Hoe de puzzelstukjes vallen

We zijn inmiddels weer dagen, weken (of langer?) verder nadat het klikte in mijn hoofd. Ik heb autisme. Ik heb nog geen diagnose, maar ineens is het zo logisch dat ik een diagnose niet eens meer zo belangrijk vind. Als ik kan zien waar het fout gaat, kan ik van te voren ook bedenken hoe ik dat het beste kan aanpakken. Of misschien wel helemaal niet doen. Dat liever niet, want ik wil altijd een hele hoop. Hoe dan ook, zo ver ben ik nog niet. Volgens mijn man moet ik het eerst accepteren, maar zo ver ben ik ook nog niet. Wel deels en het voelt zelfs ergens wel fijn om te snappen waar dingen vandaan kwamen, maar ik kan nog niet accepteren dat ik gewoon veel minder aankan dan een ‘neurotypisch’ persoon (persoon zonder autisme). Dus eigenlijk wil ik die stap ook nog even overslaan. Ik kan wel schrijven over hoe dingen nu logischer zijn, hoe het klikt, puzzelstukjes die vallen. En dat is toch eigenlijk wel heel erg fijn.

Lees verder

Hoe ik een dagje dierenpark verpestte

Zoals altijd als ik ergens naar uitkijk of gewoon als er iets op de agenda staat, de spanning gaat opbouwen, ik krijg er steeds meer stress van. Zoveel stress dat ik niet meer ‘normaal’ kan doen. Ook als het mijn idee was of als ik het zelf geregeld heb. Ik kon hier altijd al moeilijk mee omgaan, maar gister bleek dat dit gewoon echt niet meer gaat. Ik voel me vreselijk over het feit dat ik door mijn nukken ervoor heb gezorgd dat het in ieder geval voor mijn man en zusje een rotdag was, maar het lukte me maar niet om me aan te passen. Met als resultaat dat ik genegeerd werd en me tussen al die mensen enorm alleen voelde en niets anders meer kon dan huilen.

Lees verder

Van woningsdag tot baaldag

Dat je leven veranderd als je een kind krijgt, weet je van te voren. Dat je je een stuk meer moet aanpassen als je kind 2 krijgt, weet je ook van te voren. Je hoort het van andere moeders en vaders. Je ziet hoe dat gaat, maar je geeft er niet om. Dat hoort erbij, zelfopoffering. Je hebt em vast wel eens gehoord, ‘je krijgt er zoveel voor terug’. Als je kind zich anders ontwikkeld en daardoor anders gedraagt, ontkom je er niet aan, jezelf aanpassen, jezelf wegcijferen. Ik weet het, maar ik wilde gewoon bingo spelen.

Lees verder

Dromen over de toekomst

Dromen over de toekomst, wie doet dat niet? Voor ik Roy leerde kennen was mijn droom kinderen krijgen. Dat was het. Maakte me niet uit of ik een carrière zou hebben of 3 hoog achter zou wonen, zolang ik maar moeder werd. Maar als je eenmaal kids hebt wil je toch meer en ga je verder dromen.. Wat gaan we doen als de kids uit huis gaan, als we met pensioen gaan, waar willen we ‘eindigen’?

Lees verder