Dag 2 Midweek Limburg

Van te voren heb ik een paar keer gedacht ‘wanneer is dit midweekje geslaagd?’. Is het als ik zoveel heb gewandeld, zoveel heb geslapen, als ik dit of dit af heb gekregen, als ik iedere dag een blog schrijf? Om de verwachtingen laag te houden (ik heb altijd een te grote verwachting, wat resulteert in teleurstelling) hadden Roy en ik afgesproken dat deze week is geslaagd als ik er naar toe ga en vrijdag weer naar huis kom. Klinkt haalbaar. Maar ik hoopte toch wel iedere dag of bijna iedere dag uit te kunnen slapen.

Lees verder

Hoe de puzzelstukjes vallen

We zijn inmiddels weer dagen, weken (of langer?) verder nadat het klikte in mijn hoofd. Ik heb autisme. Ik heb nog geen diagnose, maar ineens is het zo logisch dat ik een diagnose niet eens meer zo belangrijk vind. Als ik kan zien waar het fout gaat, kan ik van te voren ook bedenken hoe ik dat het beste kan aanpakken. Of misschien wel helemaal niet doen. Dat liever niet, want ik wil altijd een hele hoop. Hoe dan ook, zo ver ben ik nog niet. Volgens mijn man moet ik het eerst accepteren, maar zo ver ben ik ook nog niet. Wel deels en het voelt zelfs ergens wel fijn om te snappen waar dingen vandaan kwamen, maar ik kan nog niet accepteren dat ik gewoon veel minder aankan dan een ‘neurotypisch’ persoon (persoon zonder autisme). Dus eigenlijk wil ik die stap ook nog even overslaan. Ik kan wel schrijven over hoe dingen nu logischer zijn, hoe het klikt, puzzelstukjes die vallen. En dat is toch eigenlijk wel heel erg fijn.

Lees verder