Mijn mening: De kinderen van Ruinerwold

Terwijl ik zoek naar panden zoals dit, die voor een prikje te koop zijn hoor ik het nieuws dat een jongen alarm heeft geslagen bij een kroeg. Hij en de rest van het gezin werden heel hen leven tegen hun wil in verborgen in een huis gehouden.

Wow, gebeuren dat soort dingen echt? In Nederland? Soms vind ik het erg moeilijk om het van een andere kant te bekijken, vooral als dit totaal anders is dan ik gewend ben, wat ik ‘normaal’ vind. Maar het interesseert me wel. Hoe is die persoon zo geworden? Wat is het hele verhaal?

Des te meer informatie naar buiten kwam, des te bizarder het werd. Ik had zo te doen met De kinderen van Ruinerwold. Er speelt nu ook een documentaire en het is heel bizar om te zien hoe dat gezin geleefd heeft. En daar wil ik graag mijn mening over geven.

Op 4 maart 2021 wordt bekend gemaakt dat de vader van de in totaal 9 kinderen, Gerrit Jan van D. niet langer strafrechtelijk vervolgd kan worden, door de beroerte die hij in 2016 heeft gehad. Hier mee komt een einde aan de zaak die al vanaf 14 oktober 2019 loopt. Hij gaat op vrije voeten. Terwijl ik dit lees, maak ik me ontzettend boos. Ik zoek meer informatie, nog meer informatie. En hoe meer ik lees, hoe bozer ik wordt. Hoe kan dit gebeuren? In Nederland nog wel? En hoe kan je hier in godsnaam mee wegkomen?

Van juridische rompslompregeltjes heb ik geen weet, ik schrijf gewoon wat ik voel. En het voelt ongelooflijk oneerlijk dat deze man niet vervolgd wordt. Zo voelt het al voor mij, een buitenstaander. Laat staan hoe het voor de oudste kinderen voelt.

Er zijn inmiddels 3 afleveringen uitgezonden van de documentaire over De kinderen van Ruinerwold. Klik hier om naar de documentaire te gaan. En vooral de laatste is heel hard aangekomen bij me.

Zover ik het begrijp ziet Gerrit Jan van D. zichzelf als de Prime Father, de oervader. Of de messias. In ieder geval hij vond zichzelf heel wat. Gerrit Jan van D. heeft op een of andere manier lucht gekregen van de Moonsekte. Als ik het goed heb is Gerrit Jan geboren in 1953. En op Wikipedia staat dat Sun Myung Moon in 1954 de Verenigingskerk in Seoel stichtte, en in 1960 trouwde hij met zijn tweede vrouw, Hak Ja Han. De aanhangers van de Verenigingskerk beschouwen het echtpaar als de “Ware Ouders” en hun gezin als het “Ware Gezin”. Moon en zijn vrouw bestuurden samen de Verenigingskerk. Zou het kunnen dat de ouders van Gerrit Jan van D. ook niet helemaal goed waren? En zij hem gehersenspoeld hebben, net zoals hij later bij zijn eigen kinderen deed? Volgens informatie die ik vond was hij volgens zijn ouders een probleemkind, had visioenen, sprak met god en jezus. Maar aangezien zijn broer en neef ook bij de Verenigingskerk zitten, vind ik dat die hele familie niet goed wijs is.

Sinds midden jaren 80 is Gerrit Jan lid van de Verenigingskerk. Hij trouwde volgens de moon regels met een Franse vrouw. Dit was met 2 weken over. Hij verliet in 1987 de Verenigingskerk, volgens mij is hij er zelfs uitgegooid omdat hij te vreemde ideeën had waar de Verenigingskerk niets mee kon en bedacht zijn eigen soort geloof. Daarna trouwde hij de moeder van de kinderen. Omdat hij overal over de wereld ‘vrienden’ wilde maken, had hij er ook een paar in Oostenrijk. Hij was daar met getrouwde stellen. Hij vertelde ineens tegen een echtgenoot (want dat kreeg hij natuurlijk door) dat de geest van die meneer zijn vrouw vertrokken was. En nu zat daar de geest in van Gerrit Jan zijn toekomstige vrouw, dus hij zou haar meenemen en met haar trouwen. En dat deed hij ook. Bizar genoeg ging de echtgenoot (dus ook zo gek als een deur) akkoord en ging ook mee naar Nederland. Nadat de man merkte dat er toch een hoop vreemd was aan Gerrit Jan van D besloot de man er tegen in te gaan. Dit werd gezien als een slechte geest, dus moest de man gestraft worden. Hij werd gekneveld, opgehangen. Volgens mij niet tot hij dood was, maar dat maakt het niet veel minder erg.

