Dag 1 Midweek Limburg

Voor wie het heeft gemist, ik ben voor het eerst, alleen, zonder kinderen een midweek weg. En niet Centerparcs de Eemhof, lekker dichtbij, maar in een Roompot huisje heeeeelemaal in Limburg. Dit had ik expres zo geboekt, maar daar kreeg ik afgelopen dagen toch soms twijfels over.

Vakantiestress is iets wat ik denk ik altijd heb gehad. Alles is dan anders, dat vind ik heel leuk, maar tegelijkertijd ook spannend. Ik ben in m’n puberteit een paar jaar met m’n tante Babette en haar gezin mee op vakantie geweest. Weken van te voren ging ik al lijstjes maken, koffer/tassen klaarzetten. Als ik iets had gekocht voor op vakantie, ging het nieuw m’n koffer in en mocht het absoluut niet gebruikt worden voor die tijd. Zo had ik altijd veel te veel spullen mee, maar ik was wel voorbereid. Dat gaf rust. Ook niet helemaal waar eigenlijk, want ik vond het alsnog altijd super spannend om op vakantie te gaan.

De keren dat Roy en ik op vakantie zijn geweest ben ik degene die alles boekt en regelt. Zo heb ik controle, weet ik alles. Dat vind ik fijn. En ook dan komen de lijstjes weer, spullen kopen voor vakantie en verspreid door het huis bergjes spullen voor op vakantie klaarleggen. Dit keer ging dat even anders..

Omdat ik momenteel standaard overprikkeld en depressief ben was eigenlijk het boeken me al teveel. Ik wist welke week ik wilde gaan, de rest maakte me eigenlijk niet. Ik moet er gewoon even uit. Een kelder is prima. Al zou een bed toch wel fijn zijn, omdat ik van plan ben om veeeeeel te slapen. Het maakte me niet uit in wat of van wat ik zou zitten, gewoon lekker goedkoop. Maar je moet toch ergens beginnen met zoeken.

Roompot site. Zoeken naar aanbiedingen. Na een tijdje scrollen, waar ik af en toe weer even afgeleid ben of begin te staren, heb ik 2 parken gevonden. In het ene park een vrijstaand chalet, maar heel erg karig en op het mooiere park (dit park) een schakelwoning. Keuzes maken, iets waar ik heel erg slecht in ben, dus na weer een tijdje denken, staren, twijfelen sluit ik mijn laptop. Zo doe ik dit nog een paar keer, tot het anderhalve week voor vandaag was. Bizar genoeg, was Roy degene die er op aan drong dat ik ging boeken. En die stress had ik deels zelf ook, zometeen zijn de prijzen ineens sky high en gaat het hele feest niet door. Maar de knoop, of uh de drempel van de knoop doorhakken is te groot (of te hoog). Snap je em? Ik gaf dat aan (dat vind ik moeilijk) en vroeg of hij met me mee wilde kijken (hulp vragen vind ik ook moeilijk). Het was duidelijk dat hij er geen zin in had, wat mij dan weer een rotgevoel geeft, maar hij deed het gelukkig wel.

Twee parken, twee verblijven. Roy keek er naar en vond het wel heel erg karig. Ik legde hem uit dat ik niet veel nodig heb. In ieder geval een bed, nou dat hebben alle verblijven gelukkig. De chalet vond hij niets, dat was vergelijkbaar met de binnenkant van een camper. Nee er was niets van luxe, niet eens een normale bank of stoel, maar wel vrijstaand in het bos. Dat leek mij fijn, geen buren, geen geluiden van mensen. Vogels enzo is prima, al hoewel ik dat als ik overprikkeld ben ook echt niet kan hebben. Maar geluiden die mensen maken, keukendeurtjes dichtgooien, stoelen over de grond schuiven, een balletje wat telkens tegen de muur wordt gegooid. Oh man, maak me gek. Dat kan mij echt van 0 naar 150 krijgen, vooral als ik juist speciaal voor mijn rust kom. Het andere huisje, heb je net even wat meer ruimte, maar dus wel een schakelwoning met kans op buren. Er stond een mini tv’tje, iets waar Roy nooit mee akkoord zou gaan als we op vakantie zijn, want hey er moet wel tv gekeken worden. Hij zei daar iets over. Ik legde hem weer uit dat ik toch geen tv ga kijken. Toch vond hij het allemaal toch wat te minimalistisch. Ik kon best een prijsklasse omhoog. En misschien anders Centerparcs. Ik kreeg even spijt dat ik dit samen met Roy ging doen. M’n hoofd vulde zich heel snel met vragen, dingen waar ik me druk om ging maken, wat ik eigenlijk niet wilde, maar niet durfde te zeggen. Met pijn en moeite gaf ik dat aan. Ik wil geen groter huisje met boven een slaapkamer, ik wil gelijkvloers, dat is beter voor m’n rug. Ik wil geen duurder huisje want dat gaat van mijn budget af. Ik wil eigenlijk gewoon nog steeds 1 van de 2 die ik liet zien, maar kan nog steeds geen keuze maken.

