Dag 2 Midweek Limburg

Van te voren heb ik een paar keer gedacht ‘wanneer is dit midweekje geslaagd?’. Is het als ik zoveel heb gewandeld, zoveel heb geslapen, als ik dit of dit af heb gekregen, als ik iedere dag een blog schrijf? Om de verwachtingen laag te houden (ik heb altijd een te grote verwachting, wat resulteert in teleurstelling) hadden Roy en ik afgesproken dat deze week is geslaagd als ik er naar toe ga en vrijdag weer naar huis kom. Klinkt haalbaar. Maar ik hoopte toch wel iedere dag of bijna iedere dag uit te kunnen slapen.

Lees verder

Maar hoe gaat het nou, echt?

Ik wil graag eerlijk zijn. Eerlijk zijn is erg belangrijk voor mij. Daarnaast maakt het dingen veel simpeler. Geen spinnenwebben van leugens. Maar de wereld is niet gemaakt op eerlijk zijn. Iedereen kust elkaars kont om beter te worden of houdt iets stil om dat ze bang zijn voor reacties van anderen. Ik ben er klaar mee. Dus bij deze: eerlijk, hoe het met mij gaat.

Lees verder

Van interesse tot obsessie

Helaas kan weinig mij nog boeien. Of misschien heeft het me nooit geboeid, maar ik probeerde wel netjes vragen te stellen, geïnteresseerd te zijn. Heb ook wel het idee dat ik vaak doorvroeg (toen ik dacht dat dingen me nog boeide), hoe dingen zaten, of hoe iets gekomen is. Relatiedrama’s, baby’s, ellende op vakantie, vertel het me allemaal. Ik wil nu eigenlijk niets meer weten, van niemand. Laten we hopen dat dat tijdelijk is. Maar man, als iets mij boeit, dan moet iedereen het liefst non stop horen wat voor nieuwe dingen ik geleerd heb, foto’s kijken en vooral heeel geïnteresseerd zijn in wat ik leuk vind.

Eigenlijk weet ik niet of ik ook al speciale interesses had toen ik een kind was. Heel eerlijk gezegd weet ik helemaal niet meer waar ik mee speelde toen ik kind was. Ik weet dat ik barbies heb, daar maakte de oma van mijn moeder kleertjes voor, dat heb ik allemaal bewaard. Maar ik kan me niet herinneren dat ik er ooit mee gespeeld heb, maar het zou net zo goed kunnen zijn dat het iedere dag was, ik heb echt geen idee. Ik weet wel dat ik het leuk vond om boeken te lezen en (hele slechte) verhalen te schrijven. Ik heb ooit op een soort gymnastieklessen gezeten, geen idee waarom dat is gestopt. Een halve les paardrijden, letterlijk. En “buitenspelen”, ja weet ik veel, wat doe je dan, buiten spelen met vriendinnetjes.

Sinds ik op mezelf woon, ben ik denk ik gaan proberen een hobby op te pakken ofzo. Sommige mensen doen een sport al heel lang of bespelen een muziekinstrument. Ik niet. Wat vond ik leuk om te doen? Geen idee. Ik was altijd veel achter de computer. Toen we nog geen internet thuis hadden, spelletjes spelen. Ik kan me nog herinneren dat het inbellen te duur was, dus ik mocht soms even op MSN. Ik vond het fantastisch. Maar al snel wilde ik websites maken. Wat een pleurisklus met al die html codes. En het werd niet eens mooi, maar ik was beretrots als ik een kopje met dikke letters had. Ik maakte een CU2 (heette het zo?) voor mezelf. En wilde ook anderen helpen, een site voor een personal trainer, een site voor een DJ. Ze zijn het beide nog steeds bedenk ik me, en we zijn al heel wat jaartjes verder.. 20 ofzo.. autch! Dat zijn dus van die types die weten wat ze willen en er voor gaan. Voor de duidelijkheid, dat ben ik niet.

Daarna heb ik ook op creatief vlak een hoop verschillende dingen gedaan of in ieder geval geprobeerd. Een collega had dan iets leuks, klonk zo enthousiast, ik dacht ‘dat wil ik ook!’. Maar wat het ook was, ik maakte het nooit af. Ik verloor mijn interesse. Het is me heel lang niet opgevallen. Ik raakte afgeleid en/of kreeg een nieuwe interesse. Stond er niet bij stil dat wat ik deed ineens niet belangrijk meer was. Nu zie ik dat het toch wel een beetje vreemd is. Ik vind iets leuk, leer iets, koop iets, en voor ik het door heb staat mijn telefoon vol met snapshots van websites waar iets interessants op staat over het onderwerp waar ik op dat moment zeeeer gepassioneerd over ben. Ik droom erover. Ik raak geïrriteerd als ik er niet mee bezig kan zijn of als iemand er iets over zegt, bijvoorbeeld dat er ook nog andere dingen zijn dan alleen ‘dat’ of dat er een limiet ingesteld wordt. Laat me met rust, dit vind ik leuk. Dag in, dag uit, non stop informatie zoeken, marktplaats afstruinen om te kijken of er nog iets is wat ik (het liefst zo goedkoop mogelijk) kan kopen wat er bij hoort of gewoon er meer van. Word er vreselijk hebberig van.