Hoe dan ook, moeder komt uit Oostenrijk. Maar haar geest was van de oudste dochter van de “Ware Ouders”, dus is de kinderen altijd verteld dat hun moeder Zuid Koreaans was. Dit was voor mij mind blowing. Tot dat ik er achter kwam dat je kinderen die geen vergelijkingsmateriaal hebben alles wijs kan maken. En dat is precies wat hij heeft gedaan.

Hij heeft ze afgezonderd van de buitenwereld. Alleen de oudste 3, Shin (31), Marjan (30) en Edino (28) bestaan officieel en hebben op school gezeten. Het besef hoe jong ze allemaal nog zijn hakte er bij mij ook in. Ik ben 33. Shin is de oudste en is 2 jaar jonger dan ik ben. Hij is de jongen die toen hij uit school kwam ineens niet meer binnen mocht komen en buiten in een hondenhok op wat stro moest slapen. De jongen die in zijn onderbroekje in de tuin moest staan en door zijn broertjes en zusjes met modder onder gegooid werd. Niet omdat ze leuk aan het spelen waren. Nee omdat vader, die het blijkbaar allemaal zo goed wist, vond dat Shin zijn geest dan onrein was. Wat die arme jongen allemaal door heeft moeten moeten, terwijl hij niets fout deed.

Begrijp me niet verkeerd, ik ben niet voor mishandeling als het ‘stoute kinderen’ zijn. Maar vroeger was het heel normaal dat je een tik op je bil kreeg als je niet luisterde of stout was. Nu mag dat allemaal niet meer, kinderbescherming enzo. Heel goed natuurlijk, maar er is een verschil. Een ouder die het op een rijtje heeft in de bovenkamer en een tik op de bil geeft van een kind die zich bewust is van het feit dat hij/zij iets doet wat niet mag. Deze kinderen wisten niet wat er van hen verwacht werd. Ze konden het nooit goed doen, want er was nooit duidelijk wat die engerd nou wilde.

Ja, er waren een paar basisregels. Je moest stil zijn, niet huilen, voor hem gaan staan voor een onduidelijk soort keuring als hij dat wilde, altijd mee spelen en nooooooit en te nimmer tegen die man ingaan.

Niets aan deze opvoeding was normaal. Die kinderen hebben vanaf geboorte in doodsangst geleefd. Ik moet er niet aan denken wat hij bij ze heeft gedaan toen ze nog baby waren om ze zo stil te krijgen. Je ziet in al hun ogen, hoe klein ze ook zijn, dat ze op zijn. Altijd op je hoede, altijd bang, altijd in afwachting. Dan weer 3 dagen geen eten, dan weer in een ijskoud bad totdat je zo onderkoeld bent dat je niet meer kunt lopen en hier en daar een keel dicht knijpen. Ze deden nooit iets verkeerd en kregen de ergste straffen. Ze moesten uren/dagen bidden. Want ze hadden slechte geesten volgens hun vader. Ze werden in aparte kamers gestopt, afzonderlijk van elkaar. Ze mochten elkaar niet beïnvloeden.

Shin, de oudste, weet sommige dingen niet meer die hem zijn aangedaan. Maar goed ook dat bepaalde dingen geblokkeerd zijn, ik hoop dat ze geblokkeerd blijven en hij die ellende niet ook nog eens gaat herbeleven. Hij verteld dat hij zich wel kan herinneren dat toen hij een jaar of 5 was, dat zijn zusje Marjan geslagen werd en aan de haren door de kamer ging. Dat vond ik zo ongelooflijk zielig. Ik voelde z’n machteloosheid. Ze had ongetwijfeld niets fout gedaan en werd gestraft voor zijn ogen en hij kon er niets aan doen. Tuurlijk had hij zijn vader kunnen aanvallen, maar zo’n klein mannetje had hij letterlijk opgepakt en door de woonkamer heen gegooid. Zo niet, dan erger.

