Hoe ik een dagje dierenpark verpestte

Zoals altijd als ik ergens naar uitkijk of gewoon als er iets op de agenda staat, de spanning gaat opbouwen, ik krijg er steeds meer stress van. Zoveel stress dat ik niet meer ‘normaal’ kan doen. Ook als het mijn idee was of als ik het zelf geregeld heb. Ik kon hier altijd al moeilijk mee omgaan, maar gister bleek dat dit gewoon echt niet meer gaat. Ik voel me vreselijk over het feit dat ik door mijn nukken ervoor heb gezorgd dat het in ieder geval voor mijn man en zusje een rotdag was, maar het lukte me maar niet om me aan te passen. Met als resultaat dat ik genegeerd werd en me tussen al die mensen enorm alleen voelde en niets anders meer kon dan huilen.

Mijn zusje bleef een paar dagen bij ons slapen, mijn man was vrij, het is bijna Dustin’s 2e verjaardag (wat we niet kunnen vieren) dus ik dacht: ik hou Mason thuis en dan gaan we met zijn allen naar een dierenpark. Op een schooldag en corona maatregelen in het park, dus extra rustig, dacht ik.

Ik ben eerst parken gaan vergelijken. In mijn achterhoofd dat we op Mason’s verjaardag (2 weken na Dustin’s geboorte) in Artis waren, 2 jaar daarvoor in Blijdorp zijn geweest en tussendoor een paar keer in kleinere parken waren. Dus ik wilde nu van deze kans gebruik maken en naar een groter park gaan. Drie volwassenen, twee kinderen, moet lukken.

Mason heeft al een tijdje een auti-pas, nou is het voornamelijk belangrijk dat als hij bijvoorbeeld wegloopt dat mensen kunnen zien dat hij autistisch is en hoe ze hem het beste kunnen benaderen. Maar een erg fijne bijkomstigheid is dat er door NVA.nl ook voordeel aan zit bij uitjes. De ene keer is het binnenkomen via de uitgang, rijen vermijden, de andere keer is het voor de persoon met autisme of zijn/haar begeleider gratis entree. Ik vind het erg goed dat ze dat doen. Waar mensen niet bij stil staan die geen autistische mensen om hen heen hebben, is dat een uitje vaak een stuk korter is dan zonder autistische mensen. Je kan niet alles zien, sommige dingen gaan gewoon niet door teveel prikkels, en als het teveel wordt kan je beter naar huis gaan.

Het dierenpark waar ik voor had gekozen was Dierenpark Amersfoort. Ik belde om te checken hoe het zit met de auti-pas en kreeg meteen al te horen dat ze daar nu niet mee werken ivm corona maatregelen. Daar raakte ik flink geïrriteerd van. Toen ik er een klaagtweet over naar het dierenpark stuurde, kreeg ik een reactie van iemand anders: “Dus jij moet gratis binnen mogen, omdat je peuter autisme heeft? Wat een nonsens! Iedere ouder van een peuter moet gewoon betalen. Daarbij: ze kunnen jouw entreegeld goed gebruiken na de maanden van sluiting. Geen misbruik maken van mogelijkheden.” Hier raakte ik nog meer geïrriteerd van. Ten eerste ging het niet over mijn peuter, maar over mijn kleuter, dat terzijde. Ik vind niet dat ik misbruik maak van de situatie, ik heb de auti-pas nog geen 1 keer gebruikt (voor de duidelijkheid: de pas aanvragen kost ook geld). Uitjes vragen veel te veel van Mason, dus dat gaat gewoon niet meer. Juist nu dacht ik dat het zou kunnen, maar vind het dan niet het volledige entreegeld waard, omdat we geen volledige ervaring hebben van het dierenpark. Ik denk dat we niet eens een kwart hebben gezien, wat ons exclusief brandstof toch €100,- heeft gekost. Natuurlijk hebben zij het geld ook nodig door het hele corona gebeuren, maar het was in mijn beleving echt heel druk (wat het niet zou zijn) dus geloof me, ze cashen genoeg op zo’n dag.