Eerst zag ik het niet als een ding, inmiddels zie ik dat wel. We proberen er grapjes over te maken, maar er wel ook een beetje op te letten dat het do-able blijft. Ik denk dat het mijn nog niet gediagnosticeerde autisme is samen met m’n AD(H)D. In de DSM-5 noemen ze het ‘beperkte interesses’ en ‘obsessie’. Mijn man noemt het ‘momenteel gepassioneerd’. Maar ik vind ‘tijdelijke obsessie’ ook wel passen. Het kan van korte duur zijn, maar het kan ook jaren zijn. Mijn bullet journal heb ik sinds 2017, al doe ik daar nu niets meer mee, maar ik vind het nog steeds wel heel leuk. Als ik de tijd zou hebben zou ik er ook wel iets mee doen. Fotografie, ik wil nog steeds mijn opleiding afmaken en een fantastische hobby fotograaf worden. Mijn Blond Amsterdam verzameling ❤ is begonnen net nadat ik op mezelf woonde.

Nu zijn het: Plantjes!

Een paar dagen voor mijn 18e verjaardag kreeg ik de sleutel van mijn eerste eigen plek. Ik wilde het wel leuk maken, maar had geen geld. Ik kreeg van alles, vooral van mijn tante toen en daarmee werd het een gezellig hol. Ik had een groot raam in de woonkamer met een vensterbank, wat zou ik dat nu graag willen hebben. Maar toen wist ik veel. Heb er misschien wel eens een plantje opgezet, maar geen benul watvoor plant, of hij wel geschikt was voor volle zon en water geven was ik ook niet zo best in. Zo gingen er een hoop jaren voorbij. Meerdere huizen, met verschillende ramen en vensterbanken heb ik gehad. Ik kocht af en toe bij de supermarkt een plantje wat er leuk uitzag, soms deden ze het even, soms gingen vrij snel dood. Waarschijnlijk bleef het dode plantje ook nog een hele tijd in zijn potje zitten. Het deed me helemaal niets.

Mijn moeder had/heeft zowel binnen als buiten een oerwoud als je het mij vraagt. Al is mijn mening over haar aantal binnenplanten dus aan het veranderen. Een plant was voor mij een plant. Groen, met blaadjes enzo. Sommige hebben bloemen, sommige niet. Snapte de lol er niet van. En zeker zoveel, leek me ontzettend veel en saai werk. Toen ze leukemie had mocht ze vanwege bacteriën geen bloemen en planten. Terwijl zij in het ziekenhuis behandeld werd heb ik alle planten meegenomen. Ik weet eigenlijk niet eens meer watvoor planten allemaal, wel 1 die een hele sterke citroengeur had, iets te heftig zo in de auto. Ik deed redelijk mijn best om te zorgen dat haar planten niet dood gingen. Ik had geen idee wat ik deed. Haar manier van verzorgen was, als hij droog is of zielig hangt dan water geven, prima. En soms een slokje extra omdat ik ze wel een beetje vol terug wilde geven. En omdat ik zo’n geweldige dochter ben ging ik nog een stapje verder en heb ik alle planten in de tuin gezet, volle zon, topzomer. Oops.. blijkt dat veel planten daar niet heel gelukkig van worden.. Nu weet ik dat, toen had ik geen flauw idee. Had er niet eens bij stilgestaan dat bladeren konden verbranden. Een plant is toch van buiten, buiten is er zon, lekker simpel.

Nu heb ik 43 planten….

Net als een hoop andere mensen, zag ik ergens de Pannenkoekplant – Pilea Peperomioides en dacht ‘hey die is leuk’. Het heeft lang geduurd voor ik hem in huis had. Ik kom normaal nooit in een tuincentrum en het had totaal geen prioriteit. Eind mei logeerde mijn zusje bij ons en ik wilde ergens naar toe met haar, alleen, zonder kids, man, chaos. Mijn man gaf een ‘botanisch budget’ en daar gingen we, op naar het tuincentrum.

Hij stond op een goede plaats, met veel indirect zonlicht en ik gaf em veeeeel water. De regel voor deze plant is dat hij altijd vochtige grond wilt hebben, maar geen natte voeten. Hij groeide enorm hard. Aan alle kanten groeide babyplantjes, het was zo leuk. Dus binnen no time was ik in de ban van de pannenkoekplant.

De pannenkoekplant is heel erg makkelijk te stekken. Snijd voorzichtig het stekje af en zet het stekje in een klein glaasje water op een lichte plaats. Ik ging voor (het randje bij) mijn keukenraam. Iedere dag keek ik even naar het stekje of er worteltjes zichtbaar waren. Al snel werden het een paar stekjes. Stond ik weer bij het aanrecht, koken ho maar, maar wel even bij m’n stekjes kijken. Daarna kwam de volgende spannende nieuwe fase: het stekje in een potje met aarde doen. Huppekee, 4 pannenkoekplanten hoera!