Het had die moeder moeten zijn. Die lege huls van een moeder. Jezus wat haat ik haar. In het begin voelde ik ergens toch ook wel medelijden voor haar, zij zal hier toch ook niet om gevraagd hebben?! Maar dat heeft ze (indirect) wel. Het is als moeder je taak om je kinderen te beschermen. Maakt niet uit wat de prijs is, gevaar voor je eigen veiligheid, gevaar voor je eigen leven. Dat is wat je hoort te doen, dat is wat je je kinderen verschuldigd bent. Ik word hier zo boos om. Zij heeft alles gezien en laten gebeuren en ze deed helemaal niets om haar kinderen te beschermen. Zij zal ook gehersenspoeld zijn om die rare shit mee te spelen. Poef ineens is mama weg, poef ineens is de geest van iemand anders er. Nee Marjan voelde dat niet. Ze was zelfs bang dat god iets vergeten te maken was bij haar, waardoor zij die geest nooit voelde. Nee lieve Marjan, dat is normaal. Je vader heeft dat verzonnen en heeft altijd gedaan alsof wat hij zei normaal was. En je moeder heeft je, ondanks jullie veel samen waren, nooit beschermd en gezegd dat hoe jij het zag juist normaal was. Natuurlijk was je nog steeds Marjan.

Het had die moeder moeten zijn, die na de zoveelste ervaring van een uitgehongerd kind of een kind die voor je ogen gewurgd word, stilletjes in zijn slaap een mes in zijn nek had moeten steken.

En die lieve Edino. Je ziet dat het een positieve jongen is, je zou denken dat hij er het beste van af is gekomen. Maar fuck wat zal hij een littekens hebben. Hij moest als 11 jarige jongen de geest van zijn moeder overnemen. Wat betekend dat hij alles wat zijn moeder deed, als vrouw en als moeder moest deze jongen ineens gaan doen. Geen uitleg, je doet het maar gewoon. Voor Gerrit Jan van D. is er geen half werk, ook de seksuele handelingen die moeder deed moesten overgenomen worden. Misschien is het vreemd dat ik er überhaupt aan denk. Maar in mijn hoofd zie ik een kleine onschuldige jongen liggen, naast zijn vieze harige ranzige vader. En die smeerlap doet alsof het heel normaal is. “Nou kom op, doe gewoon dat en dat” Die kinderen zijn zo gehersenspoeld vanaf geboorte dat ze niet eens kunnen bedenken, is dit wel normaal? Als hij dat zegt, dan zal dat wel. Ik voel me hier helemaal niet prettig bij. Maar ik kan niets zeggen anders krijg ik straf. Het is niet eens dat ze actie wilden ondernemen om het te stoppen. Maar ze kregen niet eens de ruimte om hun eigen gedachten er over te hebben. Hij besloot voor hen wat normaal was. Je merkt het aan de oudste 4 kinderen. Ze vinden het soms ongemakkelijk om te vertellen, omdat ze nu (vooral de oudste 3 die niet in Ruinerwold hebben gewoond) weten dat het allemaal ver van normaal was wat ze mee hebben gemaakt. Maar toen, in die wereld, was het hun ‘normaal’.

Dat vind ik het enge hieraan. Gerrit Jan van D., the Prime Father, zoals hij nog steeds door zijn jongste kinderen gezien wordt leeft nu weer samen met de jongste 5. Tuurlijk niet meer zo anoniem als eerst, ze hebben nu allemaal een ID kaart enzo, hartstikke mooi. Maar ze geloven nog steeds dat wat hun vader doet goed is. Dat kan je ze niet kwalijk nemen, zo heeft hij ze gemaakt. Hun hele leven heeft hij zo op ze in gepraat dat hij een ideale wereld wilt maken, ver weg van onze vreselijke samenleving. Dat is heel mooi, sta ik helemaal achter. Maar de manier waarop hij met zijn kinderen omging, de manier waarop hij met zijn kinderen communiceerde was helemaal 100% fout. Die man is verrot van binnen.