Hoe dan ook, ik maakte me van tevoren al veel te veel zorgen om van alles. Hoewel ik juist dacht dat het door de corona maatregelen, autismevriendelijker zou zijn, was dat juist andersom. Je moest een aanvangstijd kiezen, heel logisch, anders komen er te veel mensen tegelijk binnen. Maar dat gaf druk, stress. We moesten ver rijden, meerdere dingen zaten tegen in het verkeer, we konden niet meer tanken en sigaretten halen onderweg, omdat we anders niet op tijd binnen zouden zijn. Eenmaal daar zagen we een belachelijk lange rij om binnen te komen. De parkeerplaats was enorm vol. Voelde nog meer stress opkomen. Hoe kan het nou zo druk zijn? Het is een schooldag, onder schooltijd. Geen vakantie. En door corona mogen er niet zoveel mensen in het park zijn en niet zoveel mensen tegelijk binnenkomen. Ben wel heel erg benieuwd voor welk aantal gekozen is. Al 400 mensen in het park, per aanvangstijd mogen er 100 nieuwe binnen?

Nog even een stukje terug, thuis moesten we natuurlijk allemaal douchen, aankleden, spullen inpakken, duowagen in de auto etc. Dat vraagt ook allemaal heel veel van mij, ondanks ik daar gewoon hulp bij krijg. Alleen al de tijdsdruk, ik kan niet meer normaal nadenken. Gelukkig pastte Roy zich perfect aan, we hebben hier meerdere gesprekken over gehad. Op zo’n moment heb ik zoveel stress dat als me een (normale) vraag gesteld word ik al kan ontploffen. Dat bedoel ik niet als dreigement, maar het is gewoon niet verstandig op zo’n moment. Je kan me dan beter even mijn gang laten gaan, ook al loop ik 100 keer op en neer naar boven. Liever niet tegen me praten, en zeker geen vragen stellen. Ik had een paniekerig gevoel, zweette extreem (waardoor ik in bh en string door het huis liep) en had geen overzicht meer. Ik denk dat ik wel een paar keer iets snauwerigs heb gezegd, maar een echte meltdown was er niet. Daar was ik heel blij mee! Tegen mijn zusje (die dit natuurlijk ook al vaker heeft gezien bij me) zei ik dat het straks wel beter zou gaan als ik in de auto zou zitten. Dan is het klaar, kan ik er niets meer aan veranderen. Ik voelde me schuldig, vooral naar haar. Dit is haar laatste dag bij ons en ik wilde juist dat we het allemaal leuk hebben. Ik wil niet zo’n stresskip zijn, maar ik kan me niet meer aanpassen. Hoe meer ik me probeer aan te passen, hoe meer ik het gevoel heb dat ik ga ontploffen.

Daar gaan we..

Eenmaal in de auto bleef ik zweten als een gek. Eerst ramen open, daarna airco vol gas. Ik had verwacht rustig te worden, maar dat gebeurde niet. Roy reed, Dustin zat in zijn autostoeltje op de passagiersstoel, Mees achterin rechts, midden m’n zusje en ik linksachter. Achteraf was dat waarschijnlijk ook iets too much. Ondanks mijn zusje als eigen voelt, houd ik erg van ruimte om me heen. Tegen elkaar aanzitten of in dit geval ook nog eens geplakt zitten, werkte dus niet mee. Normaal vind ik het ook fijn om met Mees een beetje frunniken, elkaars handen vasthouden, aaien in de auto, dat ging nu ook niet. Daarnaast wat voor mij de grootste trigger was, de muziek. Mijn man kan niet tegen stilte, zet vaak de tv aan gewoon als achtergrondgeluid. Dus nu ook muziek in de auto, en hard genoeg om ‘lekker’ mee te zingen, niet als zacht achtergronddeuntje. Eerlijk gezegd had ik het ook niet als zacht achtergronddeuntje kunnen hebben. Ik heb in mijn beleving een aantal keer gevraagd/aangegeven dat de muziek me echt te veel was. Maar dan kwam er weer een ander nummer en ging de muziek weer harder. Al snel vond m’n man me een zeur. Ik snap hem wel, maar tegelijkertijd probeer ik het zo normaal mogelijk aan te geven. Het was iets meer dan een uur rijden, in dit geval een heeeele lange rit.

