Van interesse tot obsessie

Helaas kan weinig mij nog boeien. Of misschien heeft het me nooit geboeid, maar ik probeerde wel netjes vragen te stellen, geïnteresseerd te zijn. Heb ook wel het idee dat ik vaak doorvroeg (toen ik dacht dat dingen me nog boeide), hoe dingen zaten, of hoe iets gekomen is. Relatiedrama’s, baby’s, ellende op vakantie, vertel het me allemaal. Ik wil nu eigenlijk niets meer weten, van niemand. Laten we hopen dat dat tijdelijk is. Maar man, als iets mij boeit, dan moet iedereen het liefst non stop horen wat voor nieuwe dingen ik geleerd heb, foto’s kijken en vooral heeel geïnteresseerd zijn in wat ik leuk vind.

Eigenlijk weet ik niet of ik ook al speciale interesses had toen ik een kind was. Heel eerlijk gezegd weet ik helemaal niet meer waar ik mee speelde toen ik kind was. Ik weet dat ik barbies heb, daar maakte de oma van mijn moeder kleertjes voor, dat heb ik allemaal bewaard. Maar ik kan me niet herinneren dat ik er ooit mee gespeeld heb, maar het zou net zo goed kunnen zijn dat het iedere dag was, ik heb echt geen idee. Ik weet wel dat ik het leuk vond om boeken te lezen en (hele slechte) verhalen te schrijven. Ik heb ooit op een soort gymnastieklessen gezeten, geen idee waarom dat is gestopt. Een halve les paardrijden, letterlijk. En “buitenspelen”, ja weet ik veel, wat doe je dan, buiten spelen met vriendinnetjes.

Sinds ik op mezelf woon, ben ik denk ik gaan proberen een hobby op te pakken ofzo. Sommige mensen doen een sport al heel lang of bespelen een muziekinstrument. Ik niet. Wat vond ik leuk om te doen? Geen idee. Ik was altijd veel achter de computer. Toen we nog geen internet thuis hadden, spelletjes spelen. Ik kan me nog herinneren dat het inbellen te duur was, dus ik mocht soms even op MSN. Ik vond het fantastisch. Maar al snel wilde ik websites maken. Wat een pleurisklus met al die html codes. En het werd niet eens mooi, maar ik was beretrots als ik een kopje met dikke letters had. Ik maakte een CU2 (heette het zo?) voor mezelf. En wilde ook anderen helpen, een site voor een personal trainer, een site voor een DJ. Ze zijn het beide nog steeds bedenk ik me, en we zijn al heel wat jaartjes verder.. 20 ofzo.. autch! Dat zijn dus van die types die weten wat ze willen en er voor gaan. Voor de duidelijkheid, dat ben ik niet.

Daarna heb ik ook op creatief vlak een hoop verschillende dingen gedaan of in ieder geval geprobeerd. Een collega had dan iets leuks, klonk zo enthousiast, ik dacht ‘dat wil ik ook!’. Maar wat het ook was, ik maakte het nooit af. Ik verloor mijn interesse. Het is me heel lang niet opgevallen. Ik raakte afgeleid en/of kreeg een nieuwe interesse. Stond er niet bij stil dat wat ik deed ineens niet belangrijk meer was. Nu zie ik dat het toch wel een beetje vreemd is. Ik vind iets leuk, leer iets, koop iets, en voor ik het door heb staat mijn telefoon vol met snapshots van websites waar iets interessants op staat over het onderwerp waar ik op dat moment zeeeer gepassioneerd over ben. Ik droom erover. Ik raak geïrriteerd als ik er niet mee bezig kan zijn of als iemand er iets over zegt, bijvoorbeeld dat er ook nog andere dingen zijn dan alleen ‘dat’ of dat er een limiet ingesteld wordt. Laat me met rust, dit vind ik leuk. Dag in, dag uit, non stop informatie zoeken, marktplaats afstruinen om te kijken of er nog iets is wat ik (het liefst zo goedkoop mogelijk) kan kopen wat er bij hoort of gewoon er meer van. Word er vreselijk hebberig van.

Eerst zag ik het niet als een ding, inmiddels zie ik dat wel. We proberen er grapjes over te maken, maar er wel ook een beetje op te letten dat het do-able blijft. Ik denk dat het mijn nog niet gediagnosticeerde autisme is samen met m’n AD(H)D. In de DSM-5 noemen ze het ‘beperkte interesses’ en ‘obsessie’. Mijn man noemt het ‘momenteel gepassioneerd’. Maar ik vind ‘tijdelijke obsessie’ ook wel passen. Het kan van korte duur zijn, maar het kan ook jaren zijn. Mijn bullet journal heb ik sinds 2017, al doe ik daar nu niets meer mee, maar ik vind het nog steeds wel heel leuk. Als ik de tijd zou hebben zou ik er ook wel iets mee doen. Fotografie, ik wil nog steeds mijn opleiding afmaken en een fantastische hobby fotograaf worden. Mijn Blond Amsterdam verzameling ❤ is begonnen net nadat ik op mezelf woonde.

