Het onderzoekstraject in

Dustin Joah, ons 2e kunstwerk, een kleine boef, totaal anders dan zijn broer, maar toch ook soms hetzelfde. En dan bedoel ik niet dat ze dezelfde mond of ogen hebben. Nee, qua uiterlijk vind ik ze helemaal niet op elkaar lijken. Maar het nog steeds niet praten, de obstipatie problemen en zo door. Lang hebben we gedacht dat Dustin juist hartstikke goed ontwikkelde, totdat het stagneerde met 1,5 jaar. Rond die tijd is het bij Mason ook gestopt en zoals trouwe volgers weten heeft Mason een algehele ontwikkelingsachterstand en autisme. Tijd voor onderzoek.

Lees verder

Hoe de puzzelstukjes vallen

We zijn inmiddels weer dagen, weken (of langer?) verder nadat het klikte in mijn hoofd. Ik heb autisme. Ik heb nog geen diagnose, maar ineens is het zo logisch dat ik een diagnose niet eens meer zo belangrijk vind. Als ik kan zien waar het fout gaat, kan ik van te voren ook bedenken hoe ik dat het beste kan aanpakken. Of misschien wel helemaal niet doen. Dat liever niet, want ik wil altijd een hele hoop. Hoe dan ook, zo ver ben ik nog niet. Volgens mijn man moet ik het eerst accepteren, maar zo ver ben ik ook nog niet. Wel deels en het voelt zelfs ergens wel fijn om te snappen waar dingen vandaan kwamen, maar ik kan nog niet accepteren dat ik gewoon veel minder aankan dan een ‘neurotypisch’ persoon (persoon zonder autisme). Dus eigenlijk wil ik die stap ook nog even overslaan. Ik kan wel schrijven over hoe dingen nu logischer zijn, hoe het klikt, puzzelstukjes die vallen. En dat is toch eigenlijk wel heel erg fijn.

Lees verder