In de rij raak ik weer gestrest. Roy is een stukje lopen met Dusty en ik heb de kaartjes, ben bang dat ze niet op tijd terug zijn. Eenmaal dichter bij de kassa raak ik erg geïrriteerd over het feit dat er in alle kassahokjes gewoon medewerkers zitten die je verder helpen. Door de maatregelen kon je niet bij de kassa je auti-pas laten zien, dus ging ik ervan uit dat er een apparaat zou staan die de tickets scant, wat niet het geval was. Nu snapte ik nog minder waarom de auti-pas nu niet kon worden gebruikt.

We lopen door, chaos, overal mensen. Ik zie een bord met dat de rookzones gesloten zijn ivm corona. Ook begrijpelijk, maar door de tijdsdruk en kids in de auto (waardoor er niet gerookt kon worden) had het wel HEEL erg fijn geweest als ik nu ons laatste sigaretje aan kon steken. Door het zitten en diep inhaleren word ik weer rustig. Eigenlijk zou gewoon rustig en diep ademhalen (mediteren) ook moeten werken, maar daar neem ik dan weer niet de tijd voor.

Ondanks er op de site van het dierenpark stond dat er een aangegeven route zou zijn en eenrichtingsverkeer (wat mij ideaal leek met oog op autisme), was het vanaf het begin van het park al onduidelijk. Je kon linksom of rechtsom, welke kant hoorden we dan te nemen? Er was een beer en Mees klom de trap op. Dit vond ik leuk. We konden de beer zien, mooie foto’s maken (al wilde de beer niet echt meewerken) en verder klimmen met op het eind een glijbaan. Ondanks Mees zijn enthousiasme voelde ik hem verstijven in de glijbaan. Toch iets te snel, iets te spannend, niet weten welke kant je opgaat of eruit gelanceerd wordt. Maar je kan niet alles van te voren uitstippelen en uitleggen, zeker niet bij een kind waar communicatie niet zijn sterkste kant is. Hij rende een paar keer terug, mocht niet meer de glijbaan op, waar je eraf komt. Hij raakte TE enthousiast. Hij kan dat niet goed doseren en binnen no time is hij overprikkeld. Ik gaf aan dat ik wilde dat alle 2 de kids in de kinderwagen zouden gaan zitten, omdat anders zowel de kids als ik binnen een kwartier klaar zouden zijn om naar huis te gaan. Voor Roy kwam dit over als dat ik Mason belemmer. Laat hem lekker rennen. Ik snap het, maar zo werkt dat niet voor hem. Hij verbruikt nu al zijn energie en dat vind ik zonde. Hij kan beter even zitten, we lopen/rijden naar wat de kids leuk vinden en dan kunnen ze daar lopen. Ik werd weer gezien als de zeikerd, de control freak. Voelde me zo machteloos, ik wil juist doen wat goed is.

Mason onder aan de glijbaan, het begin van overprikkeling..

Bij de stokstaartjes heb je een soort grotje waar je in kan. Uiteraard vinden kinderen dat leuk en zaten er meerdere kinderen in. Mason vond het ook fantastisch. Maar doordat er kindjes hard gingen praten, tegen schreeuwen aan, (wat flink door galmt) was ik op mijn hoede. Beter Mason er even uit en als de kindjes weg zijn kan hij ‘zijn ding’ doen. Wat ook weer werd gezien als dat hij niet mag lopen of spelen van mij. Dat mag hij juist wel, maar op een manier waarop ik denk dat hij zo min mogelijk prikkels krijgt zodat hij het zolang mogelijk vol kan houden.

Toch proberen “leuk” met de kinderen op de foto te gaan.. ik had beter moeten weten!