We kiezen voor het geschakelde vakantiehuisje in Limburg. Met een voorkeurslocatie, rustig gelegen. En extra betaald om het huisje uit te kiezen, waar nog niemand anders zat. Please laat me alleen op dat blok zitten, please!

Maar toen moest ik nog inpakken.. en (weer) met 2 kinderen 2 volledige weken thuis zitten is dan niet ideaal. Ik heb al zo weinig energie en Roy moest gewoon werken. Door dat ik geen 5 minuten zonder kinderen ben (en mét energie) kon ik ook geen overzicht krijgen. Het was veel te druk in mijn hoofd (en in huis). Deze week was daardoor pittig. Ik heb Roy uitgelegd dat ik er op deze manier steeds meer tegen op ga zien. Ik weet dat dat ondankbaar overkomt, maar zo bedoel ik dat niet, of misschien is dat gewoon goedpraten. Als ik niet goed voorbereid ben, de helft vergeet, gestresst daar heen ga, ga ik me in het huisje niet prettig voelen. Ik wil het graag alleen kunnen, maar ik heb hulp nodig. Zo kreeg ik hier en daar hulp wat er voor zorgde dat ik toch goedvoorbereid vandaag op pad kon gaan. Vriendin gaf tips, zusje gaf inpaklijst (aangepast aan mij, love that girl!) en Roy hielp me met kleine dingen waar ik in vast liep in m’n hoofd. Dat zijn dingen die eigenlijk niet echt belangrijk zijn, maar voor mij wel heel erg belangrijk zijn. Vastlopers waardoor ik niet verder kan. Moet ik m’n paspoort (heb geen ID) mee? Wat als het internet van het huisje nou super kut is en ik alleen maar op m’n laptop wil? Is m’n bandenspanning wel goed? En ga zo maar door.

12 april

Dustin begon al lekker vroeg met ‘mama’ roepen. Paar keer kunnen sussen en weer in slaap gevallen. Wakker. Roy wilt gaan douchen en ik roep Mees lekker bij me in bed, even samen knuffelen. Maar we schrikken allemaal dat het al 8:10 uur is, dus snel naar beneden en de jongens aankleden. Ik weet niet goed wat ik moet zeggen. Ik wil er geen drama van maken voor die jongens, maar man wat ga ik die kleine huftertjes missen. Roy zou Dustin naar school brengen en ik Mason. Wat betekend dat ik thuis al gedag moest zeggen tegen Dustin. Slik, we zijn ineens op dat moment. Hij verteld nog even trots dat hij zijn jas, tas en schoenen heeft, en naar school gaat. Wat een lekker ventje is het toch. “Oke veel plezier kerel, hou van jou” “Dag” En daar kwamen de tranen. Dat lieve stemmetje “Dag” (met een hele duidelijke g).

Volgende kind: in de auto vertel ik hem dat ik naar Limburg ga. Hij echoot een paar keer “Limburg”. En zei daarna dat hij ook wilde “Limburgen”. “Limburg is een plek om naar toe te gaan. Jij gaat naar school om te leren, mama gaat naar Limburg om te slapen.” Ik hoop maar dat hij het toch een beetje begrijpt. Vond het heel moeilijk wat ik tegen hem zou zeggen. Ik wil open zijn, ik wil niet liegen, maar ik moet het niet te moeilijk maken. Of eigenlijk moet ik het zelfs heel simpel maken, wat het nog lastiger maakt. Hij was oké, maar ik had geen idee of mijn boodschap aan was gekomen. Op school vertelde ik dat de juf ook. Ze houden em daar gelukkig ook goed in de gaten. We hebben het getroffen met die school (die eigenlijk geen school is). Dus dat vertrouwde ik gelukkig wel. Ik vertelde hem dat zijn beste vriend er ook was en hij had zin om te gaan. Daar ging hij en daar kwamen de tranen.

Nog wat laatste boodschapjes halen. In de auto moest ik best wel even huilen, dus zie er dan helemaal tegenop om mensen onder ogen te komen bijvoorbeeld in een winkel. Op de parkeerplaats zag ik Roy’s auto, snapte er niets van. De lidl in en wazig naar pakken thee kijken. Zie ik ineens een hele knappe verschijning de winkel binnenlopen MET mondkapje. En het was nog mijn vent ook!! Dat was even heel vreemd, zo zie ik Roy nooit, mét mondkapje. Ik denk dat ik hem daardoor niet direct herkende. Afgeleid, gestresst. Jezus wat was ik blij dat hij daar was, ik had heel hard een knuffel nodig en natuurlijk daar kwamen de tranen weer.

