Geld- en psycholoogloos

De afgelopen weken, maanden gaan de dagen moeizamer dan ‘normaal’. Al weet ik eigenlijk niet welke periode ik in mijn leven als ‘normaal’ zou moeten aanwijzen. Soms zit er wel eens een dag tussen die nog net even moeizamer gaat. Maandag 27 juli 2020 bijvoorbeeld.

Onze kleine doerak Dustin slaapt nog steeds niet door en volgens mij gaat dat ook nooit meer gebeuren. Dus na een rommelige nacht zat ik om half 8 nog half slapend met Dustin op de bank. Mason wilde nog niet uit bed komen. Dat gebeurt wel vaker, ik zeg dan dat ik hem nog even laat liggen en hem over … minuten ophaal. Eigenlijk zou ik dat ook met de timetimer moeten doen. Maar hij gaat eigenlijk altijd de 2e keer wel mee. En zo niet, dan ben ik een beetje in zijn kast aan het rommelen, zijn nieuwsgierigheid wint het en dan komt tie er vanzelf uit. Maar vandaag had hij geen zin.

Als alles zo moeizaam gaat, is het dubbel k*t. Al zou ik nou wakker en scherp zijn dan gaat het al wat beter. Maar ik ben er ook nog niet helemaal, dat duurt wel even, draai op halve kracht. Dus iedere stap die we moeten maken, bijvoorbeeld luier verschonen kost extra tijd. Luier pakken, nadenken, billendoekjes pakken, nadenken. Mason zeggen dat ik zijn luier ga verschonen, Mason neerleggen, Mason geruststellen (indien nodig). Soms is het met verschonen en aankleden alsof hij dood is, helemaal slap, wel zwaar, dus niet altijd even handig. Niet meewerken, maar ook niet tegenwerken. Andere keren ben ik letterlijk aan het worstelen om een hoofd in een shirt te krijgen. Bedenk me ineens, broeken vind hij volgens mij niet zo lekker zitten. Thuis loopt hij vaak in t shirt en luier (met of zonder onderbroek), maar op school is een broek wel leuk.

Hij was zielig aan het huilen, niet op de overdreven aandachttrekkerij manier, maar op een verdrietige manier. Ik had zo met hem te doen. Hij wilde echt niet naar school, hij wilde weer terug naar bed. Hij vind school hartstikke leuk, maar het vraagt wel heel veel van hem. Ik vind het moeilijk om dan voet bij stuk te houden, maar deed het wel. Om hem uiteindelijk in beweging te krijgen heb ik de afspraak met hem gemaakt dat als hij nog zo moe zou zijn op school dat ik hem dan kom halen.

Tussendoor kwam Roy uit bed, die had late dienst en zie je dan normaal niet ’s ochtends. Hij bood aan om Dustin thuis te houden, scheelt mij een hoop. Maar doordat ik mega gestrest was, terwijl ik super geduldig voor de kinderen probeerde te blijven, snauwde ik hem af waardoor hij weer rechtsomkeer terug naar bed ging. Fijn. Dustin dus ook een schone luier en kleren aan. Daarna viel hij ook nog vol met zijn voorhoofd op de rand van de tafel. Arm kind. Natuurlijk even zitten en troosten, maar kost ook weer tijd en neemt weer een beetje extra uit mijn energiepotje.

Om 9 uur moet Mason op school zijn. Om 10 over 9 zaten we eindelijk in de auto. Mason nog steeds stilletjes verdrietig, tranen vielen van zijn wangen. Hij wilde nog steeds ‘slapen’. Ik vertelde hem weer dat als hij op school nog zo moe was dat de juf mij mag bellen en dan kom ik hem halen. Ik probeerde een beetje door te rijden. Normaal wil ik ook wel eens iets harder rijden op de Purmerenderweg (lees: boerenweggetje, als maar rechtdoor, hier en daar een tractor), maar dat feest ging dit keer niet door. Ze hadden delen afgezet, aan de zijkant de weg open, waren kabels of iets aan het leggen. Toen ik eenmaal de “grote weg” op reed, gaf ik even gas. Oke flink gas. Het zijn 3 banen. Op de 2 rechter banen reden auto’s en voorop een busje. Ik haat busjes, dan kan ik niet zien wat er daarvoor gebeurd. Ik haalde ze in om vervolgens helemaal naar rechts te gaan voor de afslag. Ik hoef dan echt nog maar zo’n klein stukje, ik denk niet eens een kilometer. Een politieagent op de motor kwam ineens van links en wees (in mijn beleving) boos naar mijn auto. *VOLG* stond achterop zijn motor.

