Dromen over de toekomst

Dromen over de toekomst, wie doet dat niet? Voor ik Roy leerde kennen was mijn droom kinderen krijgen. Dat was het. Maakte me niet uit of ik een carrière zou hebben of 3 hoog achter zou wonen, zolang ik maar moeder werd. Maar als je eenmaal kids hebt wil je toch meer en ga je verder dromen.. Wat gaan we doen als de kids uit huis gaan, als we met pensioen gaan, waar willen we ‘eindigen’?

We hebben onze kinderen groot gebracht, die hebben inmiddels misschien zelf een partner en evt kinderen. We hoeven niet meer in de buurt van Amsterdam te wonen voor Roy’s werk. We hebben niet zoveel ruimte meer nodig, maar willen wel graag een grote tuin, een zwembad en zon. Dus: Spanje, daar waren we snel over uit!

Een oude vriend van me woonde met zijn ouders en broer in Alicante. Ik ben daar een keer een week geweest en het was perfect! Het was rustig, veel oude mensen, prachtige zee/stranden en het hele jaar een fijne temperatuur. Ik haat regen, van dat grauwe gedoe word ik snel depri. En de mentaliteit, hoe vriendelijk, gastvrij en hoe relaxed mensen zijn. Precies wat nodig is voor een grijze ik. Niet voor nu, nu ben ik veel te stressy en zou ik gek worden als ik continu ‘Mañana, mañana!’ zou horen. M’n wasmachine is NU kapot en we hebben NU afgesproken. Die Spanjaarden hebben geen haast. ‘Dat komt morgen wel!’

Een siësta houden, ook zoiets briljants! We gooien gewoon midden op de dag winkels, bedrijven, alles dicht voor een middagdutje. Waarom is dat niet hier?! Oh ja.. omdat het bij ons niet zo zonnig is. Ik ben duidelijk in het verkeerde land geboren.

En het is zoveel mooier, je bent veel meer buiten. Mijn (ex)stiefzus heeft 14 jaar op Mallorca gewoond. Wat was ik altijd jaloers op die prachtige foto’s van een wandeling met de kids, of even op het strand spelen. Op een of andere manier gaf dat me het gevoel van vrijheid en rust. Maar zowel zij als die oude vriend wonen inmiddels weer in Nederland. Beide hebben kleine kinderen. Voor hen snap ik dat het nu verstandiger is om hier te wonen, in Nederland zijn bepaalde dingen toch een stuk beter geregeld. Maar daar gaat je vrijheid, je rust, welkom in Nederland! Bah.

Het enige wat mij soms liet twijfelen waren onze toekomstige kleinkinderen. Ik kan toch niet helemaal in een ander land wonen? Dan moet ik eerst 2,5 uur vliegen voor ik m’n kleinkinderen kan zien. Zien ze me dan wel als een ‘echte’ oma? Wat als onze zoons of hun partners mijn hulp nodig hebben, dan kan ik toch niet met mijn verrimpelde reet in het zwembad blijven zitten terwijl Roy rustig door de tuin heen schoffelt?

Maar dan veranderd je toekomstbeeld.. Mason heeft een ontwikkelingsachterstand, Mason is (behoorlijk) autistisch. Kan hij later voor zichzelf zorgen? Waarschijnlijk niet. Hij kan zich waarschijnlijk wel verzorgen. Met regels maken kan je mensen met autisme een hoop leren. Maar zelfstandig zijn, zelf denken, zelf beoordelen wat nu het beste is dat gaat hem waarschijnlijk niet worden.

Roy gaf tijdens het VTO traject aan dat hij graag voor Mason wilt dat hij zelfstandig kan leven later. Een baantje, een vriendinnetje (of vriendje, who cares?), een eigen huis. Zijn eigen keuzes kunnen maken. Op dat moment vond ik dat overdreven, ik was daar nog lang niet in mijn hoofd. Ik was in het hier & nu. Wat is er met onze jongen aan de hand en hoe kunnen we hem het beste helpen? Maar Roy keek verder, dit is niet alleen voor nu, dit is voor de rest van Mason’s leven.

Stukje bij beetje krijgen we een beter beeld van Mason. Inmiddels ben ik zo ver, dat ik besef dat de kans vrij groot is dat hij niet of pas heel laat (mits goeie begeleiding) uit huis zal gaan. Ik kan je zeggen dat er een hoop verdriet met dat besef kwam.

Ik baal, had graag (op m’n oude dag) een rustig leventje in Spanje gewild. Ik had dat zo enorm fijn gevonden. En op momenten dat ik even geen licht aan het einde vd tunnel zag, gaf dat me rust als ik er aan dacht. Gewoon volhouden, later wordt je beloond (in Spanje😉).