Marjan heeft daar haar twijfels over, maar ik denk dat ze zelf wel beter weet. Ze zijn allemaal heel erg aan het zoeken naar het positieve van hun ouders. Wat in principe natuurlijk heel mooi is. Je ziet ze soms denken en dan lijkt het net alsof ze even glimlachend terugdenken aan hun jeugd. Maar iedere keer komt er (ookal is het met een glimlach) toch weer een nieuw vreselijk verhaal. Ze zegt uiteindelijk ook dat je ook gewoon een vader en een moeder nodig hebt. Die kwam ook zo hard bij me binnen. Maar lieve Marjan, mocht je dit ooit lezen: er is niets positiefs geweest aan de manier waarop je ouders je hebben opgevoed. Het zijn vreselijke mensen, die niets deden om jou gelukkig te maken, jij was alleen wanhopig op zoek naar een beetje liefde.

In de 3e aflevering kwam een stuk waar ik niet op voorbereid was. Het schokte mij zo erg dat ik moest stoppen met kijken, even weg moest gaan en enorm moest huilen. Ik probeerde ergens alsnog die vader te begrijpen, waarom hij dingen doet zoals hij ze doet, met wat voor doel hij dingen doet. Ik zat zo geconcentreerd te kijken toen er ineens een lief klein onschuldig meisje door de kamer vloog. Misschien naïef, maar ik zag het niet aankomen. Ik was zo geschrokken dat ik op dat moment niet tegen mijn man kon zeggen wat er met me gebeurde. Daarom moest ik even weg. Hoe kon deze vreselijke man om een vaag punt te maken (welke nog steeds onduidelijk is voor me) dat lieve meisje zoveel pijn doen? En dat is een van de kinderen die inmiddels weer verder met hem leeft? Hoe kan dit ooit gezien worden als iets goeds? Het is zo bizar. Ik kan er met mijn hoofd niet bij.

Zijn nare manier van praten, continu manipuleren. “Nou en dat wil je natuurlijk niet hè?” Iedereen zat altijd aandachtig te luisteren als vader sprak. Niet omdat het zo interessant was wat hij te vertellen had, al zullen de jongste kinderen dat natuurlijk wel zeggen. Nee, omdat ze bang waren. Ook in dit filmpje wat ze lieten zien.

Wat hun moeder moet voorstellen zit op de achtergrond met de jongste op schoot te kijken naar dit alles. Ze zegt geen woord, ze weet wel beter, zij zal ook genoeg gestraft zijn. Vader roept een van de kleinste meisjes eerst in het Nederlands, daarna nog een keer in zijn belachelijke Engels. Ook zoiets stoms, Maar goed letterlijk: “… , kom maar eens even hier met dat stoeltje. Can you come with the chair? So, you can sit in there. Je kan hier op zitten” Het lieve meisje doet natuurlijk exact wat haar vader zegt. Ze kijkt best blij, heeft totaal geen idee wat er gaat gebeuren. Daarna zegt vader tegen degene die uiteindelijk in oktober 2019 gelukkig aan de bel heeft getrokken “Nou uhh.. Israel you sit next to … (kleine meisje)” Hij snapt natuurlijk niet wat er bedoeld wordt, omdat er ook niets te snappen valt aan deze situatie. Hij moet naast haar gaan zitten, maar er is geen ruimte op de stoel. Hij kijkt een paar keer zenuwachtig heen en weer, van het stoeltje met zijn kleine zusje erop naar zijn vader. Zijn vader zegt nog “On the chair, on the chair” en zegt dan “No, he doesn’t want to do it. Maybe Edino want to do it? Go sit on this chair.” Dat was natuurlijk geen vraag of Edino dat echt wilde doen, hij moest maar wat doen. Maar ook hij wist niet wat er verwacht werd. Vader staat op en zegt “Naah I will show you, go away” Hij duwt zijn bankje wat naar achter, doet zijn schoenen uit.

Daarna laat de documentaire andere beelden zien. Waarin de kinderen vertellen over de soort straffen die er waren. Hierdoor was ik niet voorbereid op wat er met het kleine lieve meisje zou gebeuren.

