Middagslaapje

Er zijn maar weinig mensen die begrip hebben voor mensen die erg prikkelgevoelig zijn of dat nou van ADHD, ASS of ergens anders vandaan komt. Simpelweg omdat ze niet zelf zo in elkaar zitten. En ik denk hoe vaak je het ook zegt, dat het nooit echt begrepen gaat worden.

Ik ben altijd al een grote slaper geweest. Mijn vader, mijn moeder en Mason ook. Sinds kort zie ik daar een verband. Net als bij baby’s, die verwerken hun prikkels ook in hun slaap. Doordat ik lang depressief ben geweest voor ik een relatie met Roy kreeg, had ik geen werk en kon ik slapen wanneer ik wilde. Dat was niet goed, mijn dag/nachtritme was helemaal van het padje. Veel dagen werd ik einde van de middag wakker, ging ik snel wat eten halen, tot ‘s nachts achter de laptop en weer slapen. Hierdoor heb ik jaren weggegooid van mijn leven. Jaren waar ik juist had kunnen shinen. Maar tegelijkertijd, omdat mijn leven zo voorspelbaar was, was het wel zeer autismevriendelijk.

Toen Roy en ik een relatie kregen werkte hij ookal bij het bedrijf waar hij nu inmiddels bijna 15 jaar werkt. Altijd geopend, dus ze werken in ploegendiensten. De ene keer is hij heel vroeg weg, de andere keer pas ’s middags en dan weer een nachtdienst. Voor de duidelijkheid; dus ook in de weekenden en op feestdagen. Ik sliep met zijn ritme mee en als hij op werk was sliep ik ook regelmatig. Toen Mason er was sliep ik met zijn slaapjes mee. Hij heeft tot 3,5 jaar een middagslaapje gehad dus daar was deze mama erg blij mee. En ‘s avonds gewoon weer 19:30 naar bed en 7:30 of later wakker. Voordat ik zwanger was van Dustin realiseerde ik me dat het zwaar zou gaan worden met nog een kleintje erbij. Minder tijd om bij te komen. Ik wist niet waarom ik het nodig had, waardoor het kwam. Ik was gewoon enorm moe en had het veel zwaarder als ik m’n slaapje oversloeg.

Inmiddels is Dustin 2 jaar en hij slaapt al 2 jaar verschrikkelijk slecht. Wordt iedere nacht meerdere keren wakker. Zijn middagslaapje wordt tie ook wakker terwijl het overduidelijk is dat hij nog moet en wil slapen. Dit doet mijn slaap en tijd om bij te komen geen goed.

Uiteraard heeft iedereen een mening over een middagslaapje. Waarschijnlijk ik ook als ik niet in deze situatie had gezeten. In de tijd die ik slaap zou ik kunnen schoonmaken, het avondeten kunnen voorbereiden, de dingen regelen waar ik niet aan toe kom als de kinderen rondlopen. Genoeg opmerkingen heb ik al gehad van mijn man, moeder en vriendinnen door de jaren heen. Daardoor ging ik me schuldig voelen, maar ik had het niet minder nodig. Soms bleef ik ook wakker, de ene keer omdat er een afspraak ingepland was, de andere keer omdat ik iets af wilde maken. Soms ook omdat ik me toch een beetje schuldig voelde. Niet iedereen heeft deze mogelijkheid. Maar meestal baalde ik later dat ik niet m’n kans had gepakt en was gaan liggen.

Voor veel andere mensen en zelfs mijn man denkt vaak dat je dan ‘lekker tijd voor jezelf’ hebt. Ja feitelijk is het tijd voor jezelf. Maar omdat het moet, niet omdat ik het wil. Tuurlijk is het fijn om op een regenachtige dag lekker onder je deken te kruipen. Maar als je eindelijk een zomerse dag hebt, je de hele ochtend hebt gerend voor kinderen en afspraken, wil je ‘s middags het liefst ook nog even van het mooie weer genieten. Maar dat gaat dan niet. Of wanneer er een hittegolf (van 13! dagen) is en je op zolder slaapt. Of wanneer je nog zoveel wilt doen, maar alles gaat moeizaam en geeft storing.