Ik raakte lichtelijk in paniek, maar had mezelf nog onder controle. Ik volgde hem. Al was er rechts een parkeerplaats waar we makkelijk even konden staan, maar hij reed door. De rotonde op, waar ik ook op moet, en dan de 3e afslag voor Mason’s school. Hij ging voor de 4e om dezelfde kant terug te gaan. Dat gaf een error in mijn hoofd. Hij moet naar school, hij moet nu naar school. Het was al bijna half 10. En ze hebben me gezegd dat het niet erg is als hij wat later is, ze snappen dat het bij autistische kindjes niet zo soepel gaat, maar om half 10 begint het dagprogramma. Ik wil dat hij er natuurlijk gewoon om 9 uur is, maar zo niet, dan zeker om half 10. Dan kan hij meteen mee in het ritme en stoort hij de andere kindjes ook niet, die hebben het ook al moeilijk genoeg.

Ik volgde de agent en hij wees een plek aan op een grotere parkeerplaats. Ineens zag ik overal agenten. Allemaal met felgekleurde pakken, hoe heb ik ze niet kunnen zien? Ze waren echt overal. Er stonden er veel op de parkeerplaats bij andere mensen die net als ik de sjaak waren. Maar er stonden er ook een hoop op het kruispunt, bij verschillende palen, met hun laserding. En er reden er een aantal rond op de motor.

Een andere agent stond al op me te wachten, hij had donker haar. Hij zei dat ik mijn motor uit moest zetten en vanaf daar is het een beetje blurry. Ik weet wel dat ik mijn motor blijkbaar niet uitzette aangezien hij het nog een keer moest zeggen. Ik deed wel de auto op de parkeerstand, handrem erop, gordel los, bril af. Later raakte ik daar weer een beetje van in paniek, hoe kon mijn gordel ineens los? Die had ik toch wel gewoon om? Of heb ik hem al die tijd al los? Weer wat later toen ik het er met Roy over had, kon het niet anders dan dat ik mijn gordel gewoon om had. Hij piept als je gaat rijden, en gaat extreem hard piepen als je ook maar iets harder dan stapvoets gaat. Dus geloof me, die gordel draag ik altijd.

Hij vroeg om mijn rijbewijs. Shit, shit, shit. Ik had helemaal niets bij me. Ik was zo bezig met zo rustig mogelijk, zo geduldig mogelijk, maar toch zo snel mogelijk Mees in de auto krijgen dat ik niets aan mezelf had gedaan. Mijn haar stond alle kanten op, ik had mijn tanden niet gepoetst, ik had geen tas, geen portemonnee of iets waar ik me mee kon identificeren mee. Dat geloof je toch niet, op de enige dag dat ik mijn tas niet bij me heb wordt ik aangehouden. Ik raakte meer in paniek. Hij vroeg of de auto van mij was. Ik zei ja en toen toch nee, het is mijn auto, maar staat op Roy zijn naam. Ik vroeg of ik alsjeblieft eerst mijn zoontje naar school mocht brengen. Het is hier om de hoek. Hij zei dat dit maar even duurde. Tranen stroomden over mijn wangen. Ik zei dat hij autistisch is en het programma half 10 begint, dus hij moet daar nu naar toe. Hij zei dat hij gewoon zijn werk moest kunnen doen. En ja daar had hij natuurlijk ook wel gelijk in. En omdat ik niets bij me had was, ging het langzamer. Kon ik hem niet eens kwalijk nemen.

Hij zei dat ik 32 km per uur te hard had gereden. PANIEK, PANIEK. Wat betekend dit? Ben ik mijn rijbewijs kwijt? Ik probeerde na te denken, maar het lukte totaal niet. Hij zei iets van 80 km weg….bekeuring…officier van justitie…..advocaat…..misdrijf…… Ik had het niet meer, was volledig in paniek. Hij legde het nog een keer uit, maar ik kon niet meer luisteren. Hij vroeg of ik een reden had waarom ik zo hard reed. Ik had al gezegd dat Mees naar school moest. Maar hij zei ook iets over later met een advocaat. Dus vroeg hij nog een keer om te checken, of ik dat nu wilde doen of later. Ik weet nog dat ik vroeg wat daar het nut van was. Wat maakt het nou uit of ik het nu of later doe, het antwoord blijft hetzelfde. Ik weet eerlijk gezegd niet meer of hij daar antwoord op gegeven heeft, volgens mij niet. Toen ik zei dat ik het al had gezegd, zei hij “Je kan het ook terugnemen en later doen”. Ik snapte er niets meer van. Ik zei “Oke dan doe ik dat wel” Nee hier was ik niet de zelfverzekerde Sjantje die ik soms ook echt wel kan zijn. Snot kwam inmiddels echt overal vandaan. Ik wist me totaal geen houding te geven. Toen hij even wegliep, dacht ik, misschien moet ik uit de auto. Toen ik de deur open wilde maken, stond hij ineens weer naast me.