Daar hield het natuurlijk niet op. Er was zoveel om te leren, zoveel om te lezen, te zien, te kopen. Inmiddels zitten we in de december maand. Niet ideaal. Ze groeien amper, terwijl ik wil stekken. En het is tijd voor de kerstboom. Maar ik ga (stug) door!

Ik vind het niet erg als ik mezelf erop betrap dat ik alweer met mijn gietertje rondloop, ik vind het leuk. Alles eraan. De plant uitzoeken (eerst kocht ik alle luchtzuiverende planten, nu kijk ik naar mooi blad of grappige/bijzondere plant), naar het tuincentrum gaan, een leuk potje erbij (al ben ik daar nog niet zo goed in). Thuis uitpakken, met mijn handen in de aarde (alleen waar absoluut geen kattenpoep bij zit). Iedere dag verzorgen, voelen, kijken of het klopt met wat de plant ‘zegt’. Toch weer schuiven. Dat plantje weer daar, die weer daar. Verklaar me maar voor gek, maar ik krijg er een goed gevoel van.

Van de week heeft m’n hubby de planten geteld, 43 (waarvan 2 boven). Ik geloofde niet dat het er zoveel waren. Ja, wel aardig wat en veel kleintjes, maar niet zoveel. Hand in hand liepen we de plantjes af. Shit. Ik voelde me rood worden en tranen prikte. Ik schaamde me. Oke het is een beetje uit de hand gelopen. Ik begon meteen met sorry, dat ik er nog een paar weg moet geven, dat ik er geen 1 meer bij koop. Maar gelukkig was hij zo lief dat hij zei dat ik lekker door mocht gaan met mijn plantjes omdat hij ziet dat het mij zo blij maakt. Ik vond dat zo lief. Ik heb me niet bepaald gesteund gevoeld in mijn ‘speciale interesses’. Andere mensen vonden het stom, wilde niet mee doen, mee gaan of wilden er (raar genoeg) niet uuuuuuuuuren over praten. Mijn man liet alles tot op bepaalde hoogte toe, maar snapte mijn interesses ook niet. En nu voel ik me gesteund. Mijn bestie krijgt mijn (toekomstige) stekjes, ik krijg van haar een stek van de Monstera (dat wilde je vast weten hè?), van mijn schoonmoeder krijg ik voor kerst het boek Stek je plant – Mama Botanica’s grote gids voor kleine stekjes, m’n man luistert regelmatig naar mijn plantenverhalen, geeft soms een ‘botanisch budget’ zoals hij het noemt en leeft voortaan in een woonkamer met meer planten dan gemiddeld.

Kan niet wachten om meer planten info hier met jullie te delen!

Oh ik heb ook een instagram pagina aangemaakt. Ik schaam me ervoor en tegelijkertijd wil ik er juist trots op zijn. Ik wil dat er na een tijdje te zien is hoe goed alles groeit. Voor nu is het nog een beetje kaal. Maar voor wie wil: Sjantjes Plantjes!

https://www.instagram.com/sjantjesplantjes/

Vreemd figuur

Dit wist ik al een tijdje, ik zit vreemd in elkaar. Ik dacht bijvoorbeeld dat alles eeuwig was (hoe naïef), nu denk ik dat alles tijdelijk is. Waarom moet het 1 van de 2 zijn? Of waarom denk je er überhaupt aan? Kan het niet gewoon zijn wat het is? Blijkbaar niet.

Als ik iets in mijn hoofd krijg, zijn er (bijna) geen grenzen. Of als het voor mijn kinderen is. Hoe onbelangrijk ook. Voorbeeld: we halen happy meals met jurassic world speeltjes. Ik vraag om 2 verschillende speeltjes, bij bestelling, 1e raam en 2e raam. De dame die de happy meal in elkaar flanst zegt: “Ik zal kijken wat ik kan doen” Waarna er bij mij meteen uitfloept “Je kan de doosjes openmaken en kijken, zo moeilijk is het niet”. Op dat soort momenten heb ik een grote mond of ben brutaal (zeggen anderen). Het is gewoon even een storing bij mij, ik heb er geen geduld of begrip voor. Ik kan niet meer doen voor m’n jongens dan het overal vragen en ik accepteer dan niet dat iemand dat niet zou doen omdat diegene er geen zin in heeft (en er verdomme nog voor betaald wordt ook).