Nu zijn het: Plantjes!

Een paar dagen voor mijn 18e verjaardag kreeg ik de sleutel van mijn eerste eigen plek. Ik wilde het wel leuk maken, maar had geen geld. Ik kreeg van alles, vooral van mijn tante toen en daarmee werd het een gezellig hol. Ik had een groot raam in de woonkamer met een vensterbank, wat zou ik dat nu graag willen hebben. Maar toen wist ik veel. Heb er misschien wel eens een plantje opgezet, maar geen benul watvoor plant, of hij wel geschikt was voor volle zon en water geven was ik ook niet zo best in. Zo gingen er een hoop jaren voorbij. Meerdere huizen, met verschillende ramen en vensterbanken heb ik gehad. Ik kocht af en toe bij de supermarkt een plantje wat er leuk uitzag, soms deden ze het even, soms gingen vrij snel dood. Waarschijnlijk bleef het dode plantje ook nog een hele tijd in zijn potje zitten. Het deed me helemaal niets.

Mijn moeder had/heeft zowel binnen als buiten een oerwoud als je het mij vraagt. Al is mijn mening over haar aantal binnenplanten dus aan het veranderen. Een plant was voor mij een plant. Groen, met blaadjes enzo. Sommige hebben bloemen, sommige niet. Snapte de lol er niet van. En zeker zoveel, leek me ontzettend veel en saai werk. Toen ze leukemie had mocht ze vanwege bacteriën geen bloemen en planten. Terwijl zij in het ziekenhuis behandeld werd heb ik alle planten meegenomen. Ik weet eigenlijk niet eens meer watvoor planten allemaal, wel 1 die een hele sterke citroengeur had, iets te heftig zo in de auto. Ik deed redelijk mijn best om te zorgen dat haar planten niet dood gingen. Ik had geen idee wat ik deed. Haar manier van verzorgen was, als hij droog is of zielig hangt dan water geven, prima. En soms een slokje extra omdat ik ze wel een beetje vol terug wilde geven. En omdat ik zo’n geweldige dochter ben ging ik nog een stapje verder en heb ik alle planten in de tuin gezet, volle zon, topzomer. Oops.. blijkt dat veel planten daar niet heel gelukkig van worden.. Nu weet ik dat, toen had ik geen flauw idee. Had er niet eens bij stilgestaan dat bladeren konden verbranden. Een plant is toch van buiten, buiten is er zon, lekker simpel.

Nu heb ik 43 planten….

Net als een hoop andere mensen, zag ik ergens de Pannenkoekplant – Pilea Peperomioides en dacht ‘hey die is leuk’. Het heeft lang geduurd voor ik hem in huis had. Ik kom normaal nooit in een tuincentrum en het had totaal geen prioriteit. Eind mei logeerde mijn zusje bij ons en ik wilde ergens naar toe met haar, alleen, zonder kids, man, chaos. Mijn man gaf een ‘botanisch budget’ en daar gingen we, op naar het tuincentrum.

Hij stond op een goede plaats, met veel indirect zonlicht en ik gaf em veeeeel water. De regel voor deze plant is dat hij altijd vochtige grond wilt hebben, maar geen natte voeten. Hij groeide enorm hard. Aan alle kanten groeide babyplantjes, het was zo leuk. Dus binnen no time was ik in de ban van de pannenkoekplant.

De pannenkoekplant is heel erg makkelijk te stekken. Snijd voorzichtig het stekje af en zet het stekje in een klein glaasje water op een lichte plaats. Ik ging voor (het randje bij) mijn keukenraam. Iedere dag keek ik even naar het stekje of er worteltjes zichtbaar waren. Al snel werden het een paar stekjes. Stond ik weer bij het aanrecht, koken ho maar, maar wel even bij m’n stekjes kijken. Daarna kwam de volgende spannende nieuwe fase: het stekje in een potje met aarde doen. Huppekee, 4 pannenkoekplanten hoera!

Daar hield het natuurlijk niet op. Er was zoveel om te leren, zoveel om te lezen, te zien, te kopen. Inmiddels zitten we in de december maand. Niet ideaal. Ze groeien amper, terwijl ik wil stekken. En het is tijd voor de kerstboom. Maar ik ga (stug) door!

Ik vind het niet erg als ik mezelf erop betrap dat ik alweer met mijn gietertje rondloop, ik vind het leuk. Alles eraan. De plant uitzoeken (eerst kocht ik alle luchtzuiverende planten, nu kijk ik naar mooi blad of grappige/bijzondere plant), naar het tuincentrum gaan, een leuk potje erbij (al ben ik daar nog niet zo goed in). Thuis uitpakken, met mijn handen in de aarde (alleen waar absoluut geen kattenpoep bij zit). Iedere dag verzorgen, voelen, kijken of het klopt met wat de plant ‘zegt’. Toch weer schuiven. Dat plantje weer daar, die weer daar. Verklaar me maar voor gek, maar ik krijg er een goed gevoel van.