Dustin vroeg zachtjes “Mama? Mama?” Meer dan dat kan hij niet zeggen, maar de manier waarop hij het zegt is alleen als ik huil, alsof hij vraagt of het goed met me gaat. Poepie. Daardoor realiseerde ik me weer dat ik m’n kids in de auto had. Dustin stelde ik gerust. En daarna keek ik naar Mees, hij was rustig, niet meer aan het huilen. Hij zei meteen “Sorry mama”, arm kereltje. Ik heb geen idee of ik het goed begreep, dat hij zich schuldig voelt over de moeizame ochtend en dat er nu ook nog politie bij komt. Ik heb tegen hem gezegd dat hij geen sorry hoeft te zeggen, dit is allemaal niet zijn schuld, mama reed te hard en toen kwam de politie om te zeggen dat dat niet mag. In mijn beleving kan ik dat ook allemaal vrij normaal zeggen, rustig, op een manier dat hij het ook echt gelooft. Maar de werkelijkheid is dat mijn gezicht er niet zo best uit ziet op dat moment. Dus ik wist dit zou nog wel even blijven hangen bij hem.

De agent was nog steeds aan het zoeken naar mijn gegevens. Ik gaf hem mijn BSN, heb het minimaal 5x moeten opdreunen. Hij vroeg meerdere keren naar mijn naam. De laatste keer dat hij het vroeg realiseerde ik me dat het misschien ook handig is om m’n meisjesnaam te noemen. Ik zei weer iets over Mees zijn school, en hij zei dat het nog 5 minuutjes zou duren. Hij zou dus echt te laat te laat komen. Ik wilde de juf appen, maar wist niet wat ik moest sturen. Paniek, tranen, hoofd werkt niet mee, maar ook schaamte. Ik had al een berichtje gestuurd toen we net weggingen. Nu kwam er een achteraan “De politie is een bekeuring aan het uitschrijven, sorry, we zijn nog later.” Eigenlijk klopte dat niet, hij was niets aan het uitschrijven, het zou eerst naar de officier van justitie gaan en dan krijg ik iets thuis gestuurd. Maar ik kon niets beters bedenken.

Omdat ik nog steeds in paniek en overstuur was, het woord ‘advocaat’ wat maar door mijn hoofd bleef gaan. Ik snapte er niets meer van. Dus hakkelend, met snot en tranen, kwam er uit “Ik ben waarschijnlijk ook autistisch en ik snap het niet meer” Dit kwam eruit met nog een extra bak snot. Hij kwam dichterbij de auto staan, ik snapte niet zo goed waarom, maar ik zag nu niet de andere agenten en auto’s, dus opzich was het wel iets beter. Ik vroeg hem of ik nu een advocaat moest regelen? Hij zei dat ik dat nu niet hoefde te doen. Dat ik nu gewoon mijn zoontje naar school kon brengen. En dan vanzelf iets met de post kreeg. Oké. Dat ging ik doen.

Ik reed weg, nu konden mijn tranen de vrije loop. Omdat school zo dichtbij was, had ik (en mijn gezicht) dus ook niet echt tijd om bij te trekken. Zwaar overstuur, schokkend met mijn lichaam, waarschijnlijk allemaal vlekken in mijn gezicht stond ik daar met Mason en zijn rugtasje. Niet mijn beste moment, kan ik je zeggen. Gelukkig is het een school voor autisten, dus de juf gaf me geen aai of kneepje in mijn arm. Ze vroeg wel of ik even bij wilde komen in het speellokaal met een kopje koffie. Meerdere dingen vlogen door mijn hoofd, nee geen koffie, dan moet ik naar de wc, ik heb Dustin bij me, die zit in de auto, ik wil ook niet zitten, ik wil naar buiten, frisse lucht en een sigaret. Ze begreep het. We maakten nog de afspraak dat ik Mason bij blijvende vermoeidheid ophaal en ging terug naar de auto. Daar belde ik mijn bestie, die op het punt stond om met haar gezin en een overvolle auto op vakantie te gaan. Maar ze was er voor me, zorgde er voor dat ik weer wat rustiger werd, een beetje kon nadenken.