Om 12 uur was het dan echt zover. Het moment om te gaan. Voor hem om Dustin van school te halen en voor mij om naar het vakantiehuisje te vluchten. Ik voelde me even zo rot. Ik weet dat dit is waar ik om vroeg, dat dit is wat ik nodig heb. Maar ik hoor gewoon hier te zijn, bij mijn gezin. Het helpt dat Roy er ook best naar uit keek om een weekje alleen te zijn (met de kids). Zo hoeft hij geen stomme series te kijken, wordt hij niet wakker gesnurkt en kan hij veel meer gamen ’s avonds. Win-win. Maar toch kost het me heel veel moeite om daadwerkelijk te gaan. Eenmaal in de auto (nog op de parkeerplaats) blijven de tranen lopen, ik kan ze niet meer tegenhouden. Ik krijg nog een paar luchtkusjes en handhartjes toegeworpen en ga dan naar rechts, op naar Limburg.

Het is 2 uur en 35 minuten rijden. Ik vind autorijden fijn, dus ik zie het niet als een probleem. De mensen op de weg daarentegen zie ik absoluut wel als probleem. Maar daar schrijf ik een andere keer wel over. 😉 Toen ik net Gelderland in reed ben ik bij een benzinepomp gestopt, een vers gemaakt broodje gezond gehaald en weer door. Nog 1 lange weg, 20 km en dan ben ik er. Maar zie ineens -> Tuincentrum en Kwekerij ! Ik kon het niet laten.. Geen afspraak nodig, er waren denk ik nog 2 andere mensen in de zaak en ik had alle tijd van de wereld. Ideaal!

Met mijn nieuwe aanwinsten reed ik zeer tevreden door naar mijn tijdelijke verblijf. Ik kon meteen doorrijden ivm de keycard die opgestuurd was. Bij het huisje zie ik meteen dat van alle andere huisjes, alleen het huisje naast mij ook open gordijnen heeft.. het zal toch niet? Top prioriteit: plassen! Daarna bel ik Roy met facetime om het huisje te laten zien. Ik zet alle tassen in het huisje. Ik zie dat het bed niet is opgemaakt, ondanks we daar wel voor betaald hebben. Grr ik heb geen zin om de receptie te bellen. Oh nee, ineens schiet me te binnen dat ik hier voor m’n ideale werkplek, vergeten ben een verlengsnoer in te pakken. Shit. En ik weet ook niet wat ik nu moet doen. Ik plof op de bank die niet gemaakt is om op te ploffen en bel m’n zusje met facetime. We praten en lachen en ik voel me meteen al beter. Daarna heb ik weer zin/energie om de boodschappen uit te pakken, laptop en alles wat er mee te maken heeft uitstallen en ga zo door.

Wat nu? Eten bestellen? Nee is niet nodig, ik heb geen honger en er is eten in het huisje. Oke dan bloggen.

Na een kleine sneeuwbui (ja echt) komt de zon weer lekker door en ik besluit te gaan wandelen. For no reason. Ik hoef geen eten bij het restaurant te halen, geen zin om naar de receptie te gaan, geen hond uit te laten. Maar gewoon, simpelweg omdat het kan. Ik heb speciaal voor hier een pet gekocht om te kijken of ik het zou durven. Ergens vorig jaar kreeg ik een tip van de auti-community van Twitter, een pet houdt meer licht uit je gezicht en voorkomt dat je haren steeds in je gezicht kriebelen. Precies wat ik nodig heb! Maar op een of andere manier durf ik het thuis niet te dragen. Wel thuis in huis natuurlijk, maar niet op straat, als ik Bentley uitlaat of de kids van school haal. Terwijl ik dan juist niet tegen al die extra prikkels kan. Maar ja hoor, hier deed ik het. Pet, zonnebril, oordopjes met Beyonce en lopen maar. Ik heb 2,5 km gelopen en best doorgelopen, waardoor ik voor het eerst deze maand m’n trainingsring op de Apple Watch vol heb. Als ik 3x het trainingsdoel haal deze maand krijg ik een medaille. Op een of andere manier, heel kinderachtig, werkt dat toch bij mij. Dus ik ga proberen hier, deze week, de medaille te halen.

Het is inmiddels 20:15 en ik begin in te storten. Thuis had ik nu ook al op de bank liggen kwijlen, dus ik denk dat ik dat hier ook maar ga doen. Of in bed, met een boek. Hoe dan ook, relax time!

Tot morgen!

p.s. Had ik al gezegd dat er direct in het huisje naast mij mensen zitten… die van kletsen houden..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.