En als ik te lang door loop, door blijf “bikkelen”, blijf aanpassen. Doen alsof het geluid niet overweldigend is, doen alsof de lichten niet mijn gezicht laat samenknijpen, doen alsof ik geen mega druk hoofd heb, doen alsof ik het wel gezellig vind, doen alsof ik wil praten, doen alsof ik naast mezelf (wat al erg genoeg is) ook nog voor andere mensen dingen wil doen.. Tuurlijk joh. Dat is wat “normaal” is. Ook al ben ik niet normaal, men verwacht wel dat ik me zo gedraag.

En als het dan niet meer lukt, er gebeurd een klein dingetje bijvoorbeeld mijn man en zoon vragen beide tegelijk iets aan me, dan ontplof ik. Wat lijkt op een enorme driftbui van een peuter. Maar wat eigenlijk een flinke kortsluiting is in mijn hoofd.

Dan ga ik naar boven, naar bed. Ik moet sowieso altijd veel huilen. Als ik op dit punt zit heb ik meestal al hoofdpijn en het huilen helpt daar niet bij. Ik ben zo overstuur en aan het schokken met mijn ademhaling dat ik verder niets anders kan dan wachten tot het minder wordt. Zodra het minder wordt en ik weer wat rustiger ben, kan ik alsnog niets. Deze fase zou voor veel andere mensen het moment zijn om weer iets te doen. Even tv kijken, stukje wandelen, een spelletje op de telefoon spelen, even wat afleiding. Maar hoewel ik stil (in foetushouding) lig en er bijna geen geluid meer van me af komt is het zo ongelooflijk druk in mijn hoofd dat ik niets anders kan dan het uit laten razen.

Een aantal maanden geleden of in ieder geval een jaar geleden als het te druk in mijn hoofd was, kon ik gaan liggen (met het rolluik dicht, helemaal donker) een simpel spelletje op mijn telefoon doen en daar werd ik rustig van. Afleiding. Niets anders dan denken aan welke volgende zet ik ga zetten in Candy Crush. Maar nu niet meer, ik kan het er niet meer bij hebben. Geluid staat sowieso uit. Ik heb het licht van m’n telefoon op minimaal. Ik kan niets behalve voor me uit staren totdat ik rustig genoeg ben in m’n hoofd. Daarna val ik meestal in slaap.

Sleep is the best meditation

Dalai Lama

Van de week was weer zo’n moment waar ik baalde dat ik naar boven moest. Vanaf opstaan ging alles al moeizamer, ik moet langer over dingen nadenken, dingen die normaal vanzelfsprekend gaan moet ik nu bewust doen. Alles kost extra energie. Daarnaast was het al een periode die meer van mij vroeg door alle veranderingen en structuur waar ik niet aan kan ontsnappen.

Het middagdutje, waar ik zo naar uit keek, wat ik zo nodig had om op te laden. Dustin werd wakker, waarschijnlijk met buikpijn (obstipatie) en kreeg ik niet meer in slaap. Ik had dus maar een half uur en dat is niet genoeg. Ik weet niet hoelang wel genoeg is, hangt ook af of je een punthoofd hebt of echt flink overprikkeld bent. Maar ik weet wel dat een half uurtje niet genoeg is.

Ik had, toen ik het eerder die week wel nog trok, enthousiast plannen gemaakt over een vaste dag vis eten. Het halen en maken zou voor mijn rekening zijn. Maar toen het eenmaal zo ver was kon ik me er niet eens toe zetten om het te halen. Ik baalde van mezelf. Gefaald. Ik probeerde vol te houden. Nog een paar uurtjes en dan is het kinderbedtijd, dan kan ik op de bank liggen.