Hij gaat op zijn knieen voor haar zitten en een soort biddend (denk ik) “Liebe …., Liebe …., Child of god, Liebste kind” en terwijl ze er lief lachend naar zit te kijken. Gooit hij haar ineens aan de kant. Tegen iets aan. Niet een klein duwtje. Maar hij smeet haar echt van de stoel af. Hij pakt meteen het stoeltje, gaat er op zitten, met zijn handen bij elkaar “I want to serve, I want to serve”. Niemand zegt iets, niemand doet iets. Het meisje heeft pijn aan haar arm en heeft heel veel moeite met haar tranen in te houden. Die achterlijke kut van een moeder zit er ook naar te kijken, alsof het niets is, het lijkt zelfs wel alsof ze een glimlach heeft. Waarom doet zij hier niets aan? Waarom laat ze dit gebeuren? Ze komt ook niet eens een klein beetje voor haar kinderen op, helemaal niets. Ook zij doet alsof het normaal is, waardoor de kinderen alleen nog maar kunnen geloven dat de opvoeding die zij krijgen normaal is.

Vader Freakshow gaat van het krukje af en zegt “Ga maar weer zitten”. Ze heeft geen keus, maar het zou net zo goed kunnen dat ze straks weer door de kamer vliegt. Hij aait over haar hoofd en vraagt lachend “Did it hurt?” Ja debiel, wat denk je dan? Als klein meisje onverwachts door een grote vent de kamer door gegooid worden en ze heeft haar arm vast, die doet duidelijk pijn. Dan zegt tie: “This Robert really hurts hè? Or not?” Geen idee wie Robert* ineens is. Hij kijkt even naar haar (zie foto) terwijl ze heel erg haar best doet om haar huilen in te houden. “Now here comes Josef, be careful” en hij schuift haar van het stoeltje af. Hij pakt haar daarna meteen op en begint haar te knuffelen. Met een gek hoog stemmetje zegt hij “Come, you can sit next to me, you can sit next to me”. Dit meisje snapt totaal niet meer wat er gebeurd. Is er nou iemand boos? Heeft ze iets verkeerd gedaan? Wordt ze gestraft of geknuffeld? Mag ze nou wel daar zitten? Of moet ze nog steeds op de grond zitten? “Did you like it?” Het meisje schud nee. “Not hè? No. This was only a game, okay? So you don’t scream anymore? No hè?”

*Met Robert zou hij Robert Bentele van de UPF (Universal Peace Federation) in München kunnen bedoelen. Hij is de leider van de Verenigingskerk in Duitsland. Gerrit Jan van D. is wel een paar keer naar bijeenkomsten geweest en heeft met Robert gesproken. Maar hij is daar nooit lid geweest.

Alles hieraan was fout. Ik kon er met mijn hoofd niet bij hoe tegenstrijdig en raar dit is. Los van de mishandeling. Maar alleen van wat hij zegt, er is geen touw aan vast te knopen. Hoe kon iemand ooit weten wat de bedoeling was? Het meisje mag dus nu nooit meer schreeuwen. Dit was een spelletje, dus reken maar wat papa doet als hij boos is.

Deze man loopt na alles wat hij zijn kinderen al hun hele leven aan doet op vrije voeten. En ja ik begrijp dat door zijn hersenbloeding waar niets aan gedaan is kan hij amper communiceren, ligt hij in een bed. Maar hij kan nog steeds zijn oudste kinderen een kut gevoel geven als ze hem komen bezoeken. Dat vind ik dus extreem moeilijk om te begrijpen. Geen een van de kinderen is op wraak uit, je hoort tussen de regels door dat ze nog steeds van hem houden, dat ze ergens nog steeds geloven dat vader niet door en door slecht was en dat ze nog steeds bang voor hem zijn. Waarschijnlijk zijn ze zelfs nog steeds bang voor hem als hij dood is, simpelweg omdat die vreselijke man zo diep in hun hoofd is gaan zitten dat ze hem niet meer weg kunnen denken. Bij alles wat ze doen zal hij een mening hebben.

