Van woningsdag tot baaldag

Dat je leven veranderd als je een kind krijgt, weet je van te voren. Dat je je een stuk meer moet aanpassen als je kind 2 krijgt, weet je ook van te voren. Je hoort het van andere moeders en vaders. Je ziet hoe dat gaat, maar je geeft er niet om. Dat hoort erbij, zelfopoffering. Je hebt em vast wel eens gehoord, ‘je krijgt er zoveel voor terug’. Als je kind zich anders ontwikkeld en daardoor anders gedraagt, ontkom je er niet aan, jezelf aanpassen, jezelf wegcijferen. Ik weet het, maar ik wilde gewoon bingo spelen.

De feestcommissie van ons hofje was met het idee gekomen om een buurtbingo te houden op koningsdag of door corona nu woningsdag. Iedereen die mee deed bracht een paar kleine cadeautjes op de hoek. Er werd versierd en boxen werden aangesloten. Polonaisemuziek zonder polonaise, want dat gaat niet in een 1,5 meter samenleving. Oom agent kwam ook even kijken, maar ging al snel tevreden weg. Veel mensen zaten op hun balkon ipv beneden bij of voor de tuin. Sommige zaten op hun parkeerplaats en weer andere in hun tuin.

We hadden een buurt bingo app aangemaakt, 24 mensen deden mee. De bedoeling was in eerste instantie dat je je bingo’s via de app zou doorgeven, ik ging er eigenlijk ook vanuit dat de nummers daarin zouden komen. Mocht ik dan een halve seconde afgeleid zijn, dan kan ik nog even terug kijken. Sowieso handig zo’n app, blijkbaar hadden we er een paar nieuwe buren bij gekregen. Na een korte voorstelronde hadden we nog een uur voor ‘de epische corona woningsdag buurtbingo’ begon.

De kids willen even op zolder… oke goed dan!

Mees is altijd zo enthousiast en als hij het leuk vind (wat vaak het geval is) raakt hij heel snel te enthousiast, en meestal te wild. Dat is een deel van zijn doseerprobleem. Beide jongens zijn aan het springen, klimmen, glijden en rollen op bed. Wij liggen aan de zijkanten zodat ze er niet uitvallen en iets breken. Mees was al snel overenthousiast, maar niet zo wild dat hij gevaarlijk voor z’n broertje werd. Voor de duidelijkheid: Mees kijkt dan niet meer wat hij doet, geeft kopstoten, voeten gaan alle kanten op, hij springt op je. Als hij zo is, is de kans groot dat Dustin een voet of iets anders tegen zich aankrijgt. Dat willen we natuurlijk voorkomen.

Ik voelde de bui al hangen, ik heb straks een overprikkeld kind ipv een gezellige buurtbingo. Omdat ze nu ook een soort met elkaar speelden en elkaar geen pijn deden wilde Roy ze nog wat langer laten spelen. Ik natuurlijk ergens ook, maar ik wilde hoe egoïstisch ook, gewoon bingo spelen. En als we wachten tot het fout gaat tussen de 2 draakjes en/of Mees is niet meer te bereiken, gaat de bingo voor mij niet door. Dustin dus naar bed voor zijn middagslaapje en Mees weer even rustig worden.

Het duurde even, maar kind 1 lag te ontprikkelen in z’n bed met de iPad, kind 2 lag te slapen. Hond was uitgelaten. De straat of ‘ons hofje’, zag er gezellig uit en de sfeer zat er goed in. Roy pakte een biertje en ik schonk voor mezelf een glas Pisang met fanta in. Jaja, dit is bij ons niet gebruikelijk, maar wij zijn klaar voor het feestje!

Ons balkon zit aan de kant van de kinderkamers. Omdat Dustin sliep gingen we via Mees zijn kamer. Pfoe wat een poeplucht. Hij vind het fijn om rustig in zijn bed te poepen. Uiteraard wel met een luier aan. Maar dit was niet helemaal goed gegaan, de poep zat overal. Zijn beddengoed moest eraf en zijn peuterdekentje met zijn favoriete punt moest ook in de was omdat er poep op zat. Oh shit, de bingo begint.