Thuis belde ik mijn vader. Ik had het idee dat er ‘vroeger’ (toen ik klein was) geen snelheidslimiet bestond, mijn vader had zijn eigen tempo. Hij was altijd snel geïrriteerd onderweg, snel boos op andere automobilisten en ik dook dan onder het dashboardkastje. Hij schreeuwen en wijzen. Ik schaamde me toen zo erg. En nu ben ik hem. Behalve dat ik dan niet zo boos aan het schreeuwen en wijzen ben. Oké heel soms doe ik dat ook. Hoe dan ook, normaal bel ik mijn vader nooit op als ik met iets zit. Zo’n band hebben wij niet. Maar in dit geval dacht ik dat hij vast een hoop boetes moet hebben gehad in zijn leven, dus dat hij de beste persoon zou zijn voor uitleg.

Hij zei dat de agent een pannenkoek was en dat ik helemaal geen advocaat hoefde te regelen. Omdat het boven de 30 km per uur is moet het via de officier van justitie, die gaat kijken of ik nog meer kruisjes achter mijn naam heb staan en hoe hoog de bekeuring gaat zijn. Hij eindigde met “Dan gewoon betalen en vroeger uit bed gaan voortaan”. Ik laat het maar gaan, hij heeft geen idee. Het is geen slecht persoon. Maar hij heeft geen enkel idee wat het inhoud om een kind klaar te maken voor school, laat staan een autistisch kind. Aan de ene kant vind ik dat het dan mijn taak is om hem te vertellen hoe het werkelijk gaat, maar dat heeft geen zin. Dan zou ik het moeten filmen en dat wordt dan al weer zo’n groot project. Dus deze keer, gezien de koppijn en dikke jankogen, koos ik ervoor om het te laten gaan.

Roy was er inmiddels bij en had een deel van het gesprek mee gekregen. Ik zei of schreeuwde dat ik zijn preek er niet bij kon hebben. Gelukkig liet hij dat ook snel los en schakelde naar uitleg en kalmeren. Het is dan zo moeilijk voor mij om het los te laten. Ik luister naar zijn woorden, ik weet dat hij gelijk heeft. Dit kan iedereen gebeuren. Het is maar geld. (pfffff heeeeeeel veel geld, maar toch) Er is niets aan de hand. Ik hoef geen advocaat te regelen. Ik kan het nu loslaten. Hij doet volgens mij precies wat goed is op zo’n moment, maar ik blijf er alsnog zo lang in hangen. Niet zo zeer in dat ik straks honderen euro’s moet betalen. Maar hoe alles ging, dat ik in de war raakte, wat er allemaal gezegd is, dat ik mezelf niet onder controle had, hoe ik op school stond en ga zo maar door.

Ik was wel weer gewoon rustig, maar eigenlijk al op voor de rest van de dag. Het was nog geen half 12. Roy bood aan dat ik alvast naar bed kon gaan, hij zou Dustin op bed leggen en daarna naar zijn werk gaan. Dat was fijn, dan kon ik ietsje langer liggen, dat had ik nu zeker nodig. Maar toen belde mijn psycholoog…

Omdat ik er een nog langer verhaal van heb gemaakt dan dat ik eigenlijk van te voren dacht, splits ik het toch maar in tweeën. Het gesprek met mijn psycholoog ging namelijk alles behalve soepel.

2 gedachtes over “Geld- en psycholoogloos

  1. Wat een heftig verhaal! Ik zie en voel wat er gebeurt wanneer je aangehouden wordt. Paniek en een soort waas in je hoofd overvalt je. Bah.
    En dan heb je ook nog dat nare gevoel dat zo lang blijft hangen… Zo herkenbaar, net als wat je bij mij schreef! Niet leuk om dit alles mee te maken, wel mooi dat je het kunt delen. Dank je wel!

    • Dank je wel voor je reactie Edo!
      Het is fijn om hierin samen te staan, omdat naast dat we onszelf afvragen of we ons aanstellen (wat niet zo is), heeeel veel andere mensen vinden dat we aanstellen/overdrijven. Waardoor een NT’er dus ook zo’n post als dit anders leest.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.