Vanavond aflevering 4 en ik zie er een beetje tegen op. Je merkt een duidelijke opbouw in de documentaire. Daardoor verwacht ik dat vanavond helemaal erg wordt om te zien. Ik hoef niet per se de beelden te zien. Ik ben alleen wel erg benieuwd naar hun verhaal, hoe de kinderen het ervaren hebben, wat er met ze gebeurd is toen ze uit huis gingen, waar ze de kracht vandaan halen om toch nog overal het mooie uit te halen terwijl ze letterlijk fucked for life zijn door Gerrit Jan van D.

Er is nog zoveel wat ik onbegrijpelijk vind aan dit gezin, maar voor nu laat ik het hier bij.

Lieve Shin, Marjan, Edino en Israel, jullie zijn een voor een toppers met ongekend veel doorzettingsvermogen en kracht! Het is prachtig om te zien hoe jullie band is, die kan niemand jullie meer af pakken. Je hoeft het niet altijd eens te zijn, maar je hebt elkaar. Mijn advies, zorg dat jullie weer samenkomen met zijn 9en. Ookal is het bijna nooit gebeurd dat alle kinderen in dezelfde ruimte zaten. Samen staan jullie sterk! Zorg dat Gerrit Jan van D. geen macht meer heeft over de jongste 5. Het is mooi dat jullie daar niet tussen willen zitten, niet willen stoken, maar zij weten simpelweg niet wat goed voor ze is, jullie wel. Haal ze daar weg!!

4 gedachtes over “Mijn mening: De kinderen van Ruinerwold

  1. Pingback: Dag 3 Midweek Limburg | Sjantje's Blog

  2. Mr. Moon beschouwde zichzelf als de teruggekeerde Messias of Jezus Christus en zijn hele gemeenschap was opgebouwd rond liefde, delen met elkaar en het verspreiden van het ‘Goede Nieuws’ van het komende Koninkrijk van God. (Dito zijn koninkrijk, daar in de beweging de Drie-eenheid, zoals in andere bepaalde christelijke groeperingen geldt, en hij zich als Christus ook als godheid laat aanschouwen.)

    De Moonsekte kennende heeft dit verhaal van die man in Ruinerwold weinig met die geestelijke stroming te maken. Het hierboven beschreven relaas, met datgene van wat wij hier in de Belgische, Nederlandse en Engelse pers te lezen kregen doet eerder vermoeden dat het heir om een geestelijk gestoord persoon gaat. Dat zal ook verklaren waarom hij niet in een gevangenis kan opgesloten worden, maar enkel geïnterneerd zou kunnen worden. Een psychiatrische behandeling voor hem en zijn kinderen is (vermoedelijk) het enige wat soelaas kan brengen.

    (Zal een van dezer dagen de opgenomen documentaire gaan bekijken.)

    Geliked door 1 persoon

    • Deze man is inderdaad geestelijk gestoord. Dit zat er al vroeg in en ik heb het idee dat hij alleen maar gekker werd. Dus beroerte of niet, hij zou in ieder geval opgesloten moeten worden vind ik. Deze “kinderen” zullen in hun verdere leven nog veel last krijgen van wat ze hebben meegemaakt. Zo ongelooflijk zielig.

      Like

  3. De vier afleveringen van de eerste reeks lieten nog veel vragen open. Vanavond zullen wij een vijfde documentaire zien die hopelijk, enkel jaren na de ontluiking, een beter beeld zal sheppen hoe dat dit gezin zo lang onder de radar is kunnen blijven (Van wat werd er namelijk gas, electra en voeding betaald?) en hoe zij na de rechtzaak hun weg hebben weten te vinden in de maatschappij.

    Israel die de moed heeft gevat om alles aan het ligt te brengen werd door de jongeren het meest als verrader en verbreker van de familiale rust gezien. Hopelijk zullen de jongeren over enkele jaren meer inzicht in het gehele gebeuren krijgen en zullen de wonden dan ook beter kunnen helen. Ook al konden wij voor goed beschadigde zielen zien, die ook nog te kennen gaven dat zij regelmatig met nachtmerries te kampen hebben. (Erg genoeg weten wij dat als men de 50 voorbij is al die vroegere zaken terug sterk naar boven zullen komen. – Hopelijk zullen zij daartegen iemand rondom hen hebben die hen zal weten op te vangen.)

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.