Dag 3 Midweek Limburg

Dinsdagavond voelde ik me ineens heel rot. Alleen, doelloos. Dit is toch precies wat ik wil? Alleen zijn, even niets hoeven doen. Maar het is toch wel heel raar nu het zo ver is. Een soort verveling. Van alles kunnen doen, maar niets willen doen. Gelukkig kon Roy me opvrolijken.

Ik belde eerst mijn bestie, maar ze was aan het skeeleren. Wel even gekletst, maar teveel afleiding. Ik ga weer voor me uit zitten staren, denk aan niets. Probeer iets te doen op de laptop, maar heb totaal geen doel. Om 21:00 uur appt Roy iets grappigs en wat ben ik blij met z’n appje. Ik vraag of we kunnen facetimen en voor ik het weet zit ik te janken op camera. Hij snapte het gelukkig wel. Ik heb thuis na eeuwen zoeken eindelijk m’n routines gevonden waar ik me prettig bij voel. Bij sommige ook niet per se, maar ik mis ze toch. Ineens is het een soort, geen regels, doe maar wat. Wat natuurlijk precies is wat ik wilde, maar nu wist ik even niet wat ik er mee aan moest.

Er staan hier 7 boeken op de plank, voor de duidelijkheid: die ik heb meegenomen. Ik heb 2 harde schijven vol met foto’s mee, waar ik nog 290 fotoboeken van moet maken. De belastingaangifte moet nog gebeuren. Er zijn nog zoveel onderwerpen waar ik over wil schrijven en sowieso nog zoveel onafgemaakte blogs. Maar ik voelde me gewoon meh..

Na m’n rondje klagen en janken hebben we gelukkig ook nog lekker gekletst en gelachen. Na een klein uur hebben we opgehangen. Ik voelde me daarna stukken beter. Het is gewoon even gek om zo alleen te zijn. Er zit er altijd wel eentje aan me te plukken. Er maakt altijd wel iemand of iets geluid in huis. Maar het is juist goed. Ik ben blij dat ik hier ben. Ik ben blij dat het mogelijk is dat Roy de kids overneemt voor een week. Ik weet dat hij goed voor ze zorgt en dat ze niets te kort komen. En geloof me, dat heeft me een tijd gekost om te kunnen zeggen. Misschien ben ik gewoon een te erge zeikerd? Of misschien was Roy soms een te makkelijke vader? Het maakt me niet uit. Mijn doel is zorgen dat de kids zo goed en gelukkig mogelijk opgroeien. Dus ja ik heb door de jaren heen best af en toe wat kritiek gehad op hoe hij bepaalde dingen deed. Met kleine kinderen moet je nou eenmaal op een hele hoop dingen letten. En vooral met een kind met autisme, die het motorisch wat minder doet. Maar he got this. Het zal soms even lastig zijn, want dat is het nou eenmaal met die 2 draken, maar ik weet zeker dat hij dit kan.

Tijdens ons gesprek hadden we het over prikkels. Het is een groot verschil met thuis. Mijn hoofd is hier niet geblokkeerd, ik kan gewoon nadenken. Ik heb minder tijd nodig om na te denken, ik reageer dus sneller. Ik ben voor mijn doen best veel buiten geweest en ik draag hier steeds een pet en een zonnebril, dat scheelt ook ontzettend! Normaal loop ik altijd te knijpen met mijn ogen en met een beetje geluk trekt de rest van m’n gezicht ook mee, want continu een strijd is, want ik wil er zo normaal mogelijk uitzien. Nu blokkeer ik de zonnestralen én ik heb geen gekriebel van m’n haar die door de wind telkens in je gezicht geblazen wordt.

Hoe dan ook, het gesprek hielp me en ik heb daarna nog uren zitten researchen en bloggen. Met een oxazepam ben ik rustig in slaap gevallen. Wel een paar keer wakker, plassen enzo, je kent het wel, ik ben al oud. Maar opzich best oké geslapen. ’s Ochtends wel weer wakker van m’n RoompotBuren. Baal er best wel van. Volgende keer toch die karige maar vrijstaande chalet maar nemen.