Ander voorbeeld: Op woensdag is de begeleider van Mason hier. Hij is dan vrij van school. Dustin is dan tot 12:15 uur naar school. Op die dag kan ik dingen in huis doen, terwijl zij met Mason speelt. Of we kunnen ‘s ochtends met Mason alleen weg gaan. Voor mij fijn dat ik versterking heb en zelfs weg kan lopen als het me teveel wordt en voor Mason fijn dat hij toch Quality time heeft op die manier. Omdat ik deze week de woonkamermuur wilde verven, was ik druk en gestresst. Leeghalen, nieuwe kast inruimen, naar de winkel, teveel voor 1 dag eigenlijk al. Ik ben niet vooruit te slaan, maar als ik eenmaal bezig ben is het alsof ik achter na gezeten wordt. Zweet all over, m’n haar lijkt NOG wilder, links, rechts, weer naar boven, nog een keer naar beneden. En de tijd vliegt voorbij. Omdat ik zo lekker bezig was, ging ik expres pas 12:05 uur weg. Mijn fout, ik moet gewoon op tijd weggaan. Hoe dan ook. Er werd ergens een tuin opnieuw bestraat, meerdere wagens blokkeerden een gedeelte van de parkeerplaats. Eerder op de dag was al gevraagd of de begeleider haar auto van onze plek wilde halen voor de vrachtwagen, en nu.

Anyhow ik rij zig zag achteruit, heb al een hekel aan achteruit rijden. Staat er voor de uitgang van ons hofje een grote wagen met aanhangwagen én zijn deur helemaal open. Niet aan de kant, anders had ik z’n deur nog dicht kunnen doen, nee midden op de straat. Door de openstaande deur wacht ik even, maar er komt niemand. Ik toeter naar een paar van die gasten een stuk verderop, bij de parkeerplaats. Niemand reageert. Ik toeter nog eens, duidelijker. Niemand kijkt, er lopen er 2 weg, 1 blijft scheppen. Fucking hel. Ik stap m’n auto uit (anders moet ik straks weer zig zag achteruit) en storm er op af. Vanaf een afstandje begin ik al “Hey is die wagen van jullie? Hij blokkeert de uitgang.” “Uh ja.. ik denk het.. uh” “Roep je collega dan NU, ik kan er niet uit en zo kom ik te laat op school van m’n kleine” Hij roept wat naar collega’s. Ik loop naar de auto. Een soepkip komt soort van nonchalant/stoer aanlopen, doet z’n petje nog even goed. Ik zeg dat hij toch wel snapt dat hij niet zijn wagen voor de uitgang kan parkeren? En zelfs na een paar keer toeteren komt er niemand.. Fucking aso, dat laatste zeg ik niet. Hij zegt “hoi” en iets over dat je met respect ver kan komen. Ik heb er geen boodschap meer aan, mijn geduld was al op. “Flikker toch op met je respect. Stap je fucking wagen in en rijd weg mafkees!” Tot zover Tokkie Sjantje.

Andere momenten ben ik vreselijk onzeker en laat ik me heel snel beïnvloeden. Simpel voorbeeld: ik wilde mijn haar al heel lang kort knippen, schouderhoogte. Mijn man zei telkens dat hij kort haar lelijk vind (in het algemeen). Hierdoor heb ik pas na een paar jaar mijn haar geknipt, terwijl ik iedere dag met die klitterige ellendebos zat.

Mijn man en ik zijn erg open, we houden niet veel meningen voor onszelf. Ik ben daar voorstander van. Wees echt. Zeg wat je mooi vind, maar ook wat je niet mooi vind. Geen poppenkast. Het heeft alleen 2 nadelen. 1: doordat ik dus ook alle negatieve dingen zeg, vind m’n man me vaak een zeikerd, wat ik dan weer niet eerlijk vind. En 2: omdat ik nogal mega gevoelig ben op het moment (altijd al, maar nu wel heel erg) kan ik er helemaal van omslaan. Hij hoeft maar iets te zeggen en mijn dolenthousiaste levendige bui veranderd in een hoopje ellende wat niets meer wilt.

Wat ik al zei: de woonkamer verven. Het was niet de kleur die ik wilde. Ik was er al bang voor na het gezien te hebben bij de mengmachine en vrij snel wist ik zeker dat ik het niet meer wilde. Maar ja, al gekocht. Zonde van het geld en had geen geld voor nieuwe verf. Hubby en ik spraken af; we doen het toch, dan maar een verkeerde kleur, het is toch weer eens wat anders en lekker fris. Ik heb aan hem gevraagd, hoe overdreven dat ook voor hem was, om geen commentaar te hebben tot het droog is. Eerste roller is altijd eng en donkergroen helemaal. Als hij alleen al zou zeggen “pfoeee wel een heftig kleurtje hoor” kan het bij mij al zo negatief binnen komen dat ik acuut al mijn energie verlies. Nou heb ik sowieso al een probleem met dingen afmaken. Maar het gaat een stuk beter als ik enthousiast blijf. Het was nergens voor nodig. Hij was zelfs heel enthousiast over de kleur. Hierdoor kon ik het afmaken, ondanks ik nog steeds niet fan was/ben van de kleur en ondanks de rugpijn en stress tijdens de 2e laag.

Waarom voel ik me vaak zo mega onzeker en klein en waarom interesseert het me het andere moment niet hoe groot de kerel (of vrouw) is die ik de wind van voren geef?

Excuses voor de fouten. Blog is niet nagekeken en half slapend gepubliceerd.

Hulp is onderweg

Ben het zo zat. Zat om me zo te voelen, zat om overal in te falen en zat om alles waar ik in faal nog eens (een paar keer) op m’n bordje te krijgen.

