ‘the body’ ‘feet’. Ik was zo mega mega mega trots! Gelukkig gebruikte ik de flitser en was hem tegelijk aan het filmen, want voor ik er erg in had, had hij hem alweer weggeveegd.

Op naar een nieuwe schoolweek. Door papa’s ploegendienst kan hij niet echt helpen en die dag moest hij ook nog eens een paar uur eerder naar werk. Dus (inclusief Dustin) Mees naar school brengen, in de auto op de terugweg snel mijn beste vriendin bellen om haar heeeeeel veel plezier te wensen op vakantie, snel douchen, naar de fysio en weer klaarmaken om Mees van school te halen. Tegen de tijd dat het 12 uur is ben ik al bekaf, maar vanaf dat moment gaat het thuisvermaak voor de kinderen beginnen.

Mason had het goed gedaan op school, maar die 3 uurtjes zijn lang genoeg. Ik was ingetaped door de fysiotherapeut van schouders tot nek (beide kanten), dat moest helpen, dan zou ik in ieder geval minder lichamelijke pijn hebben. Helaas, mijn lichaam kon toch niet tegen de tape. Het jeukte zo erg en ik raakte er enorm geïrriteerd van, maar dacht moet het nog even laten zitten, als het helpt met de pijn, niet meteen eraf halen. Begin van de avond kon ik er echt niet meer tegen, en mijn huid blijkbaar ook niet. Rare schijfjes onder mijn huid, erg rode huid en die jeuk was niet te doen. Toch maar (het beginstuk van) de tape eraf getrokken.

De kinderen zijn naar bed. De hond is uitgelaten. Dan is mijn volgende taak als gelukkige huisvrouw/moeder om al het speelgoed op te ruimen en geloof me, ze doen echt hun best. Mijn krakkemikkige lijf was er klaar mee. Uit het niets ineens flinke druk op/in mijn rechterborst, soort stekende pijn. Dacht niet dat het echt m’n hart zou zijn, waarschijnlijk weer m’n longen, maar toch maar even rustig aan doen. Helaas, Dusty “riep”. Hij roept niet echt, hij krijst. Ik hoop dat het een fase is, want het sloopt me. Binnen 2 seconden nadat z’n ogen opengaan gaat hij zo hard krijsen dat van alle mensen in het dorp het nekhaar omhoog gaat. Weer naar boven rennen en met steken in m’n borst hem proberen te kalmeren. Wat overigens niet heel goed lukte. Waarom wilde ik dit leven ook weer zo graag? Oh ja, omdat je er zoveel voor terug krijgt. ❤️

Eenmaal weer beneden op de bank (terwijl het speelgoed nog overal ligt) ademhalingsoefeningen doen, de pijn ging niet weg, maar werd er wel rustig van. Zo rustig dat ik een paar uur later wakker werd toen Roy het speelgoed aan het opruimen was.

Dinsdag met frisse moed er weer tegen aan! Helaas… De druk op mijn borst was er nog. Mees snel naar school, oh shit moet eerst nog tanken. Ook dat nog. Opzich best schattig 2 van die nog een beetje slaperige, vragende gezichtjes als je staat te tanken, waarschijnlijk door de donderwolk boven m’n hoofd. Maar juist door die donderwolk kan ik er niet van genieten. Ik wil gewoon even niets en denk aan mijn bestie die nu nog ligt te slapen (tijdsverschil), maar straks heerlijk ligt te bakken op het strand van Curaçao. Wow, wat was ik jaloers! Niet dat ik het haar niet gunde, want geloof me, dit heeft ze dubbel en dwars verdiend! Maar wat had ik er graag naast gelegen. Nog even volhouden…

Thuis de dokter gebeld. Zal het corona zijn? Of ik koorts heb? Nee joh. Moest terug bellen als ik m’n temperatuur had gemeten. Hmm, geen koorts, maar wel verhoging. Geen corona virus dan, weer m’n longen?

Dustin is verslaafd aan Toy Story, dus die vond het gelukkig niet erg om samen met mama liggend op de bank voor de 84000e keer Toy Story 4 te kijken. Gelukkig kon papa voordat hij weer moest werken Mason van school halen. Scheelt toch weer iets, maar niet genoeg. Zag enorm op tegen vandaag. Nog even volhouden, straks gaat het allemaal beter. Als Mees straks hele dagen naar school gaat en over een paar maanden Dustin naar de peuterspeelzaal gaat, dan heb ik zeeën van tijd over!

Mijn kinderen kennen geen genade. Mason kan er niets aan doen, die leest niet hoe rot ik me voel en als er iets gedaan moet worden, moet het gewoon nu.. of nog sneller 😉 Ja ik leer hem dat hij even moet wachten. Maar ook dat gaat niet zo snel. En ik kan het dan (soms) even uitstellen, bijvoorbeeld als ik op dat moment voor of met zijn broertje bezig ben, maar het moet alsnog gebeuren. Dusty had z’n dag niet, of week of maand, ik weet het niet meer. Krijsen en gillen. Niets is goed. Als ik uit pure wanhoop ALLES aanbied, is hij pisnijdig en krijst hij alleen maar harder. Als dat wat ik aanbood dan weer terug op z’n plek ligt, zal hij me er op zeer dramatische wijze mee naar toe neemt is dat voor ongeveer 30 seconden hetgeen wat hij het allerliefste van de wereld wilde hebben. En zo door..