Ik zat klaar met mijn 3 bingo velletjes, Roy probeerde snel Mees te verschonen en zijn beddengoed eraf te halen. Door mijn AD(H)D vind ik het moeilijk om naar iets te luisteren als er ook andere geluiden zijn. En Mees maakte geluid. Maar ik deed mijn uiterste best en kon de bingo nog volgen. Wat leuk zeg zo, ik kon iedereen zien zitten en iedereen had plezier. Ik zou dat eigenlijk ook wel leuk vinden om in de feestcommissie te zitten.

Wat er nou daarna precies aan de hand was, geen idee, maar Mees wilde zijn bed niet meer in. Misschien omdat er geen beddengoed meer op zat of omdat zijn favoriete punt er niet meer lag? Hij bleef maar mekkeren, liep een beetje heen en weer. Gooide zijn slaapkamerdeur open en ook de deur van zijn broertjes kamer, die lag te slapen. Normaal is zijn balkondeur dicht, dus misschien dacht hij dat het Nationale OpenDeurenDag was ofzo? Daarna kwam hij toch weer het balkon op ‘Hey Guys!’ ‘Ga maar op je ipad kijken. Papa en mama doen een spelletje en als je praat kunnen we het niet horen’ Niet ingevulde tijd is kliertijd, I know, maar er is niets waar ik hem mee bezig kan houden waar ik niet zelf voor naast hem moet zitten.

Klaar om te winnen!

Na een paar nummers had ik gelukkig een verticale bingo. Blijkbaar waren er nog regels ook. Wisten wij veel, we spelen nooit bingo. Het buurkindje Mees had onterecht bingo geroepen en moest een liedje zingen. Ik was dus wat huiverig om vanaf het balkon ‘bingo’ te roepen, maar deed het toch, er stond een grote tafel vol met prijzen op me te wachten. Snel naar beneden, slippers aan, langs alle buurtjes lopen en mijn prijs uitzoeken. Zal ik iets voor de kinderen uitzoeken of voor mezelf? Doe voor jezelf, hoorde ik in mijn hoofd. Oh dit is wel een heel leuk slak-speel-disco-ding voor de jongens. Neee! Kies voor jezelf! Er staan mensen om me heen, de tijd dringt, kom op, maak een keuze. Oke, uhhhh, ik zag 2 (kleine) cactussen ingepakt, oke deze neem ik wel. Ik zou er pas later achterkomen dat het helemaal niet in ons huis past. Mega trots liep ik terug naar onze tuin en hield mijn prijs omhoog. Er van uitgaand dat mijn spelpartner op het balkon met spandoeken en toeters op me stond te wachten. Maar nee..

Dustin was inmiddels ook (eerder dan normaal) wakker geworden. Dus Roy probeerde de 2 draken te managen, die had helemaal geen tijd om me op te wachten. Hij probeerde met de kids op zolder te spelen, vinden ze fijn op het bed, en tussendoor via het zolderraam nog wat nummertjes weg te strepen. Het ging niet meer en hij stopte er mee. Logisch, maar ik baalde. Oke dan neem ik zijn 3 velletjes er wel bij. Ik bleef eerst op het balkon zitten, volop in de zon (zonder wind), maar voelde me al snel ongemakkelijk. Het gekrijs zal ook de bingo niet zijn ontgaan. En ik zat zo in het zicht, ik ga wel gewoon in de tuin zitten.

Weer beneden hoorde ik dat er een nieuwe ronde gespeeld zou worden, nieuwe bingo blaadjes. Dit keer zou het 1 velletje per persoon zijn. Nou 2 bingo velletjes kan ik wel handlen! Met Dusty op m’n arm ging ik ze bij de buuf halen. Dat we daarna weer terug de tuin ingingen was geen optie voor Draak Dustin. Toen huilen krijsen werd heb ik hem naar binnen gebracht en de schuifpui dichtgedaan. Snel weer terug, want de nieuwe ronde begint.

Ik deed echt mijn best om me af te sluiten, maar het lukte gewoon niet. Terwijl ik iedereen hoorde lachen en zingen in de straat, realiseerde ik me des te meer dat dit soort dingen gewoon niet meer te doen zijn voor ons. Ik had moeite om mijn tranen binnen te houden. Neem nog een slokje, lekker feestelijk, bleh het smaakte me niet meer. Focussen op de nummers. De lol was eraf. En Dustin, allemachtig, die was nog steeds aan het krijsen binnen. Boos ging ik naar binnen en zei dat Roy meer zijn best moest doen. Tegelijkertijd vroeg hij of ik niet kon stoppen om te helpen. Nee ik wil niet stoppen, ik wil dit niet opgeven, laat me nou alsjeblieft gewoon een spelletje spelen. Me even een normaal mens voelen.