Van de week heeft m’n hubby de planten geteld, 43 (waarvan 2 boven). Ik geloofde niet dat het er zoveel waren. Ja, wel aardig wat en veel kleintjes, maar niet zoveel. Hand in hand liepen we de plantjes af. Shit. Ik voelde me rood worden en tranen prikte. Ik schaamde me. Oke het is een beetje uit de hand gelopen. Ik begon meteen met sorry, dat ik er nog een paar weg moet geven, dat ik er geen 1 meer bij koop. Maar gelukkig was hij zo lief dat hij zei dat ik lekker door mocht gaan met mijn plantjes omdat hij ziet dat het mij zo blij maakt. Ik vond dat zo lief. Ik heb me niet bepaald gesteund gevoeld in mijn ‘speciale interesses’. Andere mensen vonden het stom, wilde niet mee doen, mee gaan of wilden er (raar genoeg) niet uuuuuuuuuren over praten. Mijn man liet alles tot op bepaalde hoogte toe, maar snapte mijn interesses ook niet. En nu voel ik me gesteund. Mijn bestie krijgt mijn (toekomstige) stekjes, ik krijg van haar een stek van de Monstera (dat wilde je vast weten hè?), van mijn schoonmoeder krijg ik voor kerst het boek Stek je plant – Mama Botanica’s grote gids voor kleine stekjes, m’n man luistert regelmatig naar mijn plantenverhalen, geeft soms een ‘botanisch budget’ zoals hij het noemt en leeft voortaan in een woonkamer met meer planten dan gemiddeld.

Kan niet wachten om meer planten info hier met jullie te delen!

Oh ik heb ook een instagram pagina aangemaakt. Ik schaam me ervoor en tegelijkertijd wil ik er juist trots op zijn. Ik wil dat er na een tijdje te zien is hoe goed alles groeit. Voor nu is het nog een beetje kaal. Maar voor wie wil: Sjantjes Plantjes!

https://www.instagram.com/sjantjesplantjes/

Vreemd figuur

Dit wist ik al een tijdje, ik zit vreemd in elkaar. Ik dacht bijvoorbeeld dat alles eeuwig was (hoe naïef), nu denk ik dat alles tijdelijk is. Waarom moet het 1 van de 2 zijn? Of waarom denk je er überhaupt aan? Kan het niet gewoon zijn wat het is? Blijkbaar niet.

Als ik iets in mijn hoofd krijg, zijn er (bijna) geen grenzen. Of als het voor mijn kinderen is. Hoe onbelangrijk ook. Voorbeeld: we halen happy meals met jurassic world speeltjes. Ik vraag om 2 verschillende speeltjes, bij bestelling, 1e raam en 2e raam. De dame die de happy meal in elkaar flanst zegt: “Ik zal kijken wat ik kan doen” Waarna er bij mij meteen uitfloept “Je kan de doosjes openmaken en kijken, zo moeilijk is het niet”. Op dat soort momenten heb ik een grote mond of ben brutaal (zeggen anderen). Het is gewoon even een storing bij mij, ik heb er geen geduld of begrip voor. Ik kan niet meer doen voor m’n jongens dan het overal vragen en ik accepteer dan niet dat iemand dat niet zou doen omdat diegene er geen zin in heeft (en er verdomme nog voor betaald wordt ook).

Ander voorbeeld: Op woensdag is de begeleider van Mason hier. Hij is dan vrij van school. Dustin is dan tot 12:15 uur naar school. Op die dag kan ik dingen in huis doen, terwijl zij met Mason speelt. Of we kunnen ‘s ochtends met Mason alleen weg gaan. Voor mij fijn dat ik versterking heb en zelfs weg kan lopen als het me teveel wordt en voor Mason fijn dat hij toch Quality time heeft op die manier. Omdat ik deze week de woonkamermuur wilde verven, was ik druk en gestresst. Leeghalen, nieuwe kast inruimen, naar de winkel, teveel voor 1 dag eigenlijk al. Ik ben niet vooruit te slaan, maar als ik eenmaal bezig ben is het alsof ik achter na gezeten wordt. Zweet all over, m’n haar lijkt NOG wilder, links, rechts, weer naar boven, nog een keer naar beneden. En de tijd vliegt voorbij. Omdat ik zo lekker bezig was, ging ik expres pas 12:05 uur weg. Mijn fout, ik moet gewoon op tijd weggaan. Hoe dan ook. Er werd ergens een tuin opnieuw bestraat, meerdere wagens blokkeerden een gedeelte van de parkeerplaats. Eerder op de dag was al gevraagd of de begeleider haar auto van onze plek wilde halen voor de vrachtwagen, en nu.

