Moeder en dochter

Zo’n beetje iedereen die mij kent weet dat ik altijd een dochter heb gewild. Het leek mij zo mooi om voor een dochter te zorgen, om een dochter op te voeden, om van zo’n lief poppetje met van die schattige krulletjes een badass chick te maken. Die moeder en dochterband. Het vertrouwen. Alles kunnen zeggen, elkaar begrijpen, elkaar helpen. Het zou zo mooi kunnen zijn.

Maar ik kreeg jongetjes en ik kwam er achter dat die fantastische moeder dochter band helemaal niet zo fantastisch was met mijn eigen moeder. Tot op een punt, waarop ik geen contact meer met haar kan hebben. Ik kan niet meer met haar omgaan. Ik kan niet meer normaal met haar praten zonder binnen 5 minuten geïrriteerd te raken. Mijn bubbel is gebroken. Ondanks dat het goed zo is, doet het wel pijn en wil ik hier over schrijven.

We gaan terug in de tijd, begin 2018, mijn moeder en ik hadden dagelijks, vaak zelfs meerdere keren per dag telefonisch contact. Zo was het al jaren. Ze is vaker moe en laat haar onderzoeken. Haar bloedwaarden gaan de verkeerde kant op. Ze heeft MDS RAEB1, dat is een voorstadium van leukemie. Het is een kwestie van tijd voordat er zoveel kwaadaardige blasten in haar bloed zitten dat het echt leukemie is. Dit kwam als een enorme klap. Ik sta nou niet bepaald bekend als een positieve denker en het idee dat m’n moeder dood kon gaan zorgde voor veel verdriet, stress en pijn. De dokter was erg duidelijk en hard in zijn woorden. De behandeling o.a. een stamceltransplantatie kan ook fout gaan. Dan zou ze al dood zijn voor haar 2e kleinkind geboren wordt. Dat soort dingen hakten er in, 7 maanden zwanger.

Het heeft een jaar geduurd, Dustin was 10 maanden, mijn moeder had leukemie. We kregen steeds maar weinig informatie over het verloop of de behandeling. Zodra we nieuwe info kregen ging ik googlen als een gek, ik wilde alles weten. Ik vond het allemaal zo ingewikkeld om te begrijpen, om te verwoorden, om het aan iemand anders uit te leggen. Maar ik bleef zo veel mogelijk informatie zoeken. Ik ging mee met afspraken (in Leiden, niet naast de deur). Zorgde dat ik voorbereid inclusief vragenlijstje aankwam. Het ziekenhuis of artsen zullen me misschien soms best lastig hebben gevonden, maar dat interesseerde me niet.

Mijn moeder is het type die d’r kop in het zand steekt en doet alsof er niets aan de hand is. Maar dat ging hier niet. Dit was serieus. Het leek wel alsof ze niet besefte wat er aan de hand was. Ik probeerde dingen voor te bereiden, maar ik kwam over als de super stressy controlfreak. Ik heb zovaak huilend achter de laptop gezeten. Maar bij oa. mijn moeder kwam de shock pas toen ze het ziekenhuis in ging. En natuurlijk had ze niets voorbereid. Ze liet ons, voornamelijk m’n zusje Demi, achter in de chaos.

Ik was er klaar voor, we gaan aan het werk. Het ziekenhuis had een aantal dingen aangegeven wat aangepakt moet worden, zoals schimmel van de kitrand langs het bad. Ik had wel aan een hele hoop andere dingen gedacht, maar daar aan nog niet. Maar ik moest dit doen, voor mijn moeder. Niet omdat zij zegt dat ik dit moet doen, sterker nog ze heeft waarschijnlijk liever van niet. Maar het is mijn moeder. Ze mag niet dood gaan. Ik wil dat ze een oud omaatje wordt en het liefst gelukkig, zonder gezeik en problemen in haar leven. Dat werd mijn missie, haar een nieuwe start geven.

Tijdens de 1e chemoperiode, de 1e maand in het ziekenhuis voor haar, gingen mijn ogen open. Dit was de 1e keer (zover ik me kan herinneren) dat ik ontzettend tegen haar heb geschreeuwd. Ik confronteerde haar met iets. Ze ging er onvolwassen mee om, omdat het haar pijn deed wat ik had gezegd. Het was te hard voor haar, daar kon ze niet mee omgaan. En het werd gegooid op dat ik zo gestrest ben en me afreageer. Dat ging me niet in de koude kleren zitten. Ik werd niet serieus genomen.