Rond 12 uur was ik er al helemaal klaar mee, zoals voorspelt. We waren er nog geen half uur en ik kon alleen maar denken aan hoe graag ik nu naar huis wil. We liepen zwijgend een stuk en gingen bij het apen eiland even zitten. Waar waren alle dieren trouwens? Roy probeerde iets aan Mason uit te leggen, wat Mason niet wilde. Zijn armen maken een kruis, dat doet hij vaker. Ik zei daarna tegen Mason dat hij alleen nog mocht lopen als hij rustig zou lopen (niet rennen). Oke, dat was een afspraak. Hij deed zo zijn best, maar telkens toch weer een stapje harder en daarna zag je ook weer dat hij zichzelf een soort probeerde in te houden. Liefje toch.

Als Mason aangeeft dat hij iets niet wil…. X

Al snel kwamen we bij een speeltuin, waar het ook erg druk was. Uiteraard net als in alle speeltuinen waren er gillende kinderen, ouders die overal hun spullen uitstallen. Ik trok het niet, maar Mason had zo te zien de tijd van zijn leven. Laat hem met zijn vader rennen en klimmen. Ik was ze al snel uit het oog verloren in de chaos. Ik bleef met mijn zusje en jongste draak achter. Ik besloot met Dustin ook een rondje te doen. Kom op, raap jezelf bij elkaar, doe het voor je kinderen. Dustin wilde ook naar boven lopen, wat voor mij alleen al praktisch onmogelijk had geweest met slippers aan en met hem zeker. Roy en Mason gingen dezelfde kant op. Even zwaaien en zeggen hoe goed hij het doet. Maar ik zag Mason strugglen. Hij gleed weg met zijn voeten, geen grip op dat rare ding. En wist niet hoe hij verder kon gaan. Ik vertelde Roy die er heel relaxed achter stond met een lolly dat hij Mason wel moet helpen. Niet zo zeer door het voor hem te doen/hem op te tillen, maar wel door te zeggen waar hij zich vast kan houden of waar hij zijn voet moet neerzetten. Ik raakte alweer veel te geïrriteerd. Waarom moet ik dit soort dingen uitleggen? Dustin en ik liepen verder tot ik Mason van de glijbaan hoorde gaan. Uit reactie ren ik meteen naar het uiteinde van de glijbaan. Waar Mason naar beneden schoot, met zijn hoofd tegen de zijrand van de glijbaan en op de rug van een ander kindje klapte. Roy daar achteraan. WTF?! Hoe kan het dat hij niet tussen je benen zit, dat je hem niet vasthoudt? Hoe kan het dat hij zo snel op de andere kindjes naar beneden gaat dat hij botst? Er zal vast een logische verklaring voor zijn, maar ik heb er op zo’n moment geen boodschap aan. Mijn man had daar juist geen boodschap aan en vond dat ik overdreef. Ik ben huilend teruggelopen. Mijn zusje ging nog even met Dustin in het zand lopen en ik bleef achter. Alleen maar lief dat ze dat deed met Dustin, maar ik voelde me zo alleen.

Toen Roy en Mason eenmaal terug waren en Mason natuurlijk absoluut niet weg wilde uit de speeltuin wilde ik nog snel naar de wc rennen. Ik kon eerst niet weg, omdat alle spullen in de kinderwagen lagen. Ik ren ernaartoe en gooi de deur open. Een mevrouw buiten zegt dat ze stond te wachten. Ik was er al niet helemaal meer en versprak me. Ik zei iets van ‘oh sorry, ik wist niet dat we binnen moesten wachten, of buiten moesten wachten, ik ga wel naar de gehandicapten wc, ik heb een autistische zoon’. De gehandicapten wc was op slot of in gebruik, niet open in ieder geval. Ik op hete kolen. De vrouw zei na een lange stilte ‘Ik vind het een raar excuus, maar ga maar voor’ ‘Nee laat maar, dat hoeft niet’. Ik wilde wachten, maar hoorde op dat moment Mason huilen. Ik rende weg, m’n kind heeft me nodig. Roy vroeg of ik nou al geplast had. Nee, laten we gaan. Ik liep met de kinderwagen voorop met Mason daarin. Roy liep achter met Dustin. Dustin liep zelf en niet aan de hand. Terwijl ik licht naar boven loop/rij voel ik heel slecht asfalt. Afgebrokkelde stukken, grof en dus absoluut niet fijn voor kleine knietjes. Ik draai me om en zeg ‘kijk uit dat hij niet ….’ Ik kon mijn zin niet eens afmaken, op dat moment viel hij en begon natuurlijk flink te huilen. Roy moest lachen, niet om dat dat gebeurde (legde hij later uit), maar door de timing. Wat op mij verkeerd over kwam. Ik nog een beetje pissiger. Ik til Dusty op, met zijn bebloede knie tegen mijn jurk draag ik hem verder naar boven en Mason duw ik met de kinderwagen. Ik snauw nog naar achter “Let nou toch eens op!”.