Anyhow ik rij zig zag achteruit, heb al een hekel aan achteruit rijden. Staat er voor de uitgang van ons hofje een grote wagen met aanhangwagen én zijn deur helemaal open. Niet aan de kant, anders had ik z’n deur nog dicht kunnen doen, nee midden op de straat. Door de openstaande deur wacht ik even, maar er komt niemand. Ik toeter naar een paar van die gasten een stuk verderop, bij de parkeerplaats. Niemand reageert. Ik toeter nog eens, duidelijker. Niemand kijkt, er lopen er 2 weg, 1 blijft scheppen. Fucking hel. Ik stap m’n auto uit (anders moet ik straks weer zig zag achteruit) en storm er op af. Vanaf een afstandje begin ik al “Hey is die wagen van jullie? Hij blokkeert de uitgang.” “Uh ja.. ik denk het.. uh” “Roep je collega dan NU, ik kan er niet uit en zo kom ik te laat op school van m’n kleine” Hij roept wat naar collega’s. Ik loop naar de auto. Een soepkip komt soort van nonchalant/stoer aanlopen, doet z’n petje nog even goed. Ik zeg dat hij toch wel snapt dat hij niet zijn wagen voor de uitgang kan parkeren? En zelfs na een paar keer toeteren komt er niemand.. Fucking aso, dat laatste zeg ik niet. Hij zegt “hoi” en iets over dat je met respect ver kan komen. Ik heb er geen boodschap meer aan, mijn geduld was al op. “Flikker toch op met je respect. Stap je fucking wagen in en rijd weg mafkees!” Tot zover Tokkie Sjantje.

Andere momenten ben ik vreselijk onzeker en laat ik me heel snel beïnvloeden. Simpel voorbeeld: ik wilde mijn haar al heel lang kort knippen, schouderhoogte. Mijn man zei telkens dat hij kort haar lelijk vind (in het algemeen). Hierdoor heb ik pas na een paar jaar mijn haar geknipt, terwijl ik iedere dag met die klitterige ellendebos zat.

Mijn man en ik zijn erg open, we houden niet veel meningen voor onszelf. Ik ben daar voorstander van. Wees echt. Zeg wat je mooi vind, maar ook wat je niet mooi vind. Geen poppenkast. Het heeft alleen 2 nadelen. 1: doordat ik dus ook alle negatieve dingen zeg, vind m’n man me vaak een zeikerd, wat ik dan weer niet eerlijk vind. En 2: omdat ik nogal mega gevoelig ben op het moment (altijd al, maar nu wel heel erg) kan ik er helemaal van omslaan. Hij hoeft maar iets te zeggen en mijn dolenthousiaste levendige bui veranderd in een hoopje ellende wat niets meer wilt.

Wat ik al zei: de woonkamer verven. Het was niet de kleur die ik wilde. Ik was er al bang voor na het gezien te hebben bij de mengmachine en vrij snel wist ik zeker dat ik het niet meer wilde. Maar ja, al gekocht. Zonde van het geld en had geen geld voor nieuwe verf. Hubby en ik spraken af; we doen het toch, dan maar een verkeerde kleur, het is toch weer eens wat anders en lekker fris. Ik heb aan hem gevraagd, hoe overdreven dat ook voor hem was, om geen commentaar te hebben tot het droog is. Eerste roller is altijd eng en donkergroen helemaal. Als hij alleen al zou zeggen “pfoeee wel een heftig kleurtje hoor” kan het bij mij al zo negatief binnen komen dat ik acuut al mijn energie verlies. Nou heb ik sowieso al een probleem met dingen afmaken. Maar het gaat een stuk beter als ik enthousiast blijf. Het was nergens voor nodig. Hij was zelfs heel enthousiast over de kleur. Hierdoor kon ik het afmaken, ondanks ik nog steeds niet fan was/ben van de kleur en ondanks de rugpijn en stress tijdens de 2e laag.

Waarom voel ik me vaak zo mega onzeker en klein en waarom interesseert het me het andere moment niet hoe groot de kerel (of vrouw) is die ik de wind van voren geef?

Excuses voor de fouten. Blog is niet nagekeken en half slapend gepubliceerd.

Hulp is onderweg

Ben het zo zat. Zat om me zo te voelen, zat om overal in te falen en zat om alles waar ik in faal nog eens (een paar keer) op m’n bordje te krijgen.

De laatste jaren dacht ik dat er geen hulp meer voor mij was. De hulp die ik kreeg paste niet. M’n man stelde (nog steeds trouwens) het zeer op prijs dat ik verander en ik bleef zeggen dat “ik ben wie ik ben”. We kwamen niet verder, het ging allemaal maar slechter.