De laatste jaren dacht ik dat er geen hulp meer voor mij was. De hulp die ik kreeg paste niet. M’n man stelde (nog steeds trouwens) het zeer op prijs dat ik verander en ik bleef zeggen dat “ik ben wie ik ben”. We kwamen niet verder, het ging allemaal maar slechter.

Maar nu komt er hulp, een begeleider gespecialiseerd in autisme. Dit keer niet voor de kids, maar voor mij. Zo ver ik heb begrepen gaat diegene mij begeleiden tot ik weer meer aankan, tot ik meer van mezelf begrijp, mezelf beter inschat, beter mijn energie leer doseren enzovoort. Ik blijf bij mezelf, “ik ben wie ik ben”, maar wil wel leren hoe ik dingen beter kan doen en dus verander. En momenteel zijn er heel wat dingen die beter kunnen. Ik heb alleen een andere aanpak nodig.

Ik kijk er naar uit dat ik straks (over een tijdje, ooit) voor m’n gezin kan koken zonder gestresst te raken en dat er uiteindelijk alsnog iemand niet mee eet. Ik kijk er naar uit om straks weer dingen met beide jongens te ondernemen, waar ik nu al in de stress raak als ik met 1 vd 2 weg ga. Ik kijk er naar uit om straks weer te kunnen genieten, ik ben nu alleen maar moe en ellendig.

Tot die tijd faal ik in alles. In een goede vrouw, dochter, vriendin, zus zijn. En het allerergste ik faal zelfs in een goede moeder zijn. Als het ene dingetje goed gaat, gaat er iets anders weer fout en dan stort het kaartenhuis (ik) weer in. Het aller aller belangrijkste was en is voor mij het ouderschap, in mijn geval moeder zijn van twee fantastische en prachtige jongens. Maar ik kan ze nu niet geven wat ik ze hoor te geven. Ik kan ze niet alle structuur bieden die ze nodig hebben, ik doe hier en daar wel m’n best, maar het rammelt aan alle kanten. Zoals dat ik niet kook. Of omdat ik zo moe ben en veel slaap er minder voor ze kan zijn. Of dat ze me af en toe zien huilen. Ik wil niet zo’n moeder zijn. Ik wil een sterke moeder zijn, waar m’n jongens later trots op zijn. Die naar me toe komen omdat ze weten dat ik ze zal en kan helpen. Die respect voor me hebben en me dankbaar zijn voor hoe ik ze heb opgevoed.

Ik kan dus niet wachten, maar alsjeblieft, laat het een goede begeleider zijn. Als ik zie dat de verandering werkt verander ik wel. Ik zit gewoon vast.

Puzzelstukjes uitleg

Nadat ik mijn blog Hoe de puzzelstukjes vallen na een paar dagen las, ging ik toch aannames maken over wat de lezers écht zouden denken over m’n post. Ze zullen vast denken: Waarom denk je dat je autistisch bent en dat dit niet gewoon bij ADD of ADHD hoort? Waarom denk je niet dat je hoogsensitief (HSP) bent in plaats van autistisch? En we zijn allemaal wel een beetje autistisch, heel veel mensen hebben last van de dingen waar jij last van hebt, waarom ben jij dan zo speciaal?

Ik ben niet speciaal. Maar wel ‘anders’ en ‘moeilijk’, dit weet ik al heel lang van mezelf. Of ik het nou tegen een vriendin zeg of tegen een hulpverlener, op een of andere manier is dan de 1e reactie van de ander om je een beter gevoel te geven en dan door “Ah nee joh, zo moeilijk ben je echt niet!” “Nou wij vinden je hartstikke leuk/gezellig.” Heel lief, maar ik had er eigenlijk veel meer aan gehad als iemand had gevraagd “Waarom denk je dat?”

Al die punten die mij anders of moeilijk maken en vooral hoe vaak iemand anders en zeker ik er last van heb. De depressies die telkens terugkomen. Op welk punt ik ook sta ik m’n leven, ik blijf het gevoel van falen houden, dat ik niet belangrijk genoeg ben, niemand snapt mij echt. Ik moet me continu al aanpassen, terwijl ik van andere mensen hoor dat ik me gewoon moet aanpassen. Hoe ouder ik word hoe meer lichamelijk beperkt ik raak, maar ik blijf (ver) over mijn grenzen gaan. Ik maak steeds meer regeltjes voor mezelf, ik was er eerst niet bewust van, ik wilde dat gewoon graag op een bepaalde manier (die ik in m’n hoofd had). Het is niet dat ik compleet van slag ben of overstuur raak, maar ik raak steeds “geïrriteerder” wanneer het anders loopt. Ik heb al heel lang het gevoel dat ik aan het overleven ben, dat wil ik niet meer. Ik wil ook ‘gewoon’ leven en er van kunnen genieten.