Rond een uur of 4 trok ik het echt niet meer. Heb Mason zo’n beetje gesmeekt of hij even iPad wilde kijken in zijn bed. Sinds hij naar school gaat wilt hij amper nog in zijn kamer spelen. Beneden, in de buurt van mammie* zijn. Nou begreep ik later dat het blijkbaar heel normaal is, door het wennen op school gaat hij een stukje terug in zijn emotionele ontwikkeling en voelt zich dan veiliger in de buurt van mama. De laatste tijd was in hetzelfde huis (als het ons eigen huis is), prima. Nu heeft hij het weer even nodig om veel in dezelfde kamer te zijn om zich veilig en op z’n gemak te voelen. Natuurlijk wil ik dat hij zich veilig en op z’n gemak voelt, dus drentel gezellig de hele tijd om me heen. Maar nu even niet, please nu even niet. Ondertussen nog steeds verhoging en stekende druk op mijn borst (minder heftig, maar nog aanwezig). Mees weigerde, zoals 99% van de keren als ik hem iets vraag.

Dustin was nog steeds overal en nergens om aan het jammeren en/of krijsen. Ik heb hem naar boven gebracht en in zijn bed gezet met een paar boekjes. Niet helemaal de opvoedstijl die ik vroeger in gedachten had, maar ik weet gewoon niet meer wat ik met hem aan moet. Wonder boven wonder was Dusty even stil en in zijn boekjes aan het bladeren. Mees was meegelopen toen ik Dusty naar boven bracht en had zelf bedacht dat hij eigenlijk heel veel zin had om in bed iPad te kijken. Nou goed idee zoon! Beide kinderkamers stonden open, ik ben in de buurt jongens. Oke een klein stapje verder dan, de tuin in, even een sigaretje roken (ook niet pedagogische verantwoord, ik weet het). Mijn sigaret was nog niet op of ik hoorde al Mason’s stem “Mammie? Where are you?”. Oké ik heb even tijd voor mezelf gehad, gewoon nog even volhouden, voor je het weet is het bedtijd. Rond 18.00 uur was mijn verhoging over gegaan in koorts. Nu keek ik helemaal uit naar bedtijd.

Laat Dustin nou net die avond gewoon totaaaaal niet willen slapen. Wat is er aan de hand? Ik weet het niet. Niet ziek, geen koorts, ik voel of zie geen kiesje doorkomen. Oké, het is buikpijn. Hij heeft net als zijn moeder en broer poepproblemen. Dus toen hij eenmaal klaar was, dacht ik dat hij nu vast zou kunnen slapen. Dat dacht ik verkeerd. Hij lag soms heel even wakker in zijn bed, zolang hij maar stil was, vond ik het best. Maar erg lang duurde het niet voordat hij weer aan het gillen was. Weet je wat, ik zet een leuke Netflix comedy op, dan ben ik er niet zo op gefocust. Maar wat ik al zei, hij krijst en gilt zo hard dat het moeilijk te negeren valt. Niets werkte.. Boekje lezen niet, liedje zingen niet, wiegen niet, knuffelen niet, spelen niet. Kom op nou.. Dan maar samen op zolder in papa en mama’s bed. Wat we normaal nooit doen, niet omdat we dat niet willen of daar tegen zijn, maar Dust slaapt beter alleen. Maar dit ging goed. We lagen helemaal tegen elkaar aangekropen en ik zag door een klein lichtje dat hij lang voor zich uit zat te kijken. En met lang, bedoel ik ook echt heel lang. Niet staren, hij knipperde wel gewoon. Maar verder deed hij niets. Dit was dus nu goed voor hem, speen in, poppie vast, mamA** ertegenaan en op zolder. Totdat kat Monster hard mauwend aandacht kwam vragen. Tot 10 tellen… Dusty stond meteen op en was niet meer van plan om te gaan liggen. Ik heb de laatste tijd een paar keer (slaap)meditaties gebruikt, dat moest er toch ook wel voor dreumesen zijn? En ja hoor, een of ander slaapliedjes gedoe van baby tv werkte. Hij werd weer rustig en ging weer liggen. Maar het werkte niet voor lang. Dan toch maar weer terug zijn slaapkamer in. Wil je anders nog iets eten? Hij hield het wel vast, maar at niet. Ik weet het echt niet meer.. Inmiddels was het bijna 23.00 uur, papa is gelukkig ietsje eerder thuis dan normaal. Het scheelt echt maar een kwartier ofzo, maar wat was ik er blij mee! En poef, mammie sliep….