Dit was beter voor de kinderen. Mason zat, Dustin droeg ik, flink tempo erin totdat we weer ergens waren wat leuk was om te zien voor ze. Voor mij was dit niet beter, ik voelde dat ik echt elk moment kon ontploffen. Maar toch ging ik door. Bij een konijnenhol wilde Mason kijken. Ik maakte de afspraak met hem dat hij met papa erin mocht kijken en daarna weer in de kinderwagen kwam zitten. Dat vond hij goed. Papa ging met hem kijken, speels, rennend. Als je achter Mason aanrent, vind hij dat fantastisch, maar hij kijkt niet meer, wat ongelukken als gevolg heeft. Sowieso moet je ook niet te hard achter hem aanrennen, dan wordt tie beetje paniekerig, terwijl hij dat wel wil, kan hij dat niet aan. Snap je het nog? Dus ik roep nog “Voorzichtig, niet rennen!” Maar werd genegeerd. Eenmaal weer uit het konijnenhol, Mees weer in de kinderwagen wil ik door sjezen. Roy staat in de weg en ik zeg “aan de kant anders rij ik je aan”. Nadat ik het zei bedacht ik me dat dat heel raar is om te zeggen, niet aardig. Ik had beter kunnen vragen of hij aan de kant wilde gaan zodat ik weer op rap tempo door kan gaan met de kinderwagen, als ik langzaam rij wilt Mees eruit en is er weer drama. Maar iets op een normale manier zeggen was allang niet meer mogelijk helaas.

Mijn hoofd steeds rooier en rooier.. proberen te blijven lachen!

We kwamen bij het dino park. Eindelijk, daar zijn de kids gek op en dat maakt het voor mij dan ook weer leuker om daar te zijn. Ik geef een korte uitleg bij de minder interessante dino’s en sjees door naar de Brachiosaurus. Daar zie ik dat Mees zijn been en enkel geschaafd zijn. Ik weet dat het niet het einde van de wereld is, veel kinderen schaven dagelijks hun been, en Mees voelt zijn pijnprikkels niet altijd even goed dus zal het waarschijnlijk niet eens opgevallen zijn. Ik zie het en zeg het. “Mees zijn been is geschaafd” en wil eigenlijk uitleg. Ik werd nog steeds genegeerd en het maakte me boos. “Je geeft nu niet eens antwoord meer, zo kansloos” “Noem je mij kansloos?” was Roy zijn antwoord pissig. Nog snel een paar foto’s maken met de kinderen en door.