Ik had jaren geleden een gesprek met m’n moeder over “onze” AD(H)D. Zij gaf aan dat er ook goeie kanten aan zitten, zoals creatief zijn/denken. Ik was het niet met haar eens en zei dat als ik iets kon doen om het te laten verdwijnen zou ik het direct doen. Ze zei dat als we dan voor de zoveelste keer de trap op zijn gelopen, maar weer vergeten wat we wilden doen, dan kan je er maar beter om lachen. Ik kan dat niet, ik raak geïrriteerd van mezelf, boos op mezelf en zodra iemand anders iets zegt/doet of er gebeurd iets (onverwachts) ontplof ik nog ook.

Deze dingen worden met de jaren erger bij me. Toen ik ging samenwonen, toen we Mason kregen en vooral nu we Dustin hebben. Het beïnvloedt ons dagelijkse leven. Ik kan geen goede vrouw, moeder én huisvrouw zijn. Sterker nog 1 van de 3 zijn lukt momenteel niet eens. Ondanks mijn mooie gezin vind ik het geen fijne gedachte om heel oud te worden. Ik moet nog zó lang, die oneindige strijd. Maar misschien, heel misschien, krijg ik straks wel zulke goede tools dat ik echt kan gaan leven in plaats van overleven. En zie ik het leven niet meer als een oneindige strijd.

Om al deze redenen ga ik dit traject in.

Waarom ik denk dat ik autistisch ben, en niet “gewoon” hooggevoelig (HSP) of alleen AD(H)D? Ik weet het niet, ik denk dat het een gevoeltje is. Ondanks ik denk dat ik autistisch ben, zou dat dan eigenlijk ook niet stroken, want dan ben je juist niet zo bezig met je innerlijke gevoeltjes. Althans zo begrijp ik dat van verschillende sites. Mijn gevoel denkt autisme en ADD. De H diagnose wil ik daarom ook laten schrappen. Het voelt niet goed. En kenmerken Borderline is ook poep. Ik heb nooit echt gedacht dat ik Borderline had, het was meer dat ik er bang voor was. Ik kon me ook wel voorstellen dat het als Borderline werd gezien, bijvoorbeeld door mijn man, maar ik had te weinig woorden, was niet capabel genoeg om uit te leggen wat er achter zat.

Wat mij opviel tijdens het zoeken naar verschillen van HSP en autisme, is dat ze er amper zijn. In dit geval zocht ik naar informatie over vrouwen.

⁃ Beide trekken zich graag terug, laden daar hun batterij op, maar functioneren daar ook het beste.

⁃ Beide zijn zeer gevoelig voor prikkels, met name zicht, geluid en geur

⁃ Beide willen niet gestoord worden in waar ze mee bezig zijn

⁃ Beide kunnen er niet tegen als er veel van hen verlangd wordt, zeker niet met tijdsdruk of als er op de vingers wordt gekeken

⁃ Beiden houden van diepgaande gesprekken en nadenken over ‘waarom’.

⁃ Beide werken het best als ze alleen zijn

⁃ Beide zijn trouw en perfectionistisch

⁃ Wanneer ze ergens voor gaan, dan willen ze dat ook heel graag goed doen

Wat is dan wel het verschil?

HSP’ers kunnen creatief en origineel zijn, waardoor ze de mooiste gedichten schrijven en meest bijzondere kunstwerken maken. Autisten kunnen een bovenmatige interesse hebben in één specifiek onderwerp en daar alles over weten. Daar ook iets mee willen doen, bijvoorbeeld erover schrijven en/of website over maken.

Nou een HSP’er ben ik in dit voorbeeld zeker niet. Ik ben niet creatief en ik kan niet vanuit mijn gevoel iets prachtigs maken. Een asbak van klei kan je krijgen. Maar ik ben ook niet geïnteresseerd in één specifiek onderwerp. Mijn man gaf juist een aantal maanden geleden aan dat hij het zo bijzonder vind dat ik altijd zo mega mega mega into iets ben, ik wil er alles over weten, iedereen moet het ook horen, ik wil er alles van hebben en ineens poef.. interesse verdwenen, er is iets anders op mijn pad gekomen wat mij helemaal opgeslokt heeft. En zo gaat dat door.. en door.. en door.. Ik vind het (meeste) later nog steeds leuk, maar niet zo leuk meer dat ik iedere vrije seconde dag én nacht op internet erover aan het zoeken ben. Eigenlijk wel jammer dat mijn geheugen zo slecht is, als ik alles had onthouden had ik nu een alleskunner geweest die barst van de weetjes en handige tips.

In dit voorbeeld denk ik dat ik een autist ben met ADD. Door de afleiding kan ik me niet gefocust houden op 1 onderwerp of hobby en wissel ik steeds van interesse.

Een vrouw met HSP is heel erg goed in luisteren naar wat niet gezegd wordt. Nuances in stemgeluid, de manier waarop iemand iets zegt en de lichaamstaal worden gemakkelijk waargenomen. Hierdoor zien ze meteen door mensen heen die zich vrolijker voor doen dan ze zijn. Ze heeft een sterk ontwikkeld inlevingsvermogen. Ze is bang de ander te kwetsen en vindt het lastig om ‘nee’ te zeggen, juist omdat ze merkt dat de ander het zo moeilijk heeft.