Ik heb eerst een tijdje geschreven over De kinderen van Ruinerwold, maar ik merk dat ik maar niet uitgeschreven raak. Als ik een blog wil posten in plaats van een boek wil schrijven moet ik stoppen met schrijven. Maar hoe meer je ziet en leest, hoe vreemder die vader wordt. Uiteindelijk vanmiddag mijn blog gepost. Het valt onder de Categorie: Mijn Mening. Waarom ik dit doe is omdat het steeds lastiger is om gewoon je mening te geven. Althans zo voel ik dat. Als ik iets op social media lees of op nu.nl en wil reageren, word ik al misselijk van de reacties die daarvoor gegeven zijn. Zeker mensen die in alle anonimiteit posten zeggen de ergste dingen en ik kan daar niet zo goed mee omgaan. Dus vandaar Mijn Mening posts. Die zijn niet bedoeld om een reactie uit te lokken, al mag er natuurlijk wel gereageerd worden. Het zijn dingen waar ik over na blijf denken, dus ik hoop door het van me af te schrijven dat het ook weer wat ruimte geeft in mijn hoofd. Je weet maar nooit. Misschien werkt het.

Voor wie benieuwd is, lees hier de blog Mijn Mening: De kinderen van Ruinerwold.

Omdat Cor vandaag om 15:00 uur de uitslag zou krijgen van de biopt uit zijn bovenbeen besloot ik om 14:30 uur een fiets te huren. Ik loop hijg hijg, naar het zwembad (die gesloten is vanwege corona), daar was ik de 1e dag geweest. Er staan fietsen en op de deur hangt een A4’tje over Fietsverhuur. Ik zal hier later een foto van bijvoegen. Ik vraag of ik hier een fiets kan huren en het antwoord is nee. Dit zorgt direct voor irritatie bij me. De jongen zegt heel vriendelijk dat ik naar de receptie moet lopen en dan nog zo’n 500 meter naar links. Great! Ik loop daar naar toe, hijg hijg. Ik zal proberen de persoon niet te omschrijven, maar sloom was ze in ieder geval wel. Ik zei dat ik een fiets wilde huren. En ze bleef me aankijken. Ik vroeg “Nou, wat heb je van me nodig?” achteraf gezien had dat vriendelijker gekund. Ze zei dat ze m’n keycard nodig had. Prima. “Voor hoelang wil je de fiets?” “Eh een uurtje of 2” “Het kan alleen voor een hele dag” “Oh oke, dan neem ik em wel een hele dag. Het is nu net 3 uur geweest, dus moet ik de fiets dan morgen om 3 uur hier terugbrengen?” “Nee morgen voor 11 uur moet de fiets hier zijn” Oh met een hele dag bedoelen ze niet 24 uur. Ik legde aan haar uit dat ik hier kom om voornamelijk veel te slapen en ik geen idee heb of ik dan wel wakker ben. “Mag ik de fiets ook vanavond hier neer zetten en de sleutel door de brievenbus doen?” “Nee je kan de fiets wel tot 19:00 uur terugbrengen bij het zwembad.” “Dan doe ik dat liever. Weten ze er van of moet ik nog wat zeggen als ik hem terugbreng?” “Nee dat hoeft niet want ik ben er zelf.” Daarna zocht ze in een enorme fietsenstalling een fiets, die ze maar niet kon vinden. Ik bood aan om mee te helpen zoeken, dat hoefde niet, want de fiets stond waarschijnlijk bij het zwembad. Dat was mij een brug te ver. “Daar kom ik net vandaan en ik ga niet weer teruglopen. Geef me maar een andere fiets” Dat is uiteindelijk ook gebeurd..

De bedoeling was om meer te fietsen, maar het werd maar 2,5 km en alleen op het park. Het begon te regenen. Ik snap dat dit geen Bora Bora vakantie is, maar door de regen fietsen verdom ik. In m’n huisje heb ik zenuwachtig geappt of er al nieuws was. De ene tante was niet meegegaan, maar de andere tante wel dus die zou later een berichtje sturen. Klaarblijkelijk hadden ze elkaar wel al gesproken omdat ze kon vertellen dat de biopt die ze uit het bot van Cor z’n bovenbeen hebben gehaald toch wel van de melanoom is. Helaas geen andere kankersoort die ze beter kunnen bestrijden. Ik snap het nog niet helemaal. Maar hij krijgt vanaf aanstaande vrijdag dubbele immuuntherapie. Iedere 3 weken. En als zijn lichaam daar goed op reageert kan hij nog wel 5 jaar meegaan, werd gezegd. Ik moest dit voor mezelf meteen recht breien in mijn hoofd. In het aller aller beste geval, het meest gunstige scenario overleefd hij nog 4 a 5 jaar. Maar hij had de vorige kuur al enorm veel last en deze kuur word veel heftiger. Die arme arme man. Ik ben blij dat hij kiest om behandeld te worden, hopen dat zijn lichaam er goed op reageert en we meer tijd hebben. Arme lieve Cor. ❤