Maar nu komt er hulp, een begeleider gespecialiseerd in autisme. Dit keer niet voor de kids, maar voor mij. Zo ver ik heb begrepen gaat diegene mij begeleiden tot ik weer meer aankan, tot ik meer van mezelf begrijp, mezelf beter inschat, beter mijn energie leer doseren enzovoort. Ik blijf bij mezelf, “ik ben wie ik ben”, maar wil wel leren hoe ik dingen beter kan doen en dus verander. En momenteel zijn er heel wat dingen die beter kunnen. Ik heb alleen een andere aanpak nodig.

Ik kijk er naar uit dat ik straks (over een tijdje, ooit) voor m’n gezin kan koken zonder gestresst te raken en dat er uiteindelijk alsnog iemand niet mee eet. Ik kijk er naar uit om straks weer dingen met beide jongens te ondernemen, waar ik nu al in de stress raak als ik met 1 vd 2 weg ga. Ik kijk er naar uit om straks weer te kunnen genieten, ik ben nu alleen maar moe en ellendig.

Tot die tijd faal ik in alles. In een goede vrouw, dochter, vriendin, zus zijn. En het allerergste ik faal zelfs in een goede moeder zijn. Als het ene dingetje goed gaat, gaat er iets anders weer fout en dan stort het kaartenhuis (ik) weer in. Het aller aller belangrijkste was en is voor mij het ouderschap, in mijn geval moeder zijn van twee fantastische en prachtige jongens. Maar ik kan ze nu niet geven wat ik ze hoor te geven. Ik kan ze niet alle structuur bieden die ze nodig hebben, ik doe hier en daar wel m’n best, maar het rammelt aan alle kanten. Zoals dat ik niet kook. Of omdat ik zo moe ben en veel slaap er minder voor ze kan zijn. Of dat ze me af en toe zien huilen. Ik wil niet zo’n moeder zijn. Ik wil een sterke moeder zijn, waar m’n jongens later trots op zijn. Die naar me toe komen omdat ze weten dat ik ze zal en kan helpen. Die respect voor me hebben en me dankbaar zijn voor hoe ik ze heb opgevoed.

Ik kan dus niet wachten, maar alsjeblieft, laat het een goede begeleider zijn. Als ik zie dat de verandering werkt verander ik wel. Ik zit gewoon vast.

Bang voor de dood

Een tijd geleden schreef ik een blog, overigens niet gepubliceerd, over mijn angsten. Ik dacht dat ik ze niet had, maar toen ik mijn man vroeg en zelf ook wat denkwerk deed kwam ik erachter dat ik er toch wel een paar heb. Onder andere watervrees, ik durf niet onder water en wil geen water in mijn gezicht omdat ik dan denk dat ik dood ga. Voor het beeld, ook al kan ik er gewoon staan, voor de buitenwereld ziet het er ook uit alsof ik doodga. Meteen paniek.

Vorige maand schreef ik een blog over onze lieve familievriend Corretje. Over zijn melanoom, huidkanker, uitzaaiingen en over hoe bang ik ben dat hij dood gaat. Ook niet gepubliceerd trouwens.. misschien wel handig.

Gister of eigenlijk vanaf gister en nu nog steeds, was/ben ik in paniek door familienieuws, een dreigende dood, nog niet zeker, maar in ieder geval veel te dichtbij. Ik merk dat ik er niet mee kan dealen. Mijn hoofd werkt niet, ik huil uiteraard maar zweet ook heel veel en mijn hele lichaam is aan het shaken. Niet shaken alsin ik kom net uit een bevroren meer en heb het koud. Maar een rare subtiele shake. Ik voel het overal, vanaf mijn tenen tot in mijn gezicht. Je voelt het wel als je me aanraakt, maar ik denk dat je het niet zou zien aan me. Het voelt voor mij wel heftig en het slurpt energie.

Het gaat om mijn opa en familievriend, eigenlijk ook een soort opa. Opa Bertje is 75 en Corretje 70. Niet stokoud, maar wel op leeftijd. Iedereen weet dat je uiteindelijk doodgaat, het liefst zo oud mogelijk. En het liefst zonder gebreken, maar ‘gewoon’ stokoud hand in hand in slaap tegelijkertijd met je grote liefde. Maar we weten ook allemaal dat kanker niet een zeldzame ziekte is en dat er ongelooflijk veel mensen te vroeg aan doodgaan.