De autistische vrouw heeft helemaal niets met non verbale communicatie. Ze begrijpt weinig tot niets van lichaamstaal. ‘What you see is what you get’. Wanneer iemand tegen haar zegt dat het ‘goed’ gaat, gelooft zij dit. Zij moet het van eerlijke antwoorden hebben. Wanneer zij een kamer binnenstapt voelt zij niet de sfeer aan. Ze is eerder bezig met zichzelf te redden in een sociale situatie, waar de vrouw met HSP de emoties van anderen opzuigt en daarmee aan de slag gaat.

Dit vind ik een moeilijke. Ik ben juist erg alert op lichaamshouding, maar ik vind het wel erg lastig als iemand zegt dat er niets aan de hand is en het gezicht zegt anders. Ik zie het voornamelijk bij mijn man, door dat ik veel thuis ben. Hij is geen prater, als er iets is kan je hem beter even met rust laten. Ik word daar ongemakkelijk en onzeker van. Heb ik iets verkeerds gezegd of gedaan? Wat is er nou aan de hand? Als hij zegt dat er dan niets aan de hand is, snap ik dat niet. Er is duidelijk wel iets aan de hand. Ik heb veel liever dat hij of wie dan ook tegen me zegt dat je boos op me bent en even niet met me wilt praten of dat er iets op werk is gebeurd waar je geïrriteerd over bent. Zeg gewoon iets, zodat ik weet dat het niet aan mij ligt (als dat zo is) en dan kan ik weer verder.

Wat bij dit voorbeeld ook meteen in me opkomt, is dat ik de afgelopen jaren steeds meer ‘jeuk’ krijg van het neppe gedoe. Als je vind dat ik leuke schoenen aan heb (wat me stug lijkt aangezien ik ze niet als mode ding gebruik, maar gewoon als schoen) zeg dat dan gewoon. Geen rare stem, paar octaven hoger, een stom grinnikje erbij, hou op hoor. Doe maar gewoon echt, dan weet ik wat ik aan je heb. Ik heb het ook heel lang gedaan, die poppenkast. Ik dacht dat ik zo moest doen, heel enthousiast (terwijl het me eigenlijk niet zo veel kan schelen) zodat de ander daar een goed gevoel van krijgt. Dingen vragen omdat ik wist dat die persoon er over wilde vertellen. Steeds meer ging het me tegen staan. Ik heb er helemaal geen zin meer in. Als ik iets leuk vind zeg ik gewoon dat ik dat leuk vind en vind ik het niet leuk hoor je dat ongetwijfeld ook. Ik bedoel daar niet mee dat ik ga zeggen hoe lelijk ik het vind, hoe je dat in godsnaam gekocht kan hebben als er niet om gevraagd wordt. Maar als je aan me vraagt of ik ze ook zo leuk vind, nou nee.. Ik vind het vaak nog wel moeilijk om zo eerlijk te zijn, omdat ik niet wil kwetsen, maar ik voel me er wel veel prettiger bij dan nep doen. Ik denk dat het ook mee speelt dat ik gewoon geen energie meer heb om dat masker op te doen en vooral op te houden. Ik moet er zo hard over nadenken.

Vind ik het moeilijk om ‘nee’ te zeggen? Absoluut! Daarom ga ik ook vaak over mijn grenzen. En als ik dan weer overprikkeld en overstuur in bed lig, weet ik ook wel dat ik beter mijn grens aan had moeten geven of nee had moeten zeggen. Maar ja, ‘it’s all connected’, er is altijd een verleden met die iemand of over het iets wat gevraagd wordt, alleen al dat de ander het vraagt betekend dat diegene hulp nodig heeft, en omdat en omdat en omdat. Ik weet het toch altijd wel goed te lullen, waarom ik er niet voor heb gekozen om ‘nee’ te zeggen.

Grenzen aangeven en nee zeggen staan al zo’n 12 jaar op mijn lijstje om aan te werken. Ik hoop dat het me lukt als ik begeleiding in autisme krijg. Om een voorbeeld te geven: Ik heb me laatst echt een rotmens gevoeld omdat ik ‘nee’ tegen mijn oom had gezegd, hij was in de buurt voor werk (we wonen ver bij elkaar vandaan) en hij wilde onverwachts op de koffie komen. Dit was de dag na het dagje dierenpark. Zowel Mason als ik moesten bijkomen en we konden er absoluut geen prikkels bij hebben. In mijn hoofd wordt het zo’n groot ding, terwijl hij er misschien niet eens verder over na heeft gedacht (al denk ik van wel). Dus toen Roy uit zijn werk kwam barstte ik in tranen uit, ik hield het niet meer, voelde me zo slecht. Hij zei dat ik het goed had gedaan, dat ik geen rekening met andere mensen hoefde te houden. Ik moest voor mezelf en de kinderen zorgen en dat heb ik hierdoor goed gedaan, hij was trots op me. Dat was enorm fijn om te horen. Maar tegelijkertijd voelt het toch alsof ik vreselijk faal. Ik had gewoon ‘ja’ willen zeggen omdat het kan, omdat ik dat aan kan. Maar het gaat echt niet meer, ik moet wel ‘nee’ zeggen.