Ik wil hier niet de onderwerpen noemen waar ik boos over was/ben, omdat ik dit niet schrijf om mijn moeder in kwaad daglicht te zetten. Maar het zit me allemaal behoorlijk dwars. Ik kan er niet goed over praten en raak snel emotioneel, dus dan maar schrijven.

Hoe verder ze in haar behandeling zat, hoe zieker ze eruit ging zien en beroerder ze zich voelde. Maar ze bleef doorgaan met onverstandige keuzes maken. We stonden klaar om te helpen, het ziekenhuis probeerde te helpen, maar zij is de baas over haar eigen leven, lichaam, behandeling. Dat was erg moeilijk voor mij om te accepteren. Kan ze dat gewoon maken? Ja dat kan ze maken. Maar tegelijkertijd zadelt ze ons wel met heel wat problemen op als ze schijt heeft aan de regels en daardoor dood gaat. Dat ging me steeds meer dwars zitten.

Ik belde mijn moeder eerst elke dag om haar bloedwaardes van die dag te checken en te checken hoe het met haar ging. Maar ik trok het op een gegeven moment niet meer. Ze werd van binnen kapot gemaakt door de chemo. Daarna zag je haar bloedwaardes weer wat opkomen en dan bam werd het weer kapot gemaakt met de chemo. 3 maanden lang.

Naast mijn moeder met leukemie in het ziekenhuis, waren we veel in haar huis bezig, zaten Roy en ik in zwaar weer, kreeg Mason zijn diagnose autisme, hadden we er een grote hond bij waar we niet meer vanaf kwamen etc etc Maar ik moest doorgaan, dit moest ik doen voor mijn moeder, zo voelde het.

De irritaties met mijn jongste zusje T liepen op. De vriendin van mijn moeder, die zich over ons bekommerde zag het. Mijn moeder niet. Zij ziet door een soort roze bril, voornamelijk de zachte kant van T en niet hoe egoïstisch en naar ze kan zijn. Ik voelde aan alles dat dit de verkeerde kant op ging. Geen 1 scenario was trouwens goed.

Mijn moeders ogen moesten open, ze moest weten hoe het er voor staat, haar gezin, haar kinderen. Ik schreef haar een brief. Fuck dat was moeilijk. Ik was boos, maar ook verdrietig. Het zijn niet wat losse dingetjes waar ik over zeur. Het zit dieper en het zit allemaal met elkaar verbonden. Ik heb erkenning nodig over hoe mijn tijd thuis was en voornamelijk van 11 jaar (geboorte oudste zusje) tot en met ik uit huis ging op mijn 17e. We hebben een gesprek nodig met het hele gezin, voordat het gebroken is en we allemaal uit elkaar vallen. Ik wees haar erop dat als zij doodgaat, Demi naar Amerika vertrekt, het niet goed met T af gaat lopen. Je zou denken, eyeopener, maar nee.

Ik ben 17 aug 2019 dat hele takke eind naar het huis van mijn moeder gereden. Uiteraard had ik alles met mijn zusje Demi besproken. Ik wilde haar mening en eventuele veranderingen of aanvullingen. Ik las de brief trillend voor aan mijn moeder, de tranen biggelde van m’n wangen. Daar zat ze, helemaal in de hoek van de bank, tegenover me, als de ijskoningin naar me te kijken. Ik voelde me zo klein, zo ontzettend onprettig. Maar ik moest dit zeggen, anders ontploft straks de boel. Toen ik klaar was liet ik de brief daar zodat ze hem nog eens kon lezen. Ik ben weggegaan en er is nooit meer over de brief gesproken. Dit deed veel pijn. Het werd volledig genegeerd.

Een maand later ontploft dan toch die bom. T en ik hebben eerst staan schreeuwen als viswijven en zijn elkaar daarna te lijf gegaan. Niet bepaald mijn beste moment. Mijn bril was afgevallen en mijn telefoon uit mijn zak gevallen, in de tuin. Toen Demi en haar vriend ons uit elkaar haalde, de een met mij binnen, de ander met T buiten, heeft T als een kleuter op mijn bril staan springen. En stal ze mijn iPhone. Wat zij niet wist was dat ik alles met mijn iphone aan het opnemen was. Een rare avond volgde waarin de vriendin van mijn moeder, mijn iPhone in een andere stad op ging halen. En daarna weer door met klussen. Ik kon mijn grote teen niet meer bewegen en de pijn in mijn voet werd erger. Midden in de nacht toch maar de hap gebeld. Omhoog en ijs erop, inclusief 3 uur slaap en weer door.. volgende avond laaaaaat ben ik pas naar huis gegaan. Kon pas gaan als het (voor m’n gevoel) af was. Tot grote frustratie van Roy die thuis zat met de kinderen. Omdat het drakenjong mijn bril kapot had gemaakt en echt in 1000 stukjes, moest ik met mijn zonnebril op (in het donker) terug naar huis rijden. Man, wat was ik boos.