Bij een zandterrasje, bij de dino’s, kon je wat eten/drinken en/of een ijsje halen. Er stond een behooooorlijke rij (en dat was niet door de 1,5 meter samenleving), maar waren allemaal verhit dus konden het wel gebruiken. Roy heeft meer dan 20 minuten in de rij gestaan. Ik voelde me ongemakkelijk, wist dat ik niet leuk was, snapte dat niemand zin had in een gezellig praatje met me. M’n zusje gaf wel gewoon antwoord als ik iets vroeg, maar omdat ik me zo ongemakkelijk voelde werd ik alleen maar stiller. Omdat ik moest onthouden dat Demi water wilde (niet heel moeilijk), dat ik een cola en cornetto wilde en met Mees bij het ijsbord ging kijken om erachter te komen wat hij wilde hebben, was ik vergeten aan Roy door te geven wat Dustin wilde. Ondanks ik zei “een cornetto voor Mees en een cornetto voor mij”, dacht hij dat die voor Dustin was. Dust kreeg dus mijn ijsje, ik kreeg hem daarna even, maar ik gaf hem snel weer terug aan hem. Sorry dat ik je even vergeten was Dustin. Ik zei dat ik even naar de toilet ging en niemand reageerde. Ik zei het nogmaals, maar harder. Er kwam minimale reactie. Ik kan niet uitleggen hoeveel pijn het deed. Terwijl ik ze ook echt wel begreep. Ik ben niet nodig, als ik nu weg zou gaan zou niemand het door hebben.

We liepen eindelijk weer verder, ik kon alleen nog maar huilen. Er werd niet meer gepraat, er werd niet meer naar dieren gekeken (die sowieso echt verstopt leken te zijn). Ja hoor, daar was weer een speeltuin. Daar gingen Roy en Mees. Ik probeerde me niet druk te maken, om wat dan ook. Ik moest mijn mond houden, ik had al genoeg gezegd en de dag verstierd. Mijn zusje deed Dustin in een schommelzitje en ik zat er als een hoopje ellende bij. Toen Roy en Mees bij ons kwamen, werd HET (irritatie, prikkels?) weer erger, dus ben ik iets verderop op een bankje gaan totdat ik geroepen werd. Ik bleef maar huilen, schaamde me, want ik voelde soms dat mensen keken, maar ik kon het niet stoppen.

Eenmaal bij de auto zei mijn zusje dat ze graag naar Amersfoort Centraal wilde, dat was 4 minuten verderop. Het deed me enorm veel pijn om te zien hoe graag ze weg wilde. Ik snapte het volledig, kon het haar niet kwalijk nemen (alleen mezelf). Bij het station zocht ik naar woorden om te zeggen dat het me speet. Ik denk dat het niet echt over kwam. Er was net daarvoor een ongeluk gebeurd, dus op de borden verscheen dat meerdere treinen, waaronder die van haar niet zouden rijden. Terug naar de auto en op zoek naar het volgende station. Ik had medelijden met haar. Maar kon ook niets zeggen om het minder ongemakkelijk te maken.

Het werd Hilversum, iets van 30 minuten verderop. Ik wilde graag meelopen, ik wilde haar graag knuffelen en nogmaals sorry zeggen. Maar alles komt zo onhandig over op zo’n moment. Een echte knuffel was het niet, het werd meer een soort kus IN haar oor. Op mijn excuses kwam als antwoord “Ja, I know”. Ze is eerlijk, ze weet dat ik hier last van heb (ik ben altijd een stresskip geweest). Al ze zou zeggen “Het geeft niet” is dat niet waar, want het geeft juist wel, maar toch had ik het zo graag willen horen. En het liefst met een dikke vette knuffel.

De rest van de autorit werd ook niet gepraat en daar was ik eigenlijk wel blij om. Ik had weer ruimte (op de achterbank), ik zag tegen m’n Meessie aan, aan elkaars handen te friemelen. Telkens kwamen de tranen weer op en ik liet ze maar gewoon lopen. Thuis verbrak Roy de stilte: “Twee opties: 1) je laat de hond uit en gaat dan naar boven 2) ik laat de hond uit en als ik terug kom ga je naar boven. Ik kies voor optie 2, had al genoeg gelopen, ik wil niets meer. Ik nam een oxazepam om verder ontploffingsgevaar te minimaliseren. Toen hij terug was ben ik meteen naar boven gegaan en direct in slaap gevallen.

