Hulp is onderweg

Ben het zo zat. Zat om me zo te voelen, zat om overal in te falen en zat om alles waar ik in faal nog eens (een paar keer) op m’n bordje te krijgen.

De laatste jaren dacht ik dat er geen hulp meer voor mij was. De hulp die ik kreeg paste niet. M’n man stelde (nog steeds trouwens) het zeer op prijs dat ik verander en ik bleef zeggen dat “ik ben wie ik ben”. We kwamen niet verder, het ging allemaal maar slechter.

Maar nu komt er hulp, een begeleider gespecialiseerd in autisme. Dit keer niet voor de kids, maar voor mij. Zo ver ik heb begrepen gaat diegene mij begeleiden tot ik weer meer aankan, tot ik meer van mezelf begrijp, mezelf beter inschat, beter mijn energie leer doseren enzovoort. Ik blijf bij mezelf, “ik ben wie ik ben”, maar wil wel leren hoe ik dingen beter kan doen en dus verander. En momenteel zijn er heel wat dingen die beter kunnen. Ik heb alleen een andere aanpak nodig.

Ik kijk er naar uit dat ik straks (over een tijdje, ooit) voor m’n gezin kan koken zonder gestresst te raken en dat er uiteindelijk alsnog iemand niet mee eet. Ik kijk er naar uit om straks weer dingen met beide jongens te ondernemen, waar ik nu al in de stress raak als ik met 1 vd 2 weg ga. Ik kijk er naar uit om straks weer te kunnen genieten, ik ben nu alleen maar moe en ellendig.

Tot die tijd faal ik in alles. In een goede vrouw, dochter, vriendin, zus zijn. En het allerergste ik faal zelfs in een goede moeder zijn. Als het ene dingetje goed gaat, gaat er iets anders weer fout en dan stort het kaartenhuis (ik) weer in. Het aller aller belangrijkste was en is voor mij het ouderschap, in mijn geval moeder zijn van twee fantastische en prachtige jongens. Maar ik kan ze nu niet geven wat ik ze hoor te geven. Ik kan ze niet alle structuur bieden die ze nodig hebben, ik doe hier en daar wel m’n best, maar het rammelt aan alle kanten. Zoals dat ik niet kook. Of omdat ik zo moe ben en veel slaap er minder voor ze kan zijn. Of dat ze me af en toe zien huilen. Ik wil niet zo’n moeder zijn. Ik wil een sterke moeder zijn, waar m’n jongens later trots op zijn. Die naar me toe komen omdat ze weten dat ik ze zal en kan helpen. Die respect voor me hebben en me dankbaar zijn voor hoe ik ze heb opgevoed.

Ik kan dus niet wachten, maar alsjeblieft, laat het een goede begeleider zijn. Als ik zie dat de verandering werkt verander ik wel. Ik zit gewoon vast.

2 gedachtes over “Hulp is onderweg

  1. Wat beschrijf je dit mooi, ik voel gewoon je frustraties.

    Ik heb geen ervaring met autisme, dus misschien stel ik nu wel iets heel stoms (en als dat zo is: sorry daarvoor!), maar ik heb wél ervaring met veranderen en dat is echt ALTIJD moeilijk! Het feit dat je inziet dat je je huidige situatie anders wilt inkleuren maakt echter al dat je niet faalt als moeder. Echt niet. Een falende moeder zou namelijk nergens moeite voor doen.

    Wees niet te streng voor jezelf! Dan doen wij vrouwen sowieso al snel, maar je bent een werk in uitvoering. Je komt er wel, elke dag een stapje.

    En ik duim met je mee dat je begeleider een goede is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.