Hoe de puzzelstukjes vallen

We zijn inmiddels weer dagen, weken (of langer?) verder nadat het klikte in mijn hoofd. Ik heb autisme. Ik heb nog geen diagnose, maar ineens is het zo logisch dat ik een diagnose niet eens meer zo belangrijk vind. Als ik kan zien waar het fout gaat, kan ik van te voren ook bedenken hoe ik dat het beste kan aanpakken. Of misschien wel helemaal niet doen. Dat liever niet, want ik wil altijd een hele hoop. Hoe dan ook, zo ver ben ik nog niet. Volgens mijn man moet ik het eerst accepteren, maar zo ver ben ik ook nog niet. Wel deels en het voelt zelfs ergens wel fijn om te snappen waar dingen vandaan kwamen, maar ik kan nog niet accepteren dat ik gewoon veel minder aankan dan een ‘neurotypisch’ persoon (persoon zonder autisme). Dus eigenlijk wil ik die stap ook nog even overslaan. Ik kan wel schrijven over hoe dingen nu logischer zijn, hoe het klikt, puzzelstukjes die vallen. En dat is toch eigenlijk wel heel erg fijn.

Lees verder

En, wanneer gaan jullie trouwen?

“En, wanneer gaan jullie trouwen?” Een van de vragen die de broer van mijn geliefde stelde toen we vertelden dat we zwanger waren. Niet een onlogische vraag, het is ook de bedoeling dat je de rest van je leven bij de vader van je kind blijft, dus waarom niet trouwen? Als klein meisje droomde ik van een gezin, natuurlijk leek het me mooi om eerst te trouwen en daarna kindjes te krijgen. Maar eerlijk gezegd is trouwen nooit heel belangrijk voor me geweest. Laatste tijd begint het toch steeds meer in mijn hoofd te spelen.  Lees verder

Google: “normaal”

Wat is normaal? Blijkbaar ben ik niet de enige die zich dat afvraagt. Hier is al veel over geschreven op het internet. Wat normaal letterlijk betekent “voldoen aan de norm”. De norm is dan het gemiddelde en is dus onderhevig aan een bepaalde tijd en/of bepaalde cultuur. Dit is niet wat ik bedoel. Ik wil weten wat normaal is voor mij en dat kan ik maar niet vinden op internet of waar dan ook. Ik weet wel een hoop punten die niet normaal zijn aan mij, en door veel van die punten zat ik vandaag weer helemaal in de knoop met mezelf.  Lees verder

Familie

Mijn moeder was nooit echt een familiemens, nu ik ouder ben snap ik haar beter. Omdat mijn ouders uit elkaar zijn gegaan toen ik een baby was, vond ik het altijd wel leuk om de ene kerstdag bij de familie van mijn moeder te vieren en de andere kerstdag met de familie van mijn vader’s kant, of meestal werd dat stiefmoeders kant te vieren. Maar met moederdag verplicht bij oma zitten, of op nieuwjaarsdag weer verplicht bij oma te melden. Daar had ik een flinke hekel aan. Ik snap het, het is fijn als je hele familie bij elkaar is, maar mensen moeten het wel willen en zich niet verplicht voelen. Lees verder

Symptomen of knettergek

Misschien omdat ik een vrouw ben, misschien omdat mijn oma en moeder ook zo zijn, maar een tikje overemotioneel zou ik mezelf wel kunnen noemen. Tijdens “The Amazing Spiderman 2” heb ik flink zitten janken. Voor wie de film hebben gezien; zeg eerlijk, het was best zielig. Daarna zagen we op tv dat er een Disney Concert zou zijn waar Jim Bakkum op zou treden, ik was al mijn tranen weer vergeten en fleurde helemaal op. Omdat R. niet bepaald staat te springen om Disney liedjes te horen en al zeker niet om een optreden van Jim bij te wonen probeerde ik hem over te halen op mijn eigen charmante manier. Hij zat tegenover me op de bank, ik sprong op zijn rug terwijl ik (niet heel goed) de kleine zeemeermin zong. Hij dook naar voren op de bank waar een pizzadoos lag, en haalde z’n hoofd open aan de punt. Hij had pijn, licht in zijn hoofd, er zal wel bloed zijn.. drama!! Lees verder

Accepteer wat je niet kunt veranderen

Gisteravond zomaar uit het niets had ik ineens na 5 jaar een foto van mijn ex op mijn scherm van mijn telefoon. De man waarmee ik kinderen zou krijgen. Mijn eerste echte grote liefde. Een van zijn beste vrienden heb ik nog steeds op facebook. Bijna geen contact mee, soms eens een “vind ik leuk” of een reactie op een foto. Mijn ex (die dezelfde naam heeft als mijn huidige liefde, zo verwarrend) doet niet aan social media, had hij toen al een hekel aan. Maar als je dan met je maatje naar de bioscoop gaat en ze maken een selfie, dan kan het wel eens gebeuren dat de foto op facebook terecht komt. En daar was ik……… Lees verder

Waardeloos, wanhopig en alleen

Het zijn 3 dingen die ik niet ben, of nou misschien wanhopig een beetje.. 😉 Toch zijn dat de 3 dingen die als eerste door mijn hoofd gaan als ik mezelf vandaag moet omschrijven. Ik voel me waardeloos, wat ik ook doe, ik doe het niet goed. Toen ik langs de spiegel liep zag ik wanhoop in 2 trieste ogen. En alleen, geen idee hoe ik me zo alleen kan voelen. Lees verder

Communicatieskills

De 3e dag op rij met een pesthumeur. Geen idee wat er met me aan de hand is, het is in ieder geval niet die tijd van de maand waarin een slecht humeur hier en daar veroorloofd is. R. wordt wakker, gaat douchen en komt terug met de vraag ‘Als je vandaag die piercing wilt moet je nu uit bed komen’ Ik denk dat het daar al fout ging. Als ik wakker moet worden kost dat zeker zo’n half uur voordat ik een beetje spraakzaam en misschien zelfs vrolijk ben. Lees verder