Om 21:30 uur, 4,5 uur later, maakte hij me wakker, we moesten praten. Ik wist dat hij gelijk had, maar ik had er weinig zin in. Hij zei dat vandaag niet goed ging en hij ook echt kon zien dat ik het niet meer trok. Ik kon me niet meer aanpassen, het was niet een beetje te veel, maar veel te veel. Hij zegt vaak tegen me “Doe gewoon normaal, pas je een keer aan”. Dit keer niet. Hij zei dat hij zag dat het ECHT NIET ging. Daar was ik blij om. Ja ik zeik overal over en wil als prinses behandeld worden blabla, maar ik kan hier niets aan doen. Ik probeer het aan te geven (wat Roy me al een lange tijd zegt om te doen), maar op een of andere manier kan ik me niet duidelijk maken en gaat het alsnog fout, flink fout.

Hij zei dat ik moet gaan accepteren dat het nou eenmaal zo is. Ik kan gewoon (veel) minder hebben dan andere mensen. Zo’n park vraagt niet alleen te veel van Mees, maar vraagt ook (met de voorbereidingen erbij) veel te veel van mij. Hij heeft gelijk en het woord ‘autisme’ blijft door mijn hoofd spoken. Ik kan het niet accepteren, ik wil het niet accepteren. Voor mijn zoon kan ik dat wel, hij is fantastisch hoe hij is. Maar voor mezelf wil ik dit niet, het voelt als falen. Ik heb me altijd ‘anders’ gevoeld en wil juist bewijzen dat ik dat niet ben. Niet omdat ik dat als iets slechts zou zien, maar omdat ik me ook goed wil voelen. Het gevoel wil hebben ik kan het wel, of ook, of even snel. Als ik accepteer dat ik ‘anders’ ben, dan moet ik toegeven dat ik het niet aankan, dat wil ik niet.

Inmiddels zijn we een paar dagen verder. Tussen mijn man en mij gaat alles goed. Tussen mijn zusje en mij gaat het ook goed. Ze waren niet boos op me (al voelde dat wel zo), ze wisten gewoon niet meer wat te doen of wat te zeggen. Veel gehuild en veel gepraat. Nu komt het moeilijkste gedeelte, hulp vragen bij PsQ/GGZ en zorgen dat ik nu wel de juiste behandeling krijg (ipv voor ADHD of depressies). Wish me luck.

4 gedachtes over “Hoe ik een dagje dierenpark verpestte

  1. Ik zou je aanraden om te gaan leren om wat meer dingen los te laten, lastig is dat voor een controlfreak maar uiteindelijk zal je dat wel meer rust geven en gaat het je echt positief resultaat opleveren.

    Is jou man bekend met jou diagnoses? Soms kreeg ik de indruk in het verhaal dat hij jou vooral niet begrijpt, en jij maar aan je lot overgelaten wordt als je last krijg van je overprikkelingen. En jij hiervan jezelf de schuld geeft en denkt dat het aan jou ligt, dit is totaal niet zo.

    • Dank je wel voor je reactie!

      Dat ik dingen moet gaan loslaten weet ik, en ook dat het rust zal geven, maar vind ik zo enorm lastig.

      Mijn man weet van de diagnoses ADD en later ADD/ADHD gecombineerde type. Maar door ons zoontje denken we dat ik verkeerde diagnose heb gekregen en dat het eigenlijk autisme is. Hij begrijpt het idd ook totaal niet. Maar ik merk sinds het dierenpark dat hij wel meer rekening houd en me in de gaten houd betreft overprikkeling.

      Liefs🌸

  2. Dag Sjantje,

    Vermoeiend is dat ja, de hele dag vooruit moeten denken voor je kinderen. Het is niet gek dat je dan breekt. Juist met ADD is dat een beroerde combinatie.
    Ik herken in je blog veel van de zware periode met twee jonge kinderen.
    Geloof me: het gaat langzaam beter. Wees niet te hard voor jezelf. En misschien is het in deze fase beter om dingen met één kind tegelijk te doen. Want met z’n vieren gezin zijn, dat is nu thuis al genoeg uitdaging.
    Hier ging man toen met de oudste een paar dagen weg en ik een poosje later met tweede zoon.
    Kies voor wat werkt, niet voor wat ‘hoort’.
    Sterkte!

  3. Pingback: Puzzelstukjes uitleg | Sjantje's Blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.