Mijn moeder lag toen niet zo best. Veel koorts. We besloten ons mond te houden tegen haar over dit alles, omdat ze zich nu niet druk moest maken. Die koorts moet weg. Haar lichaam heeft het al zo zwaar. Een paar weken later, toen mijn moeder weer thuis was, heb ik het haar verteld. Ze vroeg of T wist dat zij het wist. Nee natuurlijk niet, die houd dr mond wel om dr eigen hachie te redden. Mijn moeder zegt dat T ’s avonds langs komt en dat ze het met haar gaat bespreken. Ze heeft er nooit over gesproken met T, tot op de dag van vandaag niet. Fijn zo’n moeder. Vertrouwen kapot.

De afstand werd groter en groter. Nu de bubbel gebroken was, zag ik mijn moeder anders. Mijn moeder was niet alleen nu, maar altijd al voornamelijk met zichzelf bezig geweest. Ondanks ik dat vaker heb gehoord van verschillende mensen door mijn leven heen, vond ik het altijd gemeen als ze dat zeiden. Het is mijn moeder, zo praat je toch niet over haar. Het is voor haar ook niet makkelijk, ook nooit geweest. Het altijd maar voor mijn moeder opnemen.

Inmiddels is het Juli 2021. Ik ben 34 jaar, moeder van 2 bijzondere jongetjes. Roy en ik zijn inmiddels langer samen dan mijn moeders langste relatie ooit was. Ik weet nu, wat zij ook zal zeggen, dat mijn tijd thuis niet normaal was. En dat ze beter haar best had moeten doen, ondanks alle omstandigheden, om een prettige en veilige haven voor ons te maken. Als ik dingen hetzelfde als mijn moeder doe, schaam ik me, zo wil ik niet zijn.

De dag voor Dustin’s verjaardag had ik mijn moeder aan de telefoon. Ik probeerde haar uit te leggen dat ik mijn grenzen probeerde aan te geven en dat zij daar zo overheen walste. Zij zag dit niet zo. Daarna probeerde ik tot 3x toe iets anders uit te leggen, wat maar niet binnen kwam en snap, daar ging ik. Mason zat nog naast me op de bank en zei “Calm down”. Ik riep direct Roy om Mason te halen, ik kon me niet meer inhouden. Alles kwam op tafel. De ruzie met T, hoe ze me heeft laten vallen met dat ze het nooit heeft besproken, de brief etc. Ze vroeg me of ik wel door had tegen wie ik het had, ik ben het met haar eens, zo hoor je inderdaad niet tegen je moeder te praten (schreeuwen). Je hoort respect voor je ouders te hebben. Maar het heeft te lang geduurd, ik heb het vaak zat aangegeven en er werd niet geluisterd en nu nog steeds niet. Ik ben er echt klaar mee. Dat was ik eigenlijk al een hele tijd, maar ik was maar aan het uitstellen, wachten tot het beter met haar ging, wachten tot ik een oplossing had gevonden om het contact tussen haar en haar kleinkinderen te kunnen behouden, wachten tot ik de juiste woorden had gevonden omdat ik haar niet wilde kwetsen.

Het is nu een maand geleden. Ik mis mijn moeder niet. Ik moet wel vaak aan haar denken. Nooit verwacht dat het zo zou lopen. Mijn moeder en mijn zusjes waren mijn wereld. Het belangrijkste. Maar het is goed zo. Ik heb Deem gelukkig nog, ik heb mijn prachtige gezin en nog een paar mensen. De kring wordt kleiner en kleiner, maar ik weet in ieder geval op wie ik kan bouwen en vertrouwen. Het is soms wel lastig, ik ben niet van de banden verbreken, hup uit mijn leven. Heb daar juist altijd al veel moeite mee gehad. Maar ik heb geen spijt van de dingen die ik heb gezegd. Ik heb geen spijt van het contact verbreken, dit is beter, in ieder geval voor mij. En dat moet ik een plekje gaan geven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.