M’n man stelde na het eten voor om nog even door het parkje te wandelen. Dat doen we nooit. Mason is er al snel klaar mee en die loopt dan niet meer. En Dustin heeft korte pootjes. Ik wilde de duowagen uit de auto. Hij stelde Dustin’s fietsje voor en de buggy. Ik had steeds minder zin. Ik wil eigenlijk sowieso al niet. Maar hij heeft gelijk, het is nog mooi weer, het is goed voor de kids. Oke ik won, duowagen. Flinke organisatie (die m’n man op zich nam) maar er zaten 2 kindjes in de wagen.

In dit geval goed dat ik mijn zin kreeg. Zo kwamen we er achter dat een van de banden lek is. Anders had ik daar achter gekomen op de parkeerplaats van de Jaarbeurs voor een dagje World of Dino’s. Dat had mij dan weer helemaal kunnen ontregelen.

Daar gaan we, zweet staat al op m’n rug

Iedere stap kostte moeite. Ik vond het leuk, maar had snel door dat ik beter niet had kunnen gaan. Hoe vrolijk en leuk m’n man ook aan het doen was, ik voelde me steeds geïrriteerder worden. M’n zonnebril is niet donker genoeg. Geluiden, geen koptelefoon mee genomen. Ik was moe, had het warm. Overal hondjes waar Bentley kennis mee wilde maken. Geen zin in sociaal gedoe. Onhandig met die grote kar langs hondjes door gras. Ik moet hier weg.

Ik liep verder, omdat ik dacht dat we gewoon een rondje zouden doen. Maar m’n man had de smaak te pakken en wilde nog wel even door. Ik moet hier weg. Toen we net voorbij ons huis liepen om de andere kant op te gaan vroeg ik toch of het oke was als ik naar huis zou gaan. Ik hoef geen toestemming te vragen, maar wil wel goedkeuring, anders zit het me dwars. Hij zei natuurlijk dat dat goed is, maar dat hij niet begreep waarom ik nu alweer zo moe was. Hij kon toch ook niet tussen de middag gaan slapen, terwijl hij veel eerder opstaat en er al een werkdag op heeft zitten.

Toen we de kinderen in bed gingen leggen knapte ik. Het zat er dik aan te komen. Niet alleen heb ik weken eerder gewaarschuwd voor deze week. Ik wist dat ik hier even door heen moest, maar dat het wel pittig zou worden. Maar ook meerdere keren die dag heb ik aangegeven dat ik aan het strugglen was om de dag door te komen. Ik heb zelfs grappend aan mijn man gevraagd hoe vaak ik het vandaag nog moest zeggen voor hij het van me aanneemt dat het echt zo is (ookal is het niet logisch of niet normaal).

Terwijl hij de kids verder afrond en ik op bed lig met een wervelstorm door mijn hoofd, baal ik. Ik baal dat ik het niet zoals een ander vol kan houden gedurende de dag. Ik baal dat als zo mijn man lekker kan relaxen, ik hier nog steeds in het donker voor me uit lig te staren. Het is omdat het moet, niet omdat ik het wil.

Gelukkig kon ik nu met ongeveer een uurtje wel weer naar beneden. Als de kinderen op bed liggen, hoef ik een stuk minder aan te kunnen. Naar beneden en meteen op de bank, liggen en Netflixen. Voor mijn man ook niet leuk, niet gezellig. Maar voor mij fijn en voorspelbaar. Ik wil niet ook nog eens bedenken welke film we eventueel kunnen kijken of spel we kunnen spelen. Ik kan gewoon niet meer aan, het is wat het is.

Ik kijk uit naar de tijd dat ik weer meer aan kan, maar voor nu geef ik me er aan over. Ik probeer naar mijn lichaam te luisteren (met hulp van Roy). Dat zou juist aangemoedigd moeten worden in plaats van dat je de tekenen negeert en ver over je grenzen blijft gaan, omdat de samenleving dat verlangt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.