Mijn moeder 52 krijgt Acute Leukemie (door MDS). Een zeldzame vorm van bloedkanker die in principe alleen bij oude mensen voor komt. Maar er zijn natuurlijk altijd uitzonderingen.. Over m’n moeder zeiden we “onkruid vergaat niet”, wat misschien een beetje raar over kan komen voor de lezer. Maar ik/wij bedoelen ermee dat m’n moeder al zoveel shit op haar pad heeft gekregen en ze is er nog steeds, ook kanker krijgt haar er niet onder. 💪

Maar tegelijkertijd ook paniek. Naast dat ik heel veel contact met mijn moeder had en dus niet eens kon denken aan dat ze er misschien binnenkort niet meer is. Betekende het ook dat we naast haar missen met een hoop extra problemen zouden zitten. Veel te veel katten om zelf over te nemen of met familie te delen, een overvol huis waar ze samen met m’n zusje woont en geen uitvaartverzekering. Naast de paniek kwam er dus ook een soort “Ik moet nu aan het werk!”. Ik google alles wat ik maar kan bedenken. Over haar ziekte, behandeling, maar ook voor oplossingen voor de problemen die straks misschien voor ons zijn. Hoe moet ik dat doen? Ik kan niet eens denken aan dat mijn moeder dood gaat en als dat dan gebeurd moet ik met al die shit dealen? Seriously, hoe dan? Hierdoor had ik geen tijd om te denken, wat een groot voordeel was. Het ging ook gewoon niet meer. Overdags nam ik iets teveel van de ADHD medicatie die ik toen probeerde, zodat ik maar door door door kan gaan. En als ik moest slapen een oxazepam. Als ik nu terug denk aan toen denk ik, ik was gewoon gevaarlijk bezig. Maar voor mij voelde het alsof ik de dingen die ik deed moest doen, kostte wat het kost. Dat had dus ook kunnen betekenen dat ik me ‘s nachts om een boom had gevouwen..

Nu bij Cor raak ik steeds angstiger. Hier nog even een melanoompje weg halen en daar iets.. Oh kijk uitzaaiingen, laten we al je lymfklieren uit je oksel halen, die onderzoeken we en daaruit komt de prognose en nieuw behandelplan.

Voor de duidelijkheid: dat zou gister gebeuren. Hij zelf en ik trouwens ook flink gespannen. Tante K zou gebeld worden als hij uit narcose zou bijkomen en zo zou het nieuws verspreid worden.

Ik met een koortsige Dusty op me geplakt, zo weinig slaap en zoveel tijd en gelegenheid om naar de klok te staren. De tijd ging zo langzaam. Om half 3 trek ik het niet meer en stuur ik mijn tante een appje. Of hij nu nog steeds niet wakker is. Ze zegt dat ze hem net heeft gesproken, hij is thuis. Ik snap er niets van. Ze legt uit, hij had verhoging en is naar huis gestuurd. Ik krijg meteen stress, die kanker moet eruit. Het is niet goed dat het al in zn lymfeklieren zit, wachten op zo’n afspraak is al onnodig lang kanker in je lijf. En dan nu uitgesteld.

Maar de fijne dokter was vergeten te vermelden dat er nog een uitzaaiing was gevonden, meer naar beneden, dieper. Hoe the fuck kan dat? Misschien is het verkeerd begrepen, ik snap het anders niet, dit kan toch niet gebeuren? Een coronatest gedaan en als die vandaag negatief zou zijn moest hij eerst weer een echo voor nieuwe uitzaaiing. Wat betekend dit? Ik krijg steeds meer vragen.

Maar het was chaos zei m’n tante, want opa Bertje moest ineens direct naar de spoedeisende hulp komen. Wat?! Hoezo dat ineens? Zo’n anderhalve maand geleden waren we ons ook allemaal de pleuris geschrokken. Hij viel ineens neer en ging steeds raarder doen. Veel onderzoeken, wat belachelijk lang duurde. Het was een delier van een nierontsteking en longontsteking. Het leek weer de goeie kant op te gaan. Zoals Mees zegt “pff that was a close one”. Maar ineens ging hij rap afvallen en gele ogen. Nav bloedonderzoek hadden ze hem gister gebeld en gezegd dat hij direct moest komen. Er moest direct verder onderzoek gedaan worden. Je voelt dan al meteen, fuck dit is niet goed. Ze dachten aan zijn alvleesklier of darmen. Hij zou vocht toegediend krijgen en de volgende dag (vandaag) een scan krijgen.

Vanochtend om half 11 was mijn wachtgrens bereikt. Heeft hij zijn scan al gehad? Hoe gaat het met hem? Wat gaan ze met hem doen? Ik appte met een licht schuldgevoel m’n tante weer, ik weet dat zij nu ook in paniekerige staat is en dingen moet doen, het laatste waar ze op zit te wachten zijn mijn appjes. Maar ik wilde ook m’n oma niet lastig vallen. M’n tante zei dat ze had begrepen dat hij om 15:00 uur z’n scan krijgt, maar niet meer mocht eten dus waarschijnlijk ook nog een maag/darm onderzoek. Hmm.. ze zijn er in het ziekenhuis dus nog steeds niet over uit waar het probleem zit of waar het allemaal zit..

