Vreemd figuur

Dit wist ik al een tijdje, ik zit vreemd in elkaar. Ik dacht bijvoorbeeld dat alles eeuwig was (hoe naïef), nu denk ik dat alles tijdelijk is. Waarom moet het 1 van de 2 zijn? Of waarom denk je er überhaupt aan? Kan het niet gewoon zijn wat het is? Blijkbaar niet.

Als ik iets in mijn hoofd krijg, zijn er (bijna) geen grenzen. Of als het voor mijn kinderen is. Hoe onbelangrijk ook. Voorbeeld: we halen happy meals met jurassic world speeltjes. Ik vraag om 2 verschillende speeltjes, bij bestelling, 1e raam en 2e raam. De dame die de happy meal in elkaar flanst zegt: “Ik zal kijken wat ik kan doen” Waarna er bij mij meteen uitfloept “Je kan de doosjes openmaken en kijken, zo moeilijk is het niet”. Op dat soort momenten heb ik een grote mond of ben brutaal (zeggen anderen). Het is gewoon even een storing bij mij, ik heb er geen geduld of begrip voor. Ik kan niet meer doen voor m’n jongens dan het overal vragen en ik accepteer dan niet dat iemand dat niet zou doen omdat diegene er geen zin in heeft (en er verdomme nog voor betaald wordt ook).

Ander voorbeeld: Op woensdag is de begeleider van Mason hier. Hij is dan vrij van school. Dustin is dan tot 12:15 uur naar school. Op die dag kan ik dingen in huis doen, terwijl zij met Mason speelt. Of we kunnen ‘s ochtends met Mason alleen weg gaan. Voor mij fijn dat ik versterking heb en zelfs weg kan lopen als het me teveel wordt en voor Mason fijn dat hij toch Quality time heeft op die manier. Omdat ik deze week de woonkamermuur wilde verven, was ik druk en gestresst. Leeghalen, nieuwe kast inruimen, naar de winkel, teveel voor 1 dag eigenlijk al. Ik ben niet vooruit te slaan, maar als ik eenmaal bezig ben is het alsof ik achter na gezeten wordt. Zweet all over, m’n haar lijkt NOG wilder, links, rechts, weer naar boven, nog een keer naar beneden. En de tijd vliegt voorbij. Omdat ik zo lekker bezig was, ging ik expres pas 12:05 uur weg. Mijn fout, ik moet gewoon op tijd weggaan. Hoe dan ook. Er werd ergens een tuin opnieuw bestraat, meerdere wagens blokkeerden een gedeelte van de parkeerplaats. Eerder op de dag was al gevraagd of de begeleider haar auto van onze plek wilde halen voor de vrachtwagen, en nu.

Anyhow ik rij zig zag achteruit, heb al een hekel aan achteruit rijden. Staat er voor de uitgang van ons hofje een grote wagen met aanhangwagen én zijn deur helemaal open. Niet aan de kant, anders had ik z’n deur nog dicht kunnen doen, nee midden op de straat. Door de openstaande deur wacht ik even, maar er komt niemand. Ik toeter naar een paar van die gasten een stuk verderop, bij de parkeerplaats. Niemand reageert. Ik toeter nog eens, duidelijker. Niemand kijkt, er lopen er 2 weg, 1 blijft scheppen. Fucking hel. Ik stap m’n auto uit (anders moet ik straks weer zig zag achteruit) en storm er op af. Vanaf een afstandje begin ik al “Hey is die wagen van jullie? Hij blokkeert de uitgang.” “Uh ja.. ik denk het.. uh” “Roep je collega dan NU, ik kan er niet uit en zo kom ik te laat op school van m’n kleine” Hij roept wat naar collega’s. Ik loop naar de auto. Een soepkip komt soort van nonchalant/stoer aanlopen, doet z’n petje nog even goed. Ik zeg dat hij toch wel snapt dat hij niet zijn wagen voor de uitgang kan parkeren? En zelfs na een paar keer toeteren komt er niemand.. Fucking aso, dat laatste zeg ik niet. Hij zegt “hoi” en iets over dat je met respect ver kan komen. Ik heb er geen boodschap meer aan, mijn geduld was al op. “Flikker toch op met je respect. Stap je fucking wagen in en rijd weg mafkees!” Tot zover Tokkie Sjantje.

Andere momenten ben ik vreselijk onzeker en laat ik me heel snel beïnvloeden. Simpel voorbeeld: ik wilde mijn haar al heel lang kort knippen, schouderhoogte. Mijn man zei telkens dat hij kort haar lelijk vind (in het algemeen). Hierdoor heb ik pas na een paar jaar mijn haar geknipt, terwijl ik iedere dag met die klitterige ellendebos zat.

Mijn man en ik zijn erg open, we houden niet veel meningen voor onszelf. Ik ben daar voorstander van. Wees echt. Zeg wat je mooi vind, maar ook wat je niet mooi vind. Geen poppenkast. Het heeft alleen 2 nadelen. 1: doordat ik dus ook alle negatieve dingen zeg, vind m’n man me vaak een zeikerd, wat ik dan weer niet eerlijk vind. En 2: omdat ik nogal mega gevoelig ben op het moment (altijd al, maar nu wel heel erg) kan ik er helemaal van omslaan. Hij hoeft maar iets te zeggen en mijn dolenthousiaste levendige bui veranderd in een hoopje ellende wat niets meer wilt.

Wat ik al zei: de woonkamer verven. Het was niet de kleur die ik wilde. Ik was er al bang voor na het gezien te hebben bij de mengmachine en vrij snel wist ik zeker dat ik het niet meer wilde. Maar ja, al gekocht. Zonde van het geld en had geen geld voor nieuwe verf. Hubby en ik spraken af; we doen het toch, dan maar een verkeerde kleur, het is toch weer eens wat anders en lekker fris. Ik heb aan hem gevraagd, hoe overdreven dat ook voor hem was, om geen commentaar te hebben tot het droog is. Eerste roller is altijd eng en donkergroen helemaal. Als hij alleen al zou zeggen “pfoeee wel een heftig kleurtje hoor” kan het bij mij al zo negatief binnen komen dat ik acuut al mijn energie verlies. Nou heb ik sowieso al een probleem met dingen afmaken. Maar het gaat een stuk beter als ik enthousiast blijf. Het was nergens voor nodig. Hij was zelfs heel enthousiast over de kleur. Hierdoor kon ik het afmaken, ondanks ik nog steeds niet fan was/ben van de kleur en ondanks de rugpijn en stress tijdens de 2e laag.

Waarom voel ik me vaak zo mega onzeker en klein en waarom interesseert het me het andere moment niet hoe groot de kerel (of vrouw) is die ik de wind van voren geef?

Excuses voor de fouten. Blog is niet nagekeken en half slapend gepubliceerd.