Nadat ik Dustin’s speen en poppie van boven had gepakt, wat normaal niet de bedoeling is, maar please stop met krijsen, ging ik weer naar buiten. Mijn bui was inmiddels helemaal verstierd, geïrriteerd streepte ik nog een paar nummers weg. Ik moet nu accepteren dat het niet meer gaat, gewoon stoppen, het is maar bingo, niet het einde van de wereld toch? Ik baalde zo erg, was verdrietig, was boos. Een appje naar de buurtbingo app ‘Sorry mensen, het gaat niet meer met de kids, ik moet stoppen. Veel plezier nog!’. Ik voel gewoon dat er mensen zijn die het lezen en zullen denken ‘huh wij hebben toch ook kinderen en ons lukt het wel, zo moeilijk is het toch niet?’ Nou dat is het dus wel.

De buurvrouw appte dat ik langs kon komen met de kids, dan konden ze een speelgoedje uitzoeken. Ik dacht meteen aan m’n cactusjes. Blij dat ik meteen iets voor mezelf had gekozen, want een 2e bingo had er dus niet gekomen. Voor dat we gingen kwamen er nog een hoop frustratietranen uit. Niet om de bingo aan zich, ik houd niet eens van bingo, maar om dat dit mijn leven is en zal blijven. Nou hup, verman je! Ik nam Mees aan de hand, Roy nam Dusty op zijn arm. Alleen een paar huizen verderop voelde al als een flinke opgave, maar daar gingen we.

Mees zag overal mensen en ging zich achter me verstoppen. Meestal gaat dat gepaard met m’n broek half van m’n reet aftrekken of me laten struikelen. Nog een paar meter.. let’s go! De andere buurtkindjes waren er ook ineens, dus Mees werd weer enthousiast en liep de tuin in. Langs de boxen, waar ik geen rekening mee had gehouden. Met zijn handen op zijn oren liep hij door naar de enorme tafel vol met cadeautjes. Ook niet handig van me, achteraf, maar ik dacht dat het wel even zou kunnen. Snel iets uitzoeken en weer weg. Mason pakte al snel een bellenblaaszwaard en een liter bellenblaas. Voor beide pakte ik het slak-disco-ding wat ik eerder had gezien en Dustin had een Nijntje boekje. De buuf vroeg of ik iets leuks had en POEF, Mason was weg. Overal zitten buren die hem gezien moeten hebben, dus ik raakte niet echt in paniek, maar wilde wel meteen weg. Mason was terug naar huis gelopen. De mensen, de muziek, de andere buuf die door de microfoon praat, de tafel vol met spulletjes, het was allemaal veel te veel voor hem. Gelukkig wist hij nog de goede tuin in te lopen.

Waar we ook niet bij stil stonden was ‘onze’ hond. Je weet wel die we cadeau hebben gekregen omdat zijn baasje hem niet meer terug wilde. Een week daarvoor had ik al een aanvaring met de overburen over hun vreselijk irritante hond. Telkens laten ze hem los lopen, komt als een wilde, blaffend, laag op zijn poten op Bentley af zodra hij hem ziet. Bentley is alles behalve agressief, heeft in zijn 10 jarig bestaan nog nooit iemand of iets gebeten. Sterker nog met kauwspeeltjes/botten weet hij niet eens wat hij moet doen. Je kan door zijn bak heen roeren terwijl hij zit te eten. En als je hem een snoepje geeft pakt hij het zo voorzichtig uit je hand dat het best iets vlotter zou mogen. Maar met het hondje van de overburen is hij inmiddels aardig klaar. Vorige week liep dat hondje weer los en daagde hem uit, Bentley aan de lijn, maar schoot naar voren. Dus ik pakte het draad van de riem om hem sneller naar me toe te trekken. Met als gevolg blaren op mijn handen en ik heb de buurvrouw ‘een stom wijf’ en hun hond ‘een k*thond’ genoemd. Beide zijn niet onwaar, maar ik had het misschien beter niet kunnen zeggen.