In dit voorbeeld scoor ik weer goed op HSP. Toch denk ik nog steeds dat ik autistisch ben.

Het grootste verschil wat ik kon vinden was dat bij HSP het er eigenlijk om draait dat zij ook hooggevoelig zijn voor andersmans emoties. Bij autisme is dit vaak volledig afwezig.

Als ik dan naar mezelf kijk: ik ben erg gevoelig voor andermans emoties. Vooral als zij verdrietig of down zijn. Ik heb het door als iemand zich groot houd en stiekem weg sneakt om op de wc te huilen. Ik ben vaak erg alert, dus weet precies wat er allemaal gebeurd. Ik ben me bewust van subtiele signalen. Bijvoorbeeld als je op visite bent en de gastvrouw kijkt zo onopvallend mogelijk op haar horloge, dan weet ik dat we beter kunnen gaan. Als ik een kamer binnen stap merk ik meteen watvoor sfeer er hangt en pas ik me daar op aan. Als ik vrolijk ben en er komt iemand met een donderwolk binnen raak ik daardoor van slag. Ik ga me ongemakkelijk gedragen en voel de gespannen sfeer alsof je al een tijdje in een kleine kast zit en normaal probeert te ademen.

Maar ofdat ik meteen als ik ergens binnen stap weet wat er gedaan moet worden om een warme sfeer te creëren? Nou nee. Geen idee. Ik moet eigenlijk eerst even bijkomen.

Je zou denken met dit voorbeeld dat ik meer naar de hooggevoelige kant ga, dan maar de ASS kant. Maar is dit niet autisme met het resultaat van heel lang aanpassen?

Stiekem irriteer ik me ook een beetje aan mensen die zeggen dat ze hooggevoelig zijn. Ik ga hier waarschijnlijk weer veel mensen mee op hun teentjes trappen. Maar ik heb het gevoel dat mensen HSP gebruiken als soort van excuus en pluspunt. ‘Ja ik ben ook altijd zo moe na een feestje’ en ‘Ik ben altijd heel erg met andere mensen bezig, ik wil graag dat ze het goed hebben’ (oh ik ben zo geweldig).

Autisme is een stoornis en hooggevoelig zijn niet. Het zorgt er voor dat HSP’ers als positief gezien worden en mensen met autisme zijn stoorzenders. Autisten zijn alleen maar met zichzelf bezig, geen empatisch vermogen blabla Ik ben het daar niet mee eens. Als ik naar Mason kijk, ja natuurlijk wilt hij alles op zijn voorwaarde (zodat hij controle heeft en niet overprikkeld raakt), maar als ik verdrietig ben komt hij naar me toe, haalt hij me tranen weg of geeft hij kusjes. Nee hij weet niet hoe hij zich moet houden (en dat zullen veel volwassen autisten ook hebben), maar hij voelt het wel en is er wel voor me.

Kort samengevat:
* Ik ben niet speciaal, maar hoe ik ben zorgt er wel voor dat ik niet normaal kan leven en heb daar dringend hulp bij nodig.
* AD(H)D dekt niet alle klachten die ik heb.
* HSP is eigenlijk ASS maar dan zonder repeterend gedrag, echolalie en vasthouden aan rituelen.

Deze dingen bespreek ik sowieso altijd met mijn man en ook mijn vriendinnen ontkomen er niet aan. Hun feedback is belangrijk en nodig om een zo goed mogelijk beeld te geven van hoe ik in elkaar zit. Niet voor mijn blog, maar om mezelf beter te leren kennen en voor verder onderzoek. We gaan meemaken wat daar uit gaat komen.

Hoe de puzzelstukjes vallen

We zijn inmiddels weer dagen, weken (of langer?) verder nadat het klikte in mijn hoofd. Ik heb autisme. Ik heb nog geen diagnose, maar ineens is het zo logisch dat ik een diagnose niet eens meer zo belangrijk vind. Als ik kan zien waar het fout gaat, kan ik van te voren ook bedenken hoe ik dat het beste kan aanpakken. Of misschien wel helemaal niet doen. Dat liever niet, want ik wil altijd een hele hoop. Hoe dan ook, zo ver ben ik nog niet. Volgens mijn man moet ik het eerst accepteren, maar zo ver ben ik ook nog niet. Wel deels en het voelt zelfs ergens wel fijn om te snappen waar dingen vandaan kwamen, maar ik kan nog niet accepteren dat ik gewoon veel minder aankan dan een ‘neurotypisch’ persoon (persoon zonder autisme). Dus eigenlijk wil ik die stap ook nog even overslaan. Ik kan wel schrijven over hoe dingen nu logischer zijn, hoe het klikt, puzzelstukjes die vallen. En dat is toch eigenlijk wel heel erg fijn.

Lees verder