Dan 25 minuten later, om 11 uur een appje (van m’n tante) dat de scan vervroegd is en nu om 12:45 is. Maar Bertje zegt erbij dat we vanmiddag om 4 waarschijnlijk allemaal naar het ziekenhuis moet komen. Op dat moment snap ik het nog niet. Ik snap wat het betekend, maar niet hoe hij dat kan weten als er nog geen uitslag is.

Ik bel mijn oma om haar te laten weten dat ik nu moeilijk op woorden en uit m’n woorden kom, dus niet weet watvoor bericht ik haar moet sturen, maar dat ik aan ze denk. Eigenlijk non stop sinds gister, maar dat zeg ik haar natuurlijk niet. Mijn omaatje, wat gaat het allemaal voor haar veranderen. Dat Bertje de vorige keer in het ziekenhuis lag, was overduidelijk hoe mijn oma niet zonder Bert kan. En dat zal bij heel veel ouwe menssies ook zo zijn als de persoon die altijd sterk, gezond en bezig was ineens wegvalt. Ik weet dat dat het leven is en dat we dat gewoon moet accepteren. Maar het verscheurd me.

Mijn tante B die met oma zat te rummicubben, kreeg ik daarna aan de telefoon. Ze zei dat hij zijn scan zou krijgen en daaruit komt wel of geen gesprek. 1 en 1 is 2. Als familie opgetrommeld wordt bij de dokter weet je dat het slecht nieuws is. Ik ben een doemdenker. Dus voor mij betekend het gesprek bij de arts dat hij alvleesklierkanker heeft en binnen enkele maanden dood gaat. Het doet zoveel pijn, ik kan het niet eens uitleggen.

Ik ben bang voor de dood. Niet voor mezelf toen ik het zelf probeerde en voor nu is het gewoon geen optie meer. Niet om het zelf te doen en ook niet op watvoor andere reden dan ook. Ik mag niet dood, ik kan niet dood mijn kinderen hebben mij nodig. Dit is voor mij geblockt, ik denk er niet aan, het is er niet, ik kan niet doodgaan, punt.

Ik ben bang voor andere mensen die doodgaan. Wat zal ik nu egoïstisch overkomen. Maar ik ben bang om verlaten te worden, bang dat er geen tijd meer is om vragen te stellen, het is te definitief. Je kan niet meer terug in de tijd. Stop de tijd. Ik wil dat alles blijft zoals het is. Dat mijn oma en Bertje samenblijven, zoals het voor mij altijd is geweest. Ik kan er niet mee dealen.

En Cor.. ik weet niet eens wat ik moet zeggen. Bertje is mijn opa al zolang ik mij kan heugen. Maar Cor en ik hebben een speciale band. Ik heb hele lieve mensen in m’n kring, maar van Cor weet ik dat hij er altijd voor me zal zijn. Hij heeft mij nog nooit met iets proberen te veranderen. Hij houd van mij en accepteert mij met al mijn nukken en eigenaardigheden. Ik wil niet zonder hem.❤️

Ik heb bericht dat om 16:00 definitief het gesprek bij de arts is. Ik voelde me helemaal leeg, lam, niets, gevoelloos. Ik stuurde “ok” terug. Ik dacht, ik moet naar beneden. Daar raakte ik in paniek. Met hulp van Roy oxazepam ingenomen en proberen te vertellen wat er is. Mijn hart is gebroken. Vooral voor mijn oma.

Over 20 minuten is het gesprek. M’n tante belt me erna. Ik probeer voorbereid te zijn op het ergste, nog een paar dagen te leven. Dan kan het alleen maar meevallen.. 😭💔

Buurt BBQ

Toen we hier net woonden werden we gevraagd of we ook op de buurt BBQ kwamen. Natuurlijk, gezellig! En dat was het! Leuke mensen die je anders toch minder snel spreekt. Waaronder gastouder Kristy, super leuke meid, haar zoontje 4 maanden ouder dan Mason. Mason was 9 maanden toen we hier kwamen wonen. Door deze BBQ werden we vriendinnen.

Het jaar erna, was de buurt BBQ net na mijn miskraam. En er was een nieuwe baby in de straat en die was er ook. Heerlijk mee geknuffeld, maar het was best pittig. Roy en Mason waren er eerst ook bij, maar Roy ging na het eten met Mees terug. Ik bleef nog voor een paar wijntjes.

Vorig jaar was er, ondanks meerdere pogingen, geen buurt BBQ. Het was maar goed ook, ik had het veel te druk en was veel te gestrest om sociaal te doen.

Ook dit jaar waren er een paar van mijn buuffies bezig met het organiseren van de BBQ. Eerst voor begin van de zomer, wat niet doorging. Oke, dan op vrijdag 11 september. En ineens is het zover. Het is de laatste tijd zo druk en hectisch geweest. Ik heb de nieuwe structuur, 2 kids naar school, nog totaal niet onder controle. Ik slaap iedere minuut die ik kan. Zo ook vandaag.