Maar wat ik voornamelijk heel verdrietig vind is dat hij niet zorgeloos kan leven. Hij zal later niet met vrienden naar feestjes gaan, gekke dingen doen en domme fouten maken. Hij zal niet gaan backpacken. Hij zal niet dezelfde kansen krijgen als dat hij zou krijgen zonder ontwikkelingsachterstand en autisme. Hij zal (of ik voor hem) altijd rekening met van alles en nog wat moeten houden.

Dus wat dan? Een woonboerderij!

Toen ik besefte dat Mees niet naar de (enige) school in het dorp zou gaan deed dat pijn. Toen we hier kwamen wonen werd de school gebouwd, toplocatie, mooie tuin voor de kinderen, ik zag het helemaal gebeuren. Ik vond het sneu voor Mees, dan zou hij niet op dezelfde school zitten als zijn vriendjes uit de straat/buurt. Maar inmiddels weten we dat Mees liever niet met andere kinderen speelt. Dus welke vriendjes?

De school in ons dorp

Daarnaast zal ik altijd een stuk moeten rijden om Mees naar (een speciale) school te brengen. Waarom dan wonen in een woonwijk met gillende buurtkids, klussende buren en toeterende auto’s? Wij wonen al best rustig, maar het kan altijd rustiger 😉

Dus waarom niet? Als blijkt dat Dustin ook ‘anders’ is, is er voor ons niets meer wat ons in een woonwijk houd. Als er helemaal niets met Dustin aan de hand is, alleen een wat vertraagde ontwikkeling waar daarna prima mee te leven is dan wil ik hem het niet ontnemen om in een gezellig hofje met andere kindjes van zijn leeftijd te wonen. Met z’n allen een potje voetballen op het veldje, verstoppertje spelen in het park, langs de deuren met Halloween of Sint-Maarten. Ik hoop het zo voor hem. Maar als het ook zo’n einzelgänger als z’n broer wordt, doe ik hem meer plezier met rust en ruimte.

Wat willen we?

Een vervallen boerderij
Niet zo erg dat het niet bewoonbaar is, maar wel zo erg dat het van voor tot achter aangepakt moet worden. Niet omdat we goeie klussers zijn (ja dat is wel een puntje), maar zodat het a) betaalbaar is en b) helemaal ons huis wordt.

Een stuk grond er omheen
We willen geen dieren, veel te veel werk. Maar wel een fijn stuk grond waar de jongens kunnen spelen. Genoeg ruimte voor een (opzet)zwembad, een grote trampoline, glijbaan, schommel, klimrek, de mogelijkheid voor een boomhut, ruimte om te kunnen voetballen, rennen, fietsen. Maar ook voor mooie bloemen, een leuk moestuintje (ook goed voor de jongens), en natuurlijk onze auto’s.

Genoeg ruimte om rustige kamers te maken
Ik weet dat dit echt megaaaa verwend klinkt, maar dit willen we juist met oog op de kids. Natuurlijk zou het voor ons ook echt fantastisch zijn, want kom op, wie zegt nou nee tegen extra kamers of extra ruimte?

Denk aan een eetkamer, die prikkelarm is, echt alleen om te eten. Uiteraard past daar wel een mooie buffetkast (yes please!!), maar verder niets waar ze van afgeleid of overprikkeld van kunnen raken. Een werkkamer met grote boekenkasten en een goed bureau. Een speelkamer, waar AL het speelgoed staat. Een snoezelruimte, waar ze zich terug kunnen trekken. Een logeerkamer, klaar voor een (onverwachte) logé. De deur blijft dicht als er niemand logeert, heb je geen omkijken meer naar, maar hij is er. Een mancave, waar Roy zijn zooi heeft (en houdt). Een wasruimte, waar je wasmachine en je droger staat, ruimte om was op te hangen, een goede plek (qua hoogte) om was op te vouwen, strijkplank/strijkbout (voor als ik er ooit aan wil beginnen). Zie je het al een beetje voor je?

De mogelijkheid dat Mason later zijn eigen woonruimte heeft
Als Mason niet zelfstandig kan gaan wonen wanneer hij volwassen is, willen we toch een woonruimte voor hem creëren in ons huis of op ons erf. Een eigen woonkamertje, eigen badkamer en wc, een klein keukentje, slaapkamer. Zo zelfstandig mogelijk, maar toch thuis.

Mocht het blijken dat Dustin ook niet zelfstandig kan gaan wonen, wat ik me nu (nog) echt niet kan voorstellen. Dan geldt dit uiteraard ook voor hem. Daarom moeten we dus genoeg ruimte hebben om dit alles (ooit) te kunnen realiseren.

Verklaar je me voor gek? Hmm ja waarschijnlijk terecht. Het zou jaaaren klussen zijn, al onze tijd, energie en geld erin pompen. Maar uiteindelijk… Wow.. Het zou zo geweldig zijn, voor ons, voor onze kinderen en voor onze kinderen later als cadeautje wanneer we er niet meer zijn. Maar Marco zong het jaren geleden al: “Dromen zijn bedrog”.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.