Wij lopen terug naar huis. Ik liep voorop met de buit en Roy kwam erachteraan met Dustin op zijn arm. We moesten nog zo’n 10 meter en zien ineens Bentley op zijn dooie gemakkie de tuin uitlopen. Oh nee! Hij was niet in aanvalsmodus, maar liep wel linea recta op het buurhondje af. Ik rende naar Roy om Dustin te pakken, hij rende naar de buren en de honden. Het laatste wat ik zag was dat de eigenaresse haar hond aan de riem omhoog tilde, omdat ze waarschijnlijk dachten dat Bentley em nu echt zou pakken. Ik liep de tuin in, zette Dusty neer en riep Mees. Mees was in de woonkamer, totaal geen besef van wat er zojuist was gebeurd. Ik probeerde hem te vertellen dat hij altijd bij papa en mama moet blijven EN dat hij het hek niet open mag laten staan omdat Bentley dan weg loopt (dat doet tie niet, maar vond het zo raar om te zeggen dat de kans er anders in zat dat hij het buurhondje als snack naar binnen zou werken). Maar het had geen zin meer, hij was niet te bereiken. Zo stom van me, ik had dit moeten zien aankomen.

Roy gooide Bentley zo’n beetje de tuin in en ging terug naar de buren om zijn excuses aan te bieden. De vriend van hun dochter zei dat het kan gebeuren, dat er geen probleem is. Maar zo dacht de rest van het gezin er niet over. De helft stond met tranen in de ogen en hadden uit pure wanhoop een komkommer en ander eten naar Bentley gegooid, om hem weg te jagen. In eerste instantie dacht ik dat hij em wel een paar keer had gebeten, corrigerende hapjes. Maar dat was niet zo, hij ging wel tegen hem aan en wipte z’n kont een beetje omhoog of iets. Maar geen bloed, operaties of nog erger een dooie buurhond. Heel eerlijk gezegd, had ik dat laatste niet eens zo heel erg gevonden, want ik ben het beestje ook aardig zat. Maar omdat wij een Amerikaanse Stafford hebben, ookal is het een oude lieverd die nog geen vlieg kwaad doet, worden wij er wel op aan gekeken. Dat gezin met die onhandelbare kinderen en agressieve vechthond. Zo niet waar, maar tegelijkertijd snap ik ook dat ze zo’n beeld van ons krijgen op deze manier.

We gingen naar binnen, de schuifpui dicht en Roy wilde eigenlijk ook de gordijnen dicht doen. Ik wilde dit niet, dan lijken we helemaal zo schuldig. Ja het is onze fout, maar we kunnen niet 24/7 overal boven op zitten. Ik huilde en Roy ook, op zijn eigen manier, zonder tranen. Dit is zo niet het leven wat we ons hadden voorgesteld. We hebben het er gewoon maar mee te doen en dat doet pijn. Ik denk dat mensen dat niet genoeg beseffen. Je doet je uiterste best voor je kind, je wilt dat hij zich goed ontwikkeld, dat hij goed leert, dat hij het zo fijn mogelijk heeft en dat is behoorlijk pittig. Maar daarnaast heb je ook als ouder een stuk rouw. Verdriet omdat je moet accepteren dat het leven anders gaat zijn dan je van te voren samen zo romantisch had voorgesteld. En vaak gaat dat goed, maar soms zijn er momenten, in mijn geval met een stom potje buurtbingo, die je echt weer even een realitycheck geven.

Ik vind dat ik best goed omga met de nieuwe situatie, (eigenlijk niet nieuw, maar bevestigd is misschien beter) ik accepteer over het algemeen hoe het is, ik pas me aan. Daar verzet ik me ook niet tegen, ik weet dat dit MOET voor Mason en misschien ook voor Dustin, maar wat zou ik graag soms even een ‘normale’ moeder willen zijn. Voor mij zonder chaos en prikkelgevoeligheid van m’n AD(H)D en m’n kindjes gewoon lief, luisterend, rustig, spelend. Maar dat moet ik echt gaan loslaten. Het is wat het is.

Een gedachte over “Van woningsdag tot baaldag

  1. Pingback: Buurt BBQ | Sjantje's Blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.