Om 17:00 uur zou er een cheeseburger voor € 4,95 bezorgd worden. Op een of andere mysterieuze wijze had ik toch wel afhalen ingevuld, terwijl ik zeker weet van niet. Dus moest ik op m’n huurfiets m’n inmiddels koude burger ophalen. Ik baalde en zei dat ik een telefoonnummer of email wilde hebben waar ik kon klagen. Nee dat kon niet, kon alleen bij de receptie. “Ja maar die is nooit open! Weet u wanneer de receptie open is?” Stoom kwam inmiddels uit m’n oren. “Nee, dat is lastig te zeggen. Hangen de actuele tijden niet op de deur bij de receptie?” Ja wat denk je Thea, dat ik nu met m’n koude cheeseburger, nogmaals voor € 4,95, weer helemaal naar de receptie ga om te kijken wanneer ze open zijn?!

Not amused ga ik weer terug naar mijn vakantiehuisje. Een of andere Poolse malloot aan de overkant van m’n watertje, is z’n bartender skills aan het oefenen, gooit links en rechts met flessen. Hartstikke leuk, maar maakt ook gewoon veel en schel geluid. Om me tot het uiterste te drijven zette hij Linkin Park muziek aan en nee, niet zachtjes. Begrijp me niet verkeerd, vroeger toen ik dacht dat ik misschien een skater ofzo was, heb ik het ook heel veel gedraaid. Maar nu vanuit je vakantiehuisje, zo hard, terwijl er ook allemaal andere mensen buiten zijn. Ik natuurlijk niet, ik zat lekker in m’n huisje met de deuren dicht, maar de muziek was alsnog zo hard. Ik hoopte dat iemand anders er wat van zou zeggen, maar dat gebeurde niet. Ik wacht nog 1 nummertje af.. En toen kwam er andere, weet ik veel wat voor schijtmuziek. Dus deuren open. Loop naar de water kant en roep “hey”. Dit was absoluut niet luid genoeg dat hij mij kon horen en hij was ook nog steeds met zijn flessen aan het gooien. Ik riep nog een keer harder en zwaaien met mijn armen. “Mag het zachter?” Hij liep meteen weg en deed de muziek uit. Toen ik terugliep zag ik dat mijn RoompotBuurman buiten in het zonnetje probeerde te lezen, wat daarvoor amper mogelijk was door het circus tegenover. Hij bedankte me. Toch nog een goede daad verricht.

De cheeseburger was niet lekker en een beetje triest.

’s Avonds heb ik het nog een keer geprobeerd met een Saté schotel met extra saté. Die werd gelukkig wel bezorgd.

Ik heb de laatste aflevering van De kinderen van Ruinerwold gekeken. Vreselijk weer. Ik heb besloten om er toch nog een blog over te schrijven. Mijn mening deel 2.

Roy stuurde nog een filmpje van bijna 5 minuten van de kids. Mason zat in bad en Dustin was in mijn kamer een filmpje aan het kijken. Onze mooie jongens!

Net voor en tijdens 12 uur gesport. Ik wilde die 3 dagen volmaken hier. Dus ik met een youtube filmpje een figure 8 workout doen. Voor wie zich afvragen wat het is, het is een soort buikdansend een 8 maken met je heupen. Supersexy, maar helaas niet als ik het doe. De minuten tikte aan, maar helaas telde hij de laatste 2 minuten bij de nieuwe dag. Of eigenlijk, misschien beter gezegd, ik had te weinig tijd om genoeg minuten te sporten. Ik baalde en ging naar bed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.