Op woensdag geen wekker, geen school. Vandaag worden Mees zijn ogen weer opgemeten in het ziekenhuis. Maar waarom niet gewoon super vroeg wakker worden en naar beneden willen? Niet ik, de kinderen natuurlijk. Geen goed idee, ik kon het nog even uitstellen, maar daarna toch maar naar beneden gegaan.

Mason had niet heel erg veel zin om mee te werken dus de “oogdokter” (zo zeg ik het tegen Mees) besloot om hem niet te druppelen. Mooi, scheelt weer! Maar nadat ze even snel met een apparaat naar zijn ogen had gekeken zei ze dat hij door z’n cilinderafwijking toch een bril moet. Ah jammer.. Ik heb zelf een bril en het verbergt een (groot) deel van je gezicht, het veranderd je gezicht. In mijn geval is dat prima, maar hij heeft zo’n heerlijk koppie en prachtige olijfgroene ogen, dat wil ik juist zien. Al is het nou nog omdat hij slecht ziet, maar die stomme vorm van zijn ogen maakt alles onscherp. En als hij geen bril krijgt voor zijn 8e om die cilinderafwijking te corrigeren heeft hij kans op een lui oog of luie ogen. De oogdokter vroeg of het nu wel handig zou zijn om hem nu aan een bril en ander zicht te laten wennen tegelijkertijd met school. Daar had ik nog niet bij stil gestaan, maar was inderdaad niet handig. Dus een half jaartje uitstel. Begin september mogen we weer, dan wel druppelen, uitgebreide test en het brilrecept. Stom, maar het is niet anders.

Eenmaal klaar en opweg naar de betaalautomaat merkte ik al dat alles wat lastiger ging. Daarvoor reed ik hem rond in een rolstoel, nu moest hij lopen. Eerst was ik bezig met hem aan te sporen “Kom op Mees, klein stukje lopen” “Daar staat de auto, daar lopen we heen”. Maar lukte niet meer, hij ging (nog vlak bij de uitgang van het ziekenhuis) in de steentjes zitten, beetje friemelen, steentjes door zijn handen laten gaan en dromerig voor zich uitkijken. Ineens dacht ik ‘Dit is 100% Mees!’. Nee het is niet ideaal, nee het is niet hoe ik het moederschap voor me zag, maar als hij daar gewoon even in de steentjes wilt zitten om zijn gedachten te ordenen, om het weer aan te kunnen om verder te gaan met de dag, dan mag hij gewoon even daar in de steentjes zitten.

Eerst hield ik me teveel bezig met wat wel en niet ‘hoort’. Mensen die toch raar gaan kijken, want het is al zo’n grote jongen, hij kan best dat stukje lopen. Je voelt mensen denken ‘je moet gewoon strenger zijn’. Maar nu eindelijk had ik dat gevoel, dat al die mensen mijn rug op kunnen. Als ze het niet snappen wil ik het ze uitleggen. Willen ze het dan nog niet snappen dan is dat niet mijn probleem en laat ik het los.

Donderdag kwam onze, ik weet eigenlijk niet hoe ik haar moet noemen, ze is ergotherapeut, ze geeft me ouderbegeleiding en is licentiehouder van Geef me de 5. Ik zei meteen tegen haar dat als mijn hoofd op onweer stond of ik chagrijnig deed dat het niet door haar kwam, maar dat het me gewoon even niet meer lukt om normaal te doen. Toen we het over alles hadden, wat een vooruitgang er is, wat er allemaal is gedaan om het voor Mason meer ‘te doen’ te maken en dat ze er zelfs een beetje ontroerd door was, toen realiseerde ik me dat het inderdaad niet niks is. Het is me allemaal even teveel en dat is eigenlijk niet gek. Nog heel even volhouden..

Vrijdagochtend weer naar school. Het ging goed, hij was enthousiast. Het is goed dat hij nog maar tot 12 uur gaat, dat is lang zat. Maar het gaat goed, ik kan het nu wat meer los gaan laten. Hij zit op een goeie plek en gaat vooruit.

Zondagochtend 15 maart, Mason vroeg of we naar school zouden gaan. Hij was enthousiast en ik moest hem teleurstellen. “Het is nog weekend, morgen is weer een schooldag.” Maar 18:06 uur werd ik door zijn juf gebeld dat er helaas geen schooldagen voorlopig zijn ivm de snelle verspreiding van het corona virus. Heel verstandig, deze “slimme” lockdown, maar sh*t wat een beroerde timing. Hij heeft net 2 maanden thuis gezeten, kan eindelijk naar school wat heel erg veel van hem heeft gevraagd en dan nu weer thuiszitten. De juf zei aan de telefoon dat Mees (wanneer de scholen weer opengaan) opnieuw zal moeten wennen. Ik zie er enorm tegenop, weer die hele wenperiode, maar we kunnen er niets tegen doen..

Op naar 6 april.. nog even volhouden..

*Mason noemt mij sinds hij 2,5 is mammie, daarvoor was ik naamloos.
**Dustin noemt mij mama, maar met een hoge a op het eind. Alsof hij het de hele tijd vraagt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.