Hulp is onderweg

Ben het zo zat. Zat om me zo te voelen, zat om overal in te falen en zat om alles waar ik in faal nog eens (een paar keer) op m’n bordje te krijgen.

De laatste jaren dacht ik dat er geen hulp meer voor mij was. De hulp die ik kreeg paste niet. M’n man stelde (nog steeds trouwens) het zeer op prijs dat ik verander en ik bleef zeggen dat “ik ben wie ik ben”. We kwamen niet verder, het ging allemaal maar slechter.

Maar nu komt er hulp, een begeleider gespecialiseerd in autisme. Dit keer niet voor de kids, maar voor mij. Zo ver ik heb begrepen gaat diegene mij begeleiden tot ik weer meer aankan, tot ik meer van mezelf begrijp, mezelf beter inschat, beter mijn energie leer doseren enzovoort. Ik blijf bij mezelf, “ik ben wie ik ben”, maar wil wel leren hoe ik dingen beter kan doen en dus verander. En momenteel zijn er heel wat dingen die beter kunnen. Ik heb alleen een andere aanpak nodig.

Ik kijk er naar uit dat ik straks (over een tijdje, ooit) voor m’n gezin kan koken zonder gestresst te raken en dat er uiteindelijk alsnog iemand niet mee eet. Ik kijk er naar uit om straks weer dingen met beide jongens te ondernemen, waar ik nu al in de stress raak als ik met 1 vd 2 weg ga. Ik kijk er naar uit om straks weer te kunnen genieten, ik ben nu alleen maar moe en ellendig.

Tot die tijd faal ik in alles. In een goede vrouw, dochter, vriendin, zus zijn. En het allerergste ik faal zelfs in een goede moeder zijn. Als het ene dingetje goed gaat, gaat er iets anders weer fout en dan stort het kaartenhuis (ik) weer in. Het aller aller belangrijkste was en is voor mij het ouderschap, in mijn geval moeder zijn van twee fantastische en prachtige jongens. Maar ik kan ze nu niet geven wat ik ze hoor te geven. Ik kan ze niet alle structuur bieden die ze nodig hebben, ik doe hier en daar wel m’n best, maar het rammelt aan alle kanten. Zoals dat ik niet kook. Of omdat ik zo moe ben en veel slaap er minder voor ze kan zijn. Of dat ze me af en toe zien huilen. Ik wil niet zo’n moeder zijn. Ik wil een sterke moeder zijn, waar m’n jongens later trots op zijn. Die naar me toe komen omdat ze weten dat ik ze zal en kan helpen. Die respect voor me hebben en me dankbaar zijn voor hoe ik ze heb opgevoed.

Ik kan dus niet wachten, maar alsjeblieft, laat het een goede begeleider zijn. Als ik zie dat de verandering werkt verander ik wel. Ik zit gewoon vast.

1000% moeder

Mason: mijn kind, mijn alles! Niets op deze wereld is belangrijker voor me dan kleine Mason. Ik ben (daarom ook) op en top moeder, ik draag alleen ‘normale’ kleren als ik weg ga, mijn haar zit standaard in een knot, mijn gezicht is make-uploos en er onstaat al een lekker berenvachtje op m’n benen. Ik weet dat dat niet de bedoeling is. Ik moet ook aantrekkelijk blijven voor mijn partner etc, maar ik merk toch dat ik het erg lastig vind om een balans te vinden tussen Chantal en mama zijn.  Lees verder

Verliefd of verslaafd?

Afgelopen zondag, 11 oktober, was het alweer een jaar geleden dat we er achter kwamen dat er een klein mensje in mij groeide. Vanaf dat moment staat heel je wereld op z’n kop. Hij kwam niet als een verrassing, maar toch heb je geen idee hoe je leven gaat veranderen. Nu een jaar later is ons mooie Mason menssie alweer bijna 4 maanden oud en ik kan niet meer zonder hem. Ik ben verliefd! Of misschien zelfs een tikje verslaafd..  Lees verder