Nadat ik de kids naar school had gebracht en de hond uit had gelaten, ben ik weer terug naar bed gegaan. Met een kleine onderbreking om 11 uur, heb ik verder geslapen tot 11:55. De wekker ‘Dustin halen PSG’. Mijn rug deed behoorlijk pijn van de behandeling van gister, het voelde overal beurs. Maar hup, weer de auto in. Samen met Dust op de markt vis gehaald. Iets nieuws wat we proberen: vrijdag visdag!

Thuis samen een visfrietje en een viswrap gegeten. Toen het tijd was voor Dustin om naar bed te gaan, kwam Roy naar beneden. Laat wakker in verband met nachtdienst. Hij zei dat ik naar boven kon gaan en hij bracht Dustin naar bed. Ik denk dat het half 2 was.

Toen ik mijn ogen open deed hoorde ik buiten een hoop mensen en de kids beneden. Goed ze zijn nog wakker, dan kan het niet te laat zijn. Shit, het was al over half 7. Tussen half 7 en 7 uur gaan de kids naar bed. Ik snel naar beneden om Roy af te lossen, zodat hij nog even kon liggen voor het werken. Samen met de kids onze nieuwe favoriet SING op Netflix gekeken. Niet de hele film, alleen de liedjes, word ik vrolijk van.

De buurt BBQ was al een tijdje gaande en ik was nog steeds aan het twijfelen. Ik had absoluut geen zin om me te gaan douchen, aankleden, beetje verzorgd voor de dag komen. Maar aan de andere kant snak ik ook weer naar contact. Hoe lief m’n hubby ook is, het is ook wel eens fijn om een praatje met iemand anders te maken. De hele tijd, wat ik ook doe, die strijd in mijn hoofd. Ga ik wel of ga ik niet?

Toen een paar weken terug het briefje door de brievenbus kwam met hoeveel vleespaketten er besteld moesten worden voor ons, heb ik aangegeven dat ik niet wist of we zouden komen. Roy nachtdienst, met kids kan niet, misschien kom ik alleen. Misschien wil Roy wel ff langs, geen idee. Dus doe maar 1 voor als we toch komen. Als we niet komen hebben ze wat extra vlees voor de rest.

Het was rond 20.00 uur toen ik toch Bentley moest gaan uitlaten. Dus dan toch ook maar even mijn gezicht laten zien. Ik liep in een oude joggingbroek, een shirt met een te groot oud Bjorn Borg vest erop. Mijn haar zat ongekamd in een knot, mijn hoofd was nog slaperig en ik had geen make up op. Maar ik deed het toch. Bentley bij me, de minder leuke buren (of eigenlijk vooral zij) met de rothond wat fout ging op koningsdag waren er ook.

Ik kreeg meteen te horen dat ze al aan de deur waren geweest. De poort was op slot en er was niemand beneden. Geklopt, maar er werd niet open gedaan. Ik was op dat moment de kids naar bed brengen. Lief, er werd aan ons gedacht!! De andere buuf zei dat er een bordje met salade en wat vleesjes voor me klaarstond. Er kwam nog een buuf de tuin uitlopen (die er eerst wel bij zat) en zei meteen “Hey waar was je nou? We hebben je gemist!” Het klinkt misschien een beetje sad, maar ik voelde me er heel goed door. We waren niet vergeten, ze hadden zelfs een bordje aan de deur gebracht.

Hoe lief ik het ook vond, ik heb uitgelegd dat ik een groot deel van de dag heb geslapen en me niet zo goed voel. Een van de buuffies zei meteen “Tja op een gegeven moment is het op”. En dat is het. Het is even op. Ik ben daarna Bentley uit gaan laten en weer veilig naar binnen. Mijn thuis, mijn huis met mijn gezin, waar ik me veilig voel.

Samen met Roy nog het grootste gedeelte van de film SING gekeken voor hij naar zijn werk ging. De buurt BBQ was nog gaande, maar ik kon het nu loslaten. Ik ben geweest, ik vond het fijn en volgens mij hebben mensen geen last van me gehad. En ik ben (ruim) op tijd weggegaan voor het alweer te veel is en ik een stroomstoring in mijn hoofd krijg, me voor schut zet, in janken uit barst of iets in die trant. Had het erg gezellig gevonden om te blijven zitten, om ook echt te eten, maar er waren kleine kinderen, aardig wat mensen in totaal, dit zou niet lang goed gaan.

Het duurt nog maar een kwartier en deze dag is alweer voorbij. Ik heb Homecoming van Bey – Coachella opstaan. Heerlijke muziek, lekker meezingen. Ik ben alleen en de kids worden niet wakker van de muziek. Niet zoals ik de buurt BBQ in gedachten had, maar eigenlijk perfect voor mij.

Ik ga zo met een fijn gevoel slapen